Nie bójcie się, bądźcie rycerzami!

Trwoga! Trwoga dokoła! Donieście, donieśmy na niego! Wszyscy wypatrują mojego upadku. Ale Jahwe jest przy mnie, jako potężny mocarz; dlatego moi prześladowcy nie zwyciężą. On uratuje życie ubogiego z ręki złoczyńców. Czyż nie sprzedają dwóch wróbli za złotówkę? A przecież żaden z nich bez woli Boga nie spada na ziemię. U ludzi zaś nawet włosy na głowie wszystkie są policzone. Dlatego nie bójcie się: jesteście ważniejsi od wróbli!
Nie bójcie się. Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, lecz duszy zabić nie mogą. Bójcie się raczej Tego, który duszę i ciało może zatracić w piekle! Do każdego więc, który się przyzna do Niego przed ludźmi, przyzna się i On przed swoim Ojcem, który jest w niebie. Lecz kto się Go zaprze przed ludźmi, tego i On zaprze się przed Bogiem. 
Jeśli przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć, to przez drugiego Człowieka świat dźwignął się z niej i uzyskał usprawiedliwienie. Jeżeli bowiem przestępstwo jednego sprowadziło na wszystkich śmierć, to jeszcze obficiej spłynęła na wszystkich łaska i dar Boży, łaskawie udzielony przez drugiego Człowieka, Jezusa Chrystusa.
Bóg nie pozostawia człowieka samemu sobie. Już Jeremiasz widział w Nim niezwyciężonego mocarza sprzymierzonego z człowiekiem. Po wiekach potwierdził tę prawdę i poświadczył zbawczym czynem – Jezus Chrystus. Nie bójcie się! Od Księgi Rodzaju po Apokalipsę rozbrzmiewa zapewnienie: „Bóg uratuje życie ubogiego z ręki złoczyńców! Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało. Łaska spłynęła obficiej na ziemię, niż śmierć...”
Czy to nie dziwne, że Golgota nie kojarzy się ludziom ze strachem,? Że krzyż nie kojarzy się z końcem i śmiercią? Krzyż budzi nadzieję – na życie. Na życie lepsze, niż to na ziemi. Krzyż jest jakby dwuwymiarowy. Jest bardzo ziemski i „nie z tej ziemi” – niebieski. Jego ramiona rozciągają się na losy wszystkich ludzi. Przygarniają ziemian pod skrzydła ewangelicznego ptaka. Belka pionowa wznosi się w górę ku niebu. Ale też mocno tkwi w ziemi. Z jednej strony obwieszcza, że Jezus Chrystus jest Królem: Iesus Nazarenus Rex Iudeorum! Król odkupionego ludu Bożego, nowego Izraela – Kościoła; z drugiej – krzyż stał się wręcz przysłowiowy: naznacza życiową drogę każdego człowieka. Jest synonimem cierpienia i bólu, zranień i krwi, sponiewierania dobrego imienia i człowieczeństwa.
Pod tym krzyżem stoją żołnierze. Jedni w rzymskiej zbroi, inni – ledwie udają rycerzy. To świątynni strażnicy. Wojownicza gawiedź, co szła śmiało przez jerozolimskie ulice i zaułki – uciekła z Golgoty. To nie byli żołnierze. Stoi jeszcze kilka osób. Rzecz dziwna niemal same kobiety. Honoru mężczyzn broni umiłowany uczeń, apostoł Jan. Oni się nie bali tych, którzy mogli zabić ciało. Nie zaparli się Ojca, którego Syn składał ofiarę życia „na okup za wielu”...
W tej grupce odważnych świadków zbawienia interesuje nas szczególnie jedna postać, a to dlatego, że gdyby Ona nie przyszła, nikt by nie podszedł do krzyża; ani Jan, ani Maria Magdalena, ani Maria Kleofasowa... Ona był ich siłą, energią, odwagą i męstwem. Ona się nie bała.
