Świadectwa
do ewentualnego wykorzystania, jeśli nie znajdą się osoby, które podzieliły by się swoim doświadczenie życia z Maryją i św. Maksymilianem

Świadectwa z miesięcznika „Rycerz Niepokalanej”
(można je przeplatać chwilą ciszy i pieśniami)
Piękne świadectwa otrzymanych łask można znaleźć w każdym numerze miesięcznika „Rycerz Niepokalanej”, w dziale „Podziękowania”. Posłuchajmy niektórych z nich:
6 maja 2016
Krystyna
Dziękuję Matce Bożej Niepokalanej za cud uzdrowienia mojego męża z choroby nowotworowej – czerniaka skóry.
Kiedy we wrześniu 2005 r. okazało się, że lekarze podejrzewają nowotwór, to był dla męża i dla mnie straszny szok. Gdy zrobiono badania i diagnoza się potwierdziła, zaczęłam nieustannie modlić się razem z całą rodziną.
Po pierwszej operacji w Rzeszowie okazało się, że trzeba zrobić kolejne badania, ale już w Centrum Onkologii w Warszawie. Terminy były odległe. Prosiłam Matkę Bożą Fatimską o jak najszybszy termin.
Kiedy dostaliśmy telefon z kliniki na termin 13 grudnia 2005 r., wiedziałam, że to cud Pani Fatimskiej. Operacja odbyła się, nie było przerzutów. Tak jest do dziś.
Serdecznie dziękuję Matce Najświętszej za pomoc, którą otrzymujemy ja i cała moja rodzina w trudnych sprawach.
10 maja 2016
Zofia
Dziękuję Tobie, Maryjo, za uratowanie życia mojemu synowi Arkadiuszowi. 20 stycznia 2016 r. syn miał poważny wypadek samochodowy. Samochód poszedł do kasacji, a syn, dzięki Tobie, wyszedł żywy z niewielkimi tylko obrażeniami. Syn miał w kieszeni kurtki Cudowny Medalik. Wcześniej w intencji syna odmówiłam Nowennę Pompejańską.
Wałbrzych, 11 czerwca 2016
Antoni
Dziękuję Matce Bożej i św. Maksymilianowi za moją rodzinę, żonę Juliannę i dzieci Adama i Katarzynę.
Obchodziliśmy złoty jubileusz naszych godów. Był to dla nas czas bardzo trudny. Żona od kilku lat chorowała. Miała raka, który coraz bardziej pustoszył jej organizm. Ja mam kłopoty z sercem i ciśnieniem. Ona przeszła trzy chemoterapie, kilka serii naświetleń i operację. Choroba jednak wciąż postępowała.
„Rycerz Niepokalanej” od zawsze gościł w naszym domu. Każdy z nas ma wielkie nabożeństwo do św. Maksymiliana, jesteśmy też w Rycerstwie Niepokalanej. W kwietniu postanowiliśmy pojechać na jeden dzień do Niepokalanowa. Była to dla nas nie lada podróż, szczególnie dla żony, której trudno jest usiedzieć dłużej w jednej pozycji. Gdy dotarliśmy na miejsce, uczestniczyliśmy we Mszy świętej, a po niej podeszliśmy do ołtarza św. Maksymiliana. Żona z powodu osłabienia już sama nie chodziła, przywieźliśmy ją na wózku inwalidzkim.
Po Mszy świętej długo modliliśmy się do naszego Świętego. Odmówiliśmy też akt oddania się Niepokalanej z dyplomika MI. Zaraz po odmówieniu tego aktu żona powiedziała, że jakoś dziwnie dobrze się czuje, jakby została całkowicie uzdrowiona. Nikt z nas nie brał tego na poważnie, cieszyliśmy się, że żona poczuła się lepiej, przez co czas pielgrzymki, który powoli dobiegał końca, mogliśmy przeżyć w dobrej atmosferze, bez narzekania.
W drodze do domu żona powtarzała, że chyba została uzdrowiona, gdyż czuje się bardzo dobrze. Nikt z nas nie wierzył jednak w cud uzdrowienia, byliśmy wdzięczni, za poprawę samopoczucia żony.
Następnego dnia żona nie chciała już zażywać leków i powtarzała, że czuje się dobrze. Gdy taki stan rzeczy trwał kilka dni, córka zabrała żonę do lekarza na badania. Po kilku badaniach okazało się, że rzeczywiście rak zniknął z organizmu żony. Za tę łaskę dziękujemy Matce Bożej Niepokalanej i św. Maksymilianowi.
