Święty Maksymilianie, Założycielu Rycerstwa Niepokalanej,
módl się za nami!

W jednym z litanijnych wezwań zwracamy się do świętego Maksymiliana – Założycielu Rycerstwa Niepokalanej, módl się za nami! Litanie, jak wiemy, są swego rodzaju curriculum vitae świętych. Niestety, zdarza się, ze wierni powtarzają bezwiednie słowa wezwań i nie są świadomi znaczenia nadawanych świętym tytułów. Nie rozumieją ich. Istnieje zatem potrzeba stałego ich objaśniania.
Kto to jest św. Maksymilian?
Znają go wszyscy. Przed wojną znała go cała Polska. Dziś – zna cały świat. Św. Maksymilian Maria Kolbe (1894-1941). Franciszkanin. Twórca Niepokalanowa w Polsce i Japonii. Człowiek czynu i modlitwy. Misjonarz, wykładowca teologii, budowniczy i wydawca. A nade wszystko – kapłan. Tak się przedstawił w Auschwitz, gdy przyszło mu z własnej woli umierać z miłości dla bliźniego.
W swoim czasie był w kraju znaną personą, choć nie zabiegał o rozgłos. Jego miesięcznik „Rycerz Niepokalanej” wychodził w setkach tysięcy egzemplarzy. Wydawał także „Małego Rycerzyka” dla dzieci. Pod strzechy i do miast trafiała katolicka gazeta codzienna – „Mały Dziennik”. Największym jednak dziełem o. Kolbego było Rycerstwo Niepokalanej. Wszystko, co czynił – czynił dla Niepokalanej. Ona była jego inspiracją, miłością i celem.
Co to jest Rycerstwo Niepokalanej?
Militia Immaculatae (MI), to – jak mówił św. Maksymilian – życie. Całość życia katolickiego w nowej formie, polegającej na łączności z Niepokalaną, Wszechpośredniczką naszą u Jezusa. Chodziło zatem ojcu Maksymilianowi o rzecz najistotniejszą dla każdego człowieka – życie! Życie odnowione przez Maryję. I dla Niej. Zbawienie!
Gdzie i kiedy powstało Rycerstwo?
Rzecz dokonała się w Rzymie, 16 października 1917 roku. Trzy dni po ostatnim objawieniu Matki Bożej w Fatimie. Św. Maksymilian był bacznym obserwatorem wydarzeń. Widział, że zło jak zaraza atakuje zdrową tkankę ludzkiej duszy, że się rozszerza. Potrzebne było zatem antidotum, taka „święta Penicylina”, by chorobę powstrzymać, a duszę wyleczyć!
Na małej kartce zeszytu nakreślił wielki plan działania...
Po dwu latach, Rycerstwo znalazło podatny do rozwoju grunt w Polsce, w Krakowie. Tradycyjna i głęboko zakorzeniona pobożność maryjna Polaków stanowiła mocny atut dla rozwoju MI. Wkrótce Rycerstwo przeniknęło niemal do wszystkich środowisk społecznych. Stało się ruchem masowym. Już za życia Założyciela MI uzyskała błogosławieństwo i zatwierdzenie władz kościelnych jako „pobożny związek”. Wkrótce „związek” liczył milion członków! A papież Pius XII nazwał go „instytucją opatrznościową”. 
Rzeczywiście, dzieła apostolskie prowadzone przez Rycerstwo Niepokalanej, tak w Polsce, jak i w Japonii, były imponujące!
W 80. rocznicę powstania MI, 17 października 1997 roku, Rycerstwo Niepokalanej uzyskało status międzynarodowego stowarzyszenia wiernych. Można powiedzieć: upubliczniło się na całym świecie, upowszechniło w całym Kościele. Obecnie rycerzy Niepokalanej na całym świecie jest ponad cztery miliony!
Dlaczego MI?
Św. Maksymilian, chcąc nadać Rycerstwu cechę katolickości, czyli powszechności, pomyślał o MI jako o ruchu masowym, obejmującym wszystkich wiernych. Zdobyć cały świat dla Niepokalanej Dziewicy, by Ona, a przez Nią Chrystus zakrólował w duszach wszystkich ludzi – tak św. Maksymilian streścił cel i program MI. Przez Maryję droga do nieba najpewniejsza, najlepsza i najkrótsza. Jej życie jest doskonałym drogowskazem. Z Niepokalaną można dojść jedynie do nieba. A więc, niebo! Niebo dla wszystkich. Nie według uznania – dla wtajemniczonych w arkana gnozy, dla uczonych, dla swoich...
Święty Założyciel przewidział trzy formy uczestnictwa w działalności Rycerstwa: MI-1, MI-2, MI-3.
