Rozważania różańcowe ze św. Maksymilianem Kolbem
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.
Intencja
Tajemnice światła Różańca świętego. Módlmy się, aby niestrudzenie pracowało nad budowaniem Królestwa Bożego.
Wierzę w Boga... Ojcze nasz...
Modlitwa o trzy cnoty Boskie
Módlmy się, aby nadprzyrodzona wiara zniweczyła wszelkie herezje, a szczególnie błędy masońskiej ideologii. Zdrowaś Maryjo...
Aby cnota nadziei umocniła serca w dążeniu do zaprowadzenia na całym świecie królestwa Serca Jezusowego. Zdrowaś Maryjo...
Aby Boża miłość oczyściła obyczaje i moralne życie każdego człowieka. Zdrowaś Maryjo...
Pierwsza tajemnica światła – Chrzest Pana Jezusa w Jordanie
Z Ewangelii według świętego Jana (J 1, 32-34)
„Jan dał takie świadectwo: Ujrzałem Ducha, który zstępował z nieba jak gołębica i spoczął na Nim. Ja Go przedtem nie znałem, ale Ten, który mnie posłał, abym chrzcił wodą, powiedział do mnie: «Ten, nad którym ujrzysz Ducha zstępującego i spoczywającego na Nim, jest Tym, który chrzci Duchem Świętym». Ja to ujrzałem i daję świadectwo, że On jest Synem Bożym”.
To świadectwo Jana Chrzciciela jest bezcenną lekcją otwartości na Boże wezwanie. Przez chrzest również i ja stałem się umiłowanym Synem Boga. Jednak grzech i namiętności zrywają tę wyjątkową więź z Bogiem. Potrzebujemy wtedy odrodzenia naszej duszy przez modlitwę, by odzyskać pokój, szczęście i zbliżyć się do miłości Bożej.
Bo, jak mówi święty Maksymilian: „modlitwa jest warunkiem nieodzownym odrodzenia i życia każdej duszy... Modlitwa to zapoznany, a jednak najpotężniejszy środek do przywrócenia pokoju w duszach, do dania im szczęścia, bo do zbliżenia ich do miłości Bożej. Modlitwa odradza świat”.
Druga tajemnica światła – Pierwszy cud w Kanie Galilejskiej
Z Ewangelii według świętego Jana (J 2, 1-8)
„Trzeciego dnia odbywało się wesele w Kanie Galilejskiej i była tam Matka Jezusa. Zaproszono na to wesele także Jezusa i Jego uczniów. A kiedy zabrakło wina, Matka Jezusa rzekła do Niego: «Nie mają wina». Jezus Jej odpowiedział: «Czyż to moja lub Twoja sprawa, Niewiasto? Czy jeszcze nie nadeszła godzina moja?» Wtedy Matka Jego powiedziała do sług: «Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie»”.
Nie trzeba być wyjątkowo przenikliwym i nie wiadomo jak wytrawnym teologiem, by dostrzec w scenie na weselu w Kanie Galilejskiej pośrednictwo Maryi w wyproszeniu u Jezusa potrzebnej dla ludzi łaski. Skoro Pan Jezus w tak prozaicznej sprawie wysłuchał prośbę swej Matki, to o ileż bardziej wysłucha Ją, gdy Ona będzie Go prosić o uświęcenie i nawrócenie wszystkich, a szczególnie żydów, masonów i tych, którzy odeszli od Kościoła.
Święty Maksymilian przypomina: „Jezus Chrystus jest jedynym pośrednikiem pomiędzy Bogiem a ludzkością, Niepokalana jest jedyną Pośredniczką pomiędzy Jezusem i ludzkością, a my będziemy szczęśliwymi pośrednikami pomiędzy Niepokalaną a duszami rozproszonymi po całym świecie. Jakie piękne zadanie”.
Trzecia tajemnica światła – Głoszenie Królestwa Bożego i wzywanie do nawrócenia
Z Ewangelii według świętego Marka (Mk 1, 14-15)
„Gdy Jan został uwięziony, Jezus przyszedł do Galilei i głosił Ewangelię Bożą. Mówił: «Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię!»”.
Nawrócenie, codzienne wybory, dzięki którym stajemy się lepszymi każdego dnia, to istotny rys rycerza Niepokalanej. Nie można jednak mówić o nawróceniu bez spotkania Jezusa jako żywej Osoby, jako Tego, Który się troszczy o nas. Niepokalana najlepiej może nam dopomóc w tym, by doświadczyć wyzwalającej mocy miłości, płynącej ze spotkania z Jezusem.
