ARSENAŁ RYCERZA NIEPOKALANEJ

Do walki z grzechem rycerz posiada ogromny arsenał bojowych środków. Zasoby i rodzaje broni są praktycznie nieograniczone. Z racji prowadzonej walki są to środki tak duchowe, nadprzyrodzone, jak i środki materialne, przyrodzone. Człowiek bowiem, jako istota cielesno-duchowa, porusza się na dwu płaszczyznach: cielesnej i duchowej. Jego życiowe boje toczą się na obydwu polach. Życie ludzkie to nieustanna walka duchowa i codzienne zmaganie się z oporem materii... 
Rycerz Niepokalanej stoi w pierwszym szeregu zmagających się ze sobą sił – dobra i zła. Wykorzystuje wszelkie środki, by złu zaradzić, by zło zwyciężyć. W przeciwieństwie do wroga, który posiada olbrzymi arsenał niegodziwej broni, rycerz Maryi używa jedynie środków godziwych. Cel nie uświęca środków. Nawet święty cel! Rycerz nie łamie ani sumień, ani przykazań. Nie przeciwstawia się ani człowiekowi, ani Kościołowi, ani Bogu... Przeciwstawia się złu, grzechowi. Działania rycerza określają wymogi ewangelicznej etyki: Nie czyń drugiemu, co tobie niemiłe. Grzesznik jest człowiekiem. Człowiekiem noszącym w sobie obraz Boga. Tak naprawdę to Chrystus przyszedł na ten świat – dla grzeszników, nie dla sprawiedliwych... Nie potrzebują bowiem lekarza zdrowi. Byłoby bardzo nie fair, gdyby Rycerstwo „tępiło” tych, do których, i dla których, Syn Boży wcielił się w pierwszym rzędzie... Nie wchodzą zatem w grę ani wyprawy krzyżowe, ani krzyżackie nawracanie ogniem i mieczem! Grzesznika nie można ośmieszać, poniżać, ignorować, dyskryminować... Grzesznika należy kochać! Jeśli ktoś ci bliski, na kim ci bardzo zależy, ktoś kogo kochasz, źle postępuje – to przecież nie wytaczasz przeciw niemu armat wyzwisk, nie krzyczysz na niego, bo go stracisz... Podchodzisz raczej z życzliwością, z całym ciepłem jakie posiadasz, aby pozyskać drogą ci osobę. Podobnie postępuje rycerz. Kieruje się rozsądkiem i rozumem. Używa świadomości. Nade wszystko pomocne mu jest serce, czyli miłość. Ona tak wszystko pięknie tłumaczy... Ona tak wszystko rozumie... I jest cierpliwa. I dobra. I łaskawa. Nie unosi się gniewem. Nie cieszy się z cudzego nieszczęścia. Wszystko znosi. Wszystko przetrzyma (por. 1 Kor 13, 1n).
Gwarantem godziwości środków jest miłość.
Rycerz Niepokalanej używa też środków, na jakie pozwala mu jego stan, warunki, w których się znajduje, okoliczności. Tak naprawdę najlepszą bronią w nawracaniu grzeszników, zwalczaniu grzechów jest sumienne wykonywanie własnych obowiązków! Kapłan niech będzie świętym kapłanem. Nauczyciel – dobrym nauczycielem. Robotnik – solidnym pracownikiem. Ojciec – przykładnym rodzicem. Nasz stan jest naszym powołaniem. 
Prosto jest być rycerzem – i jakże trudno! 
Przesiadująca godzinami w kościele, a zaniedbująca własny dom, dewotka – nie jest przykładem gorliwej animatorki MI!

Rycerz musi też zważać na otaczające go warunki i okoliczności. Ma mieć szeroko otwarte oczy i serce... Głodnemu trzeba najpierw dać jeść. Bezdomnemu pomóc znaleźć kawałek podłogi... Potem dopiero, sytego i przyodzianego – nauczać... W przeciwnym razie słowa pozostaną tylko słowami, frazesami, komunałami. Nie trafią do przekonania. Rycerz musi wykazać dużą elastyczność w poruszaniu się w terenie, inaczej jego trud na nic się nie zda. Warunki życia zmieniają się w szalonym tempie. Trzeba szybko reagować. Szybko dostosowywać metody i formy działania.
Są jednak środki, które zawsze są aktualne i przynależą do każdego stanu. Są zawsze godziwe. Zawsze nadążają za duchem postępującego czasu.
Są to:
-	modlitwa
-	pokuta
-	praca
-	nauczanie

