Trzy kroki do MI

Już tak jest z wszelkimi organizacjami na tym świecie, że przynależność do nich obwarowana jest pewnymi warunkami. Trzeba dokonać określonych czynności, spełnić wymogi, odbyć pewne szkolenie... 
W organizacjach kościelnych, które mają na celu rozwój duchowy jej członków, a także charakteryzuje je aspekt apostolski, należy najpierw przejść kilka kroków po drodze ku doskonałości, pokonać pewne stopnie, które wiodą wyżej... To są te warunki, które jednocześnie stają się cechą, charakterem nowego adepta. Podobna „procedura” obowiązuje w Rycerstwie Niepokalanej. Do MI może należeć każdy katolik. Stowarzyszenie jest otwarte na wszystkich. Nie oznacza to jednak, że naboru rycerzy dokonuje się na ulicy i bez żadnego przygotowania wciela do organizacji wszystkich chętnych. 
Stan rycerski zawsze stawiał wysokie wymagania wobec nowych członków. Średniowieczni rycerze musieli się wykazać nie tylko pewną majętnością, ale i szlachetnością charakteru, religijnością i obyczajnością. Jednym słowem – rycerzem nie