O tym był także przekonany święty Maksymilian, gdy pisał: „Starajmy się co dzień coraz bardziej zbliżać się do Niepokalanej; w ten sposób zbliżymy się coraz bardziej do Najświętszego Serca Jezusowego, do Boga Ojca, do całej Trójcy Przenajświętszej, gdyż żadne ze stworzeń nie stoi tak blisko Boga jak właśnie Niepokalana. A więc również wszystkich bliskich naszemu sercu przybliżymy tym samym do Niepokalanej i do dobrego Boga, a wśród tych bliskich są właśnie i biedni poganie, którzy potrzebują misjonarzy”.
Czwarta tajemnica światła – Przemienienie Pana Jezusa na górze Tabor
Z Ewangelii według świętego Łukasza (Łk 9, 29-35)
„Gdy się modlił, wygląd Jego twarzy się odmienił, a Jego odzienie stało się lśniąco białe. A oto dwóch mężów rozmawiało z Nim. Byli to Mojżesz i Eliasz. Ukazali się oni w chwale i mówili o Jego odejściu, którego miał dopełnić w Jeruzalem. Tymczasem Piotr i towarzysze snem byli zmorzeni. Gdy się ocknęli, ujrzeli Jego chwałę i obydwu mężów, stojących przy Nim. Gdy oni się z Nim rozstawali, Piotr rzekł do Jezusa: «Mistrzu, dobrze, że tu jesteśmy. Postawimy trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza». Nie wiedział bowiem, co mówi. Gdy jeszcze to mówił, pojawił się obłok i osłonił ich; zlękli się, gdy weszli w obłok. A z obłoku odezwał się głos: «To jest Syn mój, Wybrany, Jego słuchajcie!»”.
By coraz lepiej spełniać swoje obowiązki, uczeń Jezusa powinien od czasu do czasu przerwać codzienny kołowrotek pracy i wejść na „górę wysoką” – na spotkanie z Bogiem. Okazją do takiego wyjścia może być dobrze przeżyty dzień Pański, adoracja czy rekolekcje. Z takich chwil będziemy zawsze wracać przemienieni i umocnieni.
„Pozwólmy się wszyscy Niepokalanej coraz doskonalej prowadzić, gdziekolwiek i jakkolwiek Ona nas chce postawić – zachęca święty Maksymilian – aby przez dobre spełnianie naszych obowiązków przyczynić się do tego, aby dla Jej miłości wszystkie dusze zostały pozyskane”.
Piąta tajemnica światła – Ustanowienie Eucharystii
Z Ewangelii według świętego Jana (Mt 26, 26-28)
„A gdy oni jedli, Jezus wziął chleb i odmówiwszy błogosławieństwo, połamał i dał uczniom, mówiąc: «Bierzcie i jedzcie, to jest Ciało moje». Następnie wziął kielich i odmówiwszy dziękczynienie, dał im, mówiąc: «Pijcie z niego wszyscy, bo to jest moja Krew Przymierza, która za wielu będzie wylana na odpuszczenie grzechów»”.
Eucharystia została zapomniana. Już ponad osiemdziesiąt procent katolików nie korzysta z Jej mocy nawet w niedzielę. Tylko niecały jeden procent codziennie odpowiada na zaproszenie Jezusa do spożywania Jego Ciała i picia Jego Krwi. Czy zatem może dziwić, że u katolików nie widać szczęścia na twarzy, natomiast coraz bardziej zarysowuje się brak nadziei i nijakość codziennego życia? Ten stan rzeczy możemy zmienić z pomocą Niepokalanej, gdyż – jak uczy święty Maksymilian – „kto jest Niepokalanej, ten nie zginie, ale im więcej będzie Jej, tym bardziej będzie i Jezusa, i Ojca. Inna rzecz, że może tego nie odczuwać, ani o tym nie wiedzieć. W swoim czasie Ona mu stopniowo odkryje wszystkie tajemnice Serca Jezusowego. I stanie się dzieckiem Pana Jezusa. Jego dusza stanie się oblubienicą Jezusa, Brata starszego, pod pieczołowitą opieką wspólnej Matki Maryi i wspólnego Ojca w niebie”.
Zakończenie
Można odmówić Litanię Loretańską.
Pod Twoją obronę...