Modlitwa. To środek pierwszy i niezastąpiony. To środek potężny. Dzięki modlitwie człowiek „uruchamia” wszechmoc Bożą! Modlitwie nic nie jest się w stanie oprzeć – ani ogromna morwa, ani potężna góra...
Mówiąc o modlitwie mamy na myśli różne jej formy. Szczytem modlitwy jest ofiara Mszy Świętej. Kościół zaleca również liturgię godzin, Różaniec, Anioł Pański, Drogę Krzyżową. Poza wspólna modlitwą ważna jest także ta – we własnej izdebce...
Pokuta. To słowo niemodne dziś. Ale pokuta towarzyszy nam każdego dnia. Pokuta to cierpienie, które jak cień podąża za nami. Warto je wykorzystać, zaprząc do rycerskiego dzieła: ofiarować w intencji nawrócenia grzeszników. Nie chodzi tu o wynajdywanie sobie jakichś form „samoudręczenia”. Życie dostarcza nam aż nadto krzyżyków. Trzeba je tylko ponieść... A jeśli ktoś dorzuci do nich jeszcze jakieś drobne umartwienie to sprawi, że jego bojowanie będzie jeszcze skuteczniejsze.
Praca. Wykonywanie swoich obowiązków – szara, codzienna, często nudna i nieciekawa, źle opłacana praca, spełniana w duchu chrześcijańskiej zgody na wolę Bożą jest nie mniej skuteczną bronią rycerza, co cierpienie. Istotnym elementem jest tu intencja, z jaką wykonujemy nasze obowiązki zawodowe, rodzinne. To taka mała droga do nieba, którą ukazała nam św. Teresa od Dzieciątka Jezus.
Nauczanie. Na co dzień stykamy się z wieloma osobami. To okazja do rozmów, do apostolstwa na własna miarę. To ciągły dialog. Rzeczowa i bez demagogii prezentacja poglądów. Uważne wsłuchiwanie się w racje drugiej strony. To nie monolog. 

Jaki zatem powinien być rycerz Niepokalanej? Jakie cechy powinien posiadać?
Charakter rycerza Niepokalanej winny cechować – poza tym wszystkim, o czym już była mowa – ofiarność, cierpliwość i konsekwencja w działaniu. To nie może być wygodna postawa wobec wyzwań, ciągła zmiana priorytetów, słomiany płomień...
Rycerz Niepokalanej powinien angażować się na dostępnych mu polach działania. Istnieje wiele dziedzin, w których może się udzielać. Może propagować i tworzyć katolicką trasę, popularyzować dobry film, pomagać biednym i chorym, walczyć z patologiami społecznymi, działać na rzecz ochrony życia poczętego, ochrony praw rodziny i dziecka... Może angażować się na rzecz misji, na polu ekumenizmu; może aktywnie włączać się w życie społeczne, kulturalne, polityczne... To tylko niektóre przykładowe pola, na których trwa wielki bój o ludzkie dusze.
Z sercem pełnym miłości do Niepokalanej, z pełnymi garściami Cudownego Medalika – rycerz wyrusza codziennie do siewu „Bożej pszenicy”. Wróg stosuje coraz to nowsze technologie, często zmienia taktykę. Rycerz nie może być niedołężnym weteranem, żołnierzem z przyzwyczajenia. Ma wciąż poszukiwać nowych form działania, nowych sposobów dotarcia do przywalonych grzechem dusz. To jak w kopalni po zawale: prócz stosowania starych i sprawdzonych procedur, trzeba wykazać się pomysłowością i elastycznością. Innymi słowy – trzeba brać rzeczy stare i nowe... Skostnienie i marazm nie zwiastują zwycięstwa. Są zwiastunami klęski. Chcąc zwyciężać, rycerz musi zaskakiwać nową bronią i nową taktyką.
Żyjemy w czasach ostatecznych. Właśnie wyszły „z paszczy Smoka i z paszczy Bestii, i z ust Fałszywego Proroka trzy duchy nieczyste jakby ropuchy; a są to duchy czyniące znaki – demony, które wychodzą ku królom całej zamieszkałej ziemi, by ich zgromadzić na wojnę w Wielkim Dniu wszechmogącego Boga... I zgromadziły ich na miejsce, zwane po hebrajsku Har-Magedon (Ap 16, 13. 14, 16)
Tu już nie ma ani czasu, ani miejsca na negocjacje! Zresztą z grzechem się nie negocjuje! On też nie ma zamiaru iść na ustępstwa. To jest bój na śmierć i życie. Nie! To jest bój na życie. Na życie wieczne!

o. Stanisław M. Piętka