Lublin, 13 czerwca 2016
Michalina
W maju zdałam egzamin na prawo jazdy. Było mi ono potrzebne na dojazdy do pracy, do której codziennie dojeżdżam prawie 90 km. Na początku myślałam o znalezieniu jakiegoś miejsca zamieszkania bliżej miejsca pracy, ale ostatecznie zrezygnowałam z tego zamiaru. Moja mama mieszka sama, gdyż tato zmarł kilka lat temu. Mama jest samodzielna, ale nie jest młoda i dość szybko zdałam sobie sprawę, że nie powinnam zostawiać jej samej.
Jadąc rano do pracy, zjechałam na przeciwny pas ruchu i uderzyłam czołowo w TIR-a. W momencie stłuczki zdążyłam tylko wezwać pomocy Matki Bożej. Przez moment nie wiedziałam, co się dzieje. Kiedy otrząsnęłam się, zdałam sprawę, że nie mogę wysiąść z samochodu, który był całkowicie zgnieciony. Dopiero po kilku minutach przyszła pomoc i zostałam wyciągnięta z wraku auta.
W szpitalu zostałam zbadana i pozostawiona na obserwacji, mimo że nie stwierdzono u mnie żadnych obrażeń, oprócz kilku siniaków.
Gdy zadzwoniłam do mamy, by powiedzieć jej o wypadku i uspokoić, okazało się, że ona jakby wiedziała o wszystkim. Powiedziała, że bardzo mocno dziś modliła się za mnie, odmawiając poranny Różaniec, i była pewna, że Matka Boża jest przy mnie.
W moim samochodzie, który nadaje się tylko na złom, zawsze wisiał Cudowny Medalik. Noszę go też na szyi i od wielu lat jestem rycerką Niepokalanej. Raz w miesiącu wraz z mamą ponawiamy nasze oddanie się Maryi słowami św. Maksymiliana.
Za łaskę zdrowia i dar życia dziękuję Niepokalanej.
Warszawa 23 lipca 2016
Andrzej Lichosik
W kwietniu 2013 r. mój przyjaciel dziennikarz, wiedząc, że opiekuję się od kilku lat żoną chorą na chorobę Alzheimera, podarował mi niedużą buteleczkę, zawierającą cudowną wodę z Lourdes, wierząc, że picie jej mogłoby zatrzymać chorobę u żony. Przy okazji opowiedział historię kolegi – dziennikarza sportowego z Katowic, który – po pobycie w Lourdes i piciu cudownej wody – całkowicie wyleczył się z obecności wirusa C w organizmie. Przyjąłem buteleczkę, ale bez większej wiary; nie podałem jej żonie do wypicia, tylko postawiłem na parapecie okiennym w kuchni.
18 maja przyszła do nas sąsiadka Halina z prośbą, aby pomóc jej w ratowaniu wskazującego palca u prawej ręki, który uległ zakażeniu, prawdopodobnie kocią bakterią. Pięć lat wcześniej miała podobne zakażenie serdecznego palca lewej ręki i tylko dzięki interwencji chirurgicznej palec szczęśliwie został uratowany od amputacji. Wygląd sztywnego i bardzo spuchniętego palca był przerażający. Nie bardzo wiedziałem, jak mógłbym jej pomóc – tym bardziej, że była to sobota rano. Rozmawiając, odruchowo spojrzałem na okno, gdzie stała buteleczka z cudowną wodą. Wówczas powiedziałem pani Halinie, że jedyne, co mogę zrobić, to dać jej trochę cudownej wody, aby mogła w niej zamoczyć chory palec. Bez żadnych komentarzy i pytań wzięła wodę i poszła do siebie.
Na drugi dzień rano przyszła do naszego domu i z radością pokazała wskazujący palec, z którego – jak powiedziała – po dwóch godzinach moczenia zeszła cała ropa, a następnie ustąpiła opuchlizna. Szczęśliwa, poruszała i zginała nim na wszystkie strony. Dodała, że zachowała wodę, która pozostała czysta, pomimo że palec był zabrudzony przykładanymi wcześniej maziami. Byliśmy tym wydarzeniem bardzo poruszeni i szczęśliwi, a ja z wielkimi emocjami opowiedziałem o tym najbliższej rodzinie i przyjacielowi, od którego tę wodę z Lourdes dostałem.