Stała Matka Boleściwa obok krzyża... Potem pośród apostołów w wieczerniku. Jej mały oddział rycerzy z Golgoty rozrósł się. Przybyło mężczyzn. Ale Hetmanką została kobieta – Niewiasta. Niepokalana. Jej rycerze będą się bić na wszystkich frontach tego świata. Będzie to jednak inna walka i inna wojna, niż te, które znamy z przekazów medialnych.
Święty Maksymilian, jako pierwszy, zauważył pod krzyżem maleńki podjazd rycerzy, gotowych bić się za Króla; gotowych dla Niego umrzeć. Zauważył też, że temu pierwszemu oddziałowi przewodziła Maryja. Ojciec Kolbe odkrył tajemnicę Niepokalanej, a odkrył ją nie tylko jako największe piękno wszechświata stworzonego, ale nade wszystko jako siłę, potężną energię, którą chciał przekazać też innym. I w tym właśnie celu założył stowarzyszenie, dając mu nazwę „Rycerstwo Niepokalanej” (kard. Karol Wojtyła).
Kto kocha Niepokalaną ofiarnie, ten się zbawi, uświęci i innym do uświęcenia dopomoże (św. Maksymilian M. Kolbe). Oto ta tajemnica.
Na samym początku było ich raptem siedmiu: o. Józef z Rumunii, diakon Antoni (także Rumun), diakoni: Hieronim z Padwy i Kwiryk z Rzymu oraz Antoni i Henryk z Neapolu. Przewodził im najniższy „rangą” – subdiakon, br. Maksymilian Kolbe, z Polski. Był rok 1917. Dzień 16 października. Zebrali się wieczorem. Przy Cudownym Medaliku, gipsowej figurce Niepokalanej, kładli podwaliny pod wielki ruch Milicji Niepokalanej według autorskiego pomysłu franciszkanina, z dalekiego kraju... 
Apostolstwo zyskało nowy wymiar. Stało się rycerskie. Stało się odważne. Odtąd drogi zbawienia miała wytyczać Matka Boga. Sposób wypełniania misji został ściśle określony: oddać się całkowicie Matce Najświętszej jako narzędzie...
Czasy wtedy były niespokojne. Trwała I wojna światowa. W mrocznych pokładach nieświadomości społeczeństw budziły się demony. Marks dowodził racji historycznego materializmu. Lenin rolę religii sprowadzał do narkotyku. Człowiek buntował się przeciwko Bogu, przeciwko Miłości. Pod oknami Watykanu maszerowały czarne pochody z chorągwiami, na których Lucyfer deptał św. Michała Archanioła. Jakże przewrotny komentarz do Księgi Rodzaju: „Wprowadzam nieprzyjaźń między ciebie a niewiastę... Ona zmiażdży ci głowę...” (por. 3,15). Jakże przewrotne „nowe spojrzenie” na historię zbawienia. Jakże nikczemne sprofanowanie wyobrażenia Niepokalanej depczącej węża!
Dziś czasy nie lepsze. Na świecie toczy się nie jedna wojna. Ulicami miast idą pochody z kolorowymi sztandarami. Maszeruje człowiek – „kochający inaczej”, myślący inaczej. Ogłasza tolerancję, która jest dyktatem. Propaguje antywartości, które zabijają ludzką duszę. Ziemię czyni początkiem i końcem ludzkich marzeń i osiągnięć. Nie ma idei. Jest tylko materia.
I znów, jak przed wiekiem w Rzymie, jakże fałszywy komentarz na sztandarze: tęcza! Tęcza dobrze się kojarzy. Konsumpcja i przyjemność. Tymczasem łuk, który Bóg od czasów Noego kładzie na obłokach, miał dawać nadzieję – nadzieję na coś więcej, niż na sezam i bachanalia.  Ten znak dawał ludziom nadzieję na szczęśliwe życie, bez końca... „Łuk mój kładę na obłoki, aby był znakiem przymierza” (Rdz 9,13). Tęcza była gwarancją Nieba.