MI-1. To główny nurt. Autentyczny ruch społeczny i katolicki, nieskrępowany żadnymi strukturami, obliczony na szerokie rzesze wiernych. Stanowi bazę, z której rekrutują się członkowie pragnący pracować w stopniu wyższym: MI-2 i MI-3.
MI-2. Są to grupy zorganizowane. Koła. Tu prowadzi się kierowaną formację członków. To więcej niż szkolenie. Chodzi nie tylko o umysł, ale i o rozwój duchowy. Koła funkcjonują jako konkretne wspólnoty. Maja swoje zarządy i strukturę organizacyjną.
Mi-3. Do tej grupy należą członkowie MI, którzy pragną i mogą poświęcić siebie i cały swój czas apostolstwu. Apostolstwo bowiem jest istotnym przejawem działalności MI. Ci członkowie posługują w Niepokalanowach, w centrach kierowniczych; pracują w domach maryjnych, męskich i żeńskich instytutach bądź zgromadzeniach o inspiracji kolbiańskiej.
Wspólnym elementem i najważniejszym we wszystkich formach MI jest poświęcenie się Niepokalanej. Głównym zadaniem Rycerstwa jest więc wypełnianie misji Kościoła: szerzenie Królestwa Chrystusowego pod opieką i za pośrednictwem Niepokalanej. Rycerz z natury swej jest misjonarzem i apostołem. Pierwszym grzesznikiem, którego należy nawrócić, jest on sam.
Sposobów posługiwania jest wiele. Wiele też istnieje narzędzi, by apostolstwo to czynić skutecznym: pióro, mikrofon, ekran, komputer, internet, multimedia... Wreszcie, najprostsze – słowo. I oczywiście, wytrwała, ufna modlitwa. Różaniec. Jest też cierpienie... Jeśli krew męczenników jest ziarnem chrześcijan, to cierpienie daje wzrost temu ziarnu.
Najważniejsze jednak jest świadectwo własnego życia...
Tak naprawdę – największą pracę wykonuje sam Matka Boża... W tym tkwi tajemnica skuteczności Rycerstwa! Jeśli rycerz odda się Jej całkowicie, bez reszty; jeśli stanie się Jej „bezwolnym” narzędziem – zbawienie staje się masowe. Zapewnia o tym Jej Rycerz, św. Maksymilian: Małej wiary, czemu zwątpienie zakrada się do serca? Nieście wszędzie miłość i ufność ku Niepokalanej, a ujrzycie, że wnet z oczu najzatwardzialszych grzeszników popłyną łzy skruchy, opróżnią się więzienia... pokój i szczęście wyniszczy niezgodę i ból, zmieni się oblicze ziemi. 
Aktualność MI.
Nie brakuje i dzisiaj ludzi znękanych i smutnych. Grzesznych. Są wszędzie. Trzeba się tylko rozejrzeć. Pójść do szkoły, do supermarketu. Wyjść na pola. Zaglądnąć do sal wykładowych. Pofatygować się do radia, telewizji. Wejść na salony sztuk pięknych i niepięknych; nie omijać politycznych gabinetów. Grzesznicy są wszędzie. Bracia nasi... Pracują w handlu, usługach, przemyśle. Niewolnicy. Nie znają, co to niedziela, co święto... Dla nich Rycerstwo jest wybawieniem, bo Rycerstwo przesiąknie wszystko i w duchu zdrowym uleczy, wzmocni i rozwinie dla większej chwały Bożej przez Niepokalaną i dla dobra ludzkości. Tu ważna uwaga: rycerz nie walczy z grzesznikami. Rycerz Niepokalanej walczy z grzechami! A jedynym motywem tej walki jest miłość bez granic ku Sercu Przenajświętszemu Pana Jezusa!
Zatem, gdy modlimy się tym krótkim i – zdawałoby się – zdawkowym zdaniem: Święty Maksymilianie, Założycielu Rycerstwa Niepokalanej, módl się za nami! – przed oczami staje nam całość życia katolickiego w nowej formie, polegającej na łączności z Niepokalaną, Wszechpośredniczką naszą u Jezusa; mamy na uwadze – całość życia ojca Maksymiliana. A całość jego życia to właśnie MI!
Ogromną treść zawiera to jedno litanijne wezwanie. Gdy wypowiadamy je świadomie, modlitwa nasza staje się rzeczową rozmową z Bogiem. Przestaje być czczą gadanina...
Święty Maksymilianie, Założycielu Rycerstwa Niepokalanej,
módl się za nami! 
Amen.

o. Stanisław M. Piętka