52-letni Zbigniew – zięć mojej siostry Barbary, nabawił się kilka lat wcześniej wirusa C, który tak spustoszył mu wątrobę, że w marcu 2013 r. została mu przeszczepiona druga. Niestety, wirus tkwiący w organizmie bardzo szybko zaatakował nową wątrobę i lekarze uznali, że tylko siły własne organizmu albo cud mogą uratować jego zdrowie. Co można powiedzieć, kiedy staje się przy łóżku i widzi chorego, z którego na naszych oczach uchodzi życie? Mogłem tylko podtrzymywać w nim nadzieję, że szykujemy na początku lipca z jego synem Danielem oraz moim przyjacielem Janem wyjazd do Lourdes, aby przywieźć cudowną wodę, dzięki której, jak mu opowiedziałem, dziennikarz z Katowic całkowicie pozbył się wirusa C ze swojego organizmu. Nie wiem, czy rozumiał, co do niego mówię, bo wodził tylko zmęczonymi oczyma po naszych twarzach. Wychodząc, zdawaliśmy sobie sprawę, że faktycznie tylko cud może uratować Zbyszka.
Następnego dnia, w niedzielę obudziłem się o godz. 5 i poczułem niewytłumaczalną potrzebę jak najszybszego zawiezienia Zbyszkowi resztki cudownej wody, aby dać mu nadzieję na wyzdrowienie. Godzinę później wsiadłem do samochodu i pojechałem do Zbyszka. Dojeżdżając, zadzwoniłem do jego żony Beaty, aby zapytać, jak się czuje, bo obawiałem się, że mógł już nie żyć. Przekazałem cudowną wodę. Prosiłem, aby Beata podawała mu ją po łyżce dwa razy dziennie. Wody starczyło tylko na cztery porcje, które wypił w niedzielę i poniedziałek.
Przed kolejnym przyjazdem do Zbyszka nie pytałem o jego zdrowie. Uznałem, że odmawiając codziennie rano Różaniec w intencji jego powrotu do zdrowia, nie będę dopytywał się, jak się czuje. Po przyjeździe poszedłem na jego posesję i zobaczyłem go uśmiechniętego, siedzącego w altance i mówiącego do mnie słowami: „Witaj, uzdrowicielu”. Zażenowany odpowiedziałem, że to tylko jego wiara i modlitwa mogły wpłynąć na polepszenie jego zdrowia.
W poniedziałek 17 czerwca Beata zabrała męża do szpitala, gdzie lekarze zdziwili się jego ogólnie dobrym wyglądem, ale po szczegółowych badaniach natychmiast zrobili mu transfuzję krwi, bo miał bardzo niski wskaźnik czerwonych ciałek krwi. Po transfuzji, w dobrej kondycji powrócił do domu i w połowie tygodnia oznajmił żonie, że musi koniecznie, w najbliższą niedzielę 23 czerwca pojechać do Częstochowy, aby pomodlić się przed Cudownym Obrazem Matki Bożej Częstochowskiej.
Niedzielny, kilkugodzinny pobyt w Sanktuarium był dla nas wszystkich bardzo ważny i podniosły. Dla mnie osobiście był szczególny, ponieważ po 33 latach (od śmierci matki w 1980 r.) przystąpiłem do spowiedzi, a następnie Komunii świętej. U Zbyszka dokonała się ogromna przemiana duchowa. Jego codzienna, kilkakrotnie odmawiana modlitwa różańcowa, stała się dla nas wszystkich świadectwem wiary i mocy oddziaływania Najświętszej Maryi Panny. Za moją namową zadeklarował chęć wstąpienia do Rycerstwa Niepokalanej, do którego został przyjęty 26 sierpnia 2013 r.
Pod koniec września 2013 r. udał się do szpitala, aby przygotować się do drugiego przeszczepu. Niestety, wdała się sepsa i 15 października 2013 r. zmarł. Podczas odwiedzin w szpitalu był bardzo pogodny i mówił, że wszystko, co go spotka, będzie zgodne z wolą Matki Bożej.
Dla mnie bycie ze Zbyszkiem w ostatnich miesiącach jego życia stało się największym duchowym przeżyciem, bo zrozumiałem, że byłem świadkiem cudu i że sam dostąpiłem cudu. Łaska wiary, która z tym wydarzeniem na mnie spłynęła, pozwala mi wierzyć, że mogę – dopóki będę żył – w spokoju, pokorze i zdrowiu opiekować się moją 74-letnią żoną Teresą, chorą od ponad sześciu lat na chorobę Alzheimera. Za doznane łaski codziennie dziękuję Najświętszej Maryi Pannie w porannej modlitwie różańcowej. Uznałem, że możliwość opieki nad żoną jest odkupieńczym darem danym mi od Boga, abym świadczył swoim czynem, jak wielkie jest Boże Miłosierdzie.