Mogłoby się wydawać, że współczesny człowiek jest odważny. Walczy, demonstruje... A jednak człowiek boi się. Boi się wszystkiego. Serwisy informacyjne są swoistą litanią ludzkich strachów. Powodzie, pożary, tajfuny, tsunami. Lawy błotne i wulkaniczne. Trzęsienia ziemi. Tonące statki i roztrzaskujące się samoloty. Wreszcie, codzienna rzeczywistość: polskie drogi – pełne stojących na poboczach krzyży...
Tymczasem Bóg, który stał się jednym z nas i który zna Ojca swego tak jak zna Go i sam Ojciec, tłumaczy wszystkim tchórzliwym sercom i niedowierzającym umysłom: „Czyż nie sprzedają dwóch wróbli za złotówkę? A przecież żaden z nich bez woli Boga nie spada na ziemię. U ludzi zaś nawet włosy na głowie wszystkie są policzone. Dlatego nie bójcie się: jesteście ważniejsi od wróbli! Nie bójcie się!” Bądźcie rycerzami!
Przywykliśmy do czytanych w niedziele lekcji i Ewangelii. Słowo żywe stało się czymś na kształt martwej mantry, recytowanej co tydzień w kościele. Ulatuje gdzieś obok – niesłyszalne, niezrozumiałe, martwe właśnie... Nie rozumiemy? Przecież Msza św. jest po polsku! A może już nie wierzymy? Może brakuje nam ducha walki o własne przetrwanie?
Wtedy tam w Rzymie, młodzi franciszkanie rwali się do boju. Chcieli coś zrobić dla Kościoła. Chcieli obudzić ludzkie sumienia. Chcieli pobudzić chrześcijan do działania na rzecz tamtej nadziei z księgi Rodzaju; aby życie stało się powszechnie osiągalne, aby szczęście i miłość były zwyczajne jak tęcza i obłok, jak niebo. 
Szalony człowiek – święty Maksymilian chciał wszystkich uszczęśliwić! 
Dzisiaj warto przypomnieć tamtą historię, bo jakoś cicho o MI w Polsce. Na początku było jak w Ewangelii – dwunastu apostołów; dwunastu pierwszych rycerzy Niepokalanej, dwunastu z Krakowa. Zebrali się w Nowy Rok, 1 stycznia 1920 roku. Ale już po dziesięciu dniach, w niedzielę 11 stycznia, pod Wawelem zgromadziły się setki „ochotników”, by zaciągnąć się do tej dziwnej armii. Dziś nikt nie pamięta, ilu ich przybyło. Wiadomo tylko, jak odnotował o. Alfons Kolbe, że rozdano 400 egzemplarzy dyplomików MI. 
W styczniu 1922 roku ukazuje się pierwszy numer miesięcznika „Rycerz Niepokalanej”. Z miesiąca na miesiąc wzrasta nakład pisma. Pięć tysięcy. Siedemdziesiąt... Osiemset... Milion! W roku 1927 powstaje klasztor-wydawnictwo – Niepokalanów. W 1930 – Mugenzai no Sono w Japonii. W roku 1939 liczba członków MI w Polsce dochodzi do miliona. Dziś sięga dwóch milionów!
Rycerstwo Niepokalanej w ciągu niespełna dwudziestu lat okresu Polski międzywojennej dokonało wielkiego skoku naprzód. Sprawiło, że ludzie stali się odważni. Nie bali się marzyć o szczęściu, o niekończącym się życiu – o niebie. Sługa Boży, kard. Stefan Wyszyński często powtarzał, że to ojciec Maksymilian jako pierwszy, przez „Rycerza Niepokalanej” i Rycerstwo przygotowywał Polskę do Tysiąclecia chrześcijaństwa: Od szeregu lat, w Wielkiej Nowennie prowadzimy naród – za Dziewicą Wspomożycielką – do Tysiąclecia. Ale można śmiało powiedzieć, że drogę tę przygotował i umożliwił ojciec Maksymilian. Niewątpliwie odrodzenie maryjne z okazji Tysiąclecia chrztu Polski (966-1966) było możliwe także dzięki przedwojennemu przygotowaniu dokonanemu według ideałów Rycerstwa Niepokalanej.
Czasami słychać głosy, że Rycerstwo Niepokalanej w trzecim tysiącleciu nowej ery nie przystaje do rzeczywistości. Że nie czas dziś na rycerzy. Czyżby było aż tak dobrze? Dzisiaj, kiedy człowiek przestał być szlachetny. Przestał być rycerski. Nie zna co to „Bóg, honor i Ojczyzna”! Owszem, walczy! Ale jaki z niego żołnierz? To bezduszny wojownik gwiezdnych wojen. Wojuje przy pomocy komputera. Trafia cele na monitorze.  Wszystko przypomina grę albo film. Ale to nie jest gra ani film. Śmierć jest prawdziwa. Prawdziwe są ogień i krew. Prawdziwe są łzy.
Tak łatwo jest dzisiaj zabijać. Współczesne szwadrony śmierci są anonimowe. Pracują w białych rękawiczkach. W sterylnych gabinetach. Celują w mały poruszający się punkt. Cel. Jeden ruch – i już nie ma punktu... Cybernetyczny snajper sięgnął celu. To nie jest walka. To jest zabójstwo!
Tak nie postępuje rycerz. 
MI. Współcześni prawdziwi wojownicy. Rycerze Niepokalanej. Odważni. Nie zabijają. Mają pokojowe zadania. Szczytne idee. Mają też swoją Damę. Panią serca. Niepokalaną. Niewiastę z Księgi Rodzaju i z Nazaretu, i z Golgoty. Z podniesioną przyłbicą. głoszą Ewangelię. Dobrą Nowinę o miłości. 
To nieprawda, że MI nie przystaje do rzeczywistości. Nastał właśnie czas na rycerzy! Dzwonek alarmowy już dzwoni. Niekończące się konflikty na całej ziemi. Dyktatury. Cenzury stare i nowe. Polityczne poprawności. Zniewolenia duszy. Głód chleba i prawdy. Kłamstwo i zamieszanie. Współczesna wieża Babel! Bełkot zła pośród dobra. Śmiertelna choroba trawi człowieka. 
Rycerstwo Niepokalanej stanowi antidotum na tę chorobę. Wystarczy uwierzyć. Tak jak uwierzył św. Maksymilian. Wystarczy uwierzyć w te dwa wróble z Ewangelii; w to, że nawet nasze włosy na głowie wszystkie są policzone. Że Bóg z nami. Mocarz. I Niepokalana. Matka Mocarza. Hetmanka niezwyciężonej armii – MI. 
Jest zatem lekarstwo na ludzki strach. Jest „recepta” na ludzkie szczęście. Jest nią nowa awangarda. Awangarda Rycerzy Niepokalanej! Zamiast miecza noszą Cudowny Medalik. Zamiast przemocy przynoszą miłość, radość, zgodę i pokój!
TO JEST WŁAŚNIE ZAPROSZENIE. POWSZECHNE! Dla każdego. Także dla ciebie. Już dzisiaj możesz zostać przyjęty do rycerskiego stanu! Szeregi otwarte są dla wszystkich. Dla młodych i urodzonych wcześniej... Dla mężczyzn i kobiet. Dla dzieci, młodzieży, dorosłych. Dla świeckich i dla duchownych. Nie ma barier!
Nie bójcie się! Bądźcie rycerzami Niepokalanej! Przed wami piękna walka. Bez rozlewu krwi. Jedynie – rozlew miłości. Miłość nie jest kochana! O miłości tylko się mówi. Miłość ginie. Trzeba ratować miłość na świecie. Trzeba ratować świat. Trzeba ratować człowieka. Trzeba ratować siebie! Gdy miłość zginie – ty także przestaniesz żyć. Umrzesz. Rycerstwo Niepokalanej jest w twoim interesie. Co ci szkodzi piękniej żyć? Co ci szkodzi wierzyć, mieć nadzieję? Co ci szkodzi kochać? Przecież tak naprawdę tylko tego pragniesz, tylko o tym marzysz: być szczęśliwym, być kochanym. Kochać!
Amen.

o. Stanisław M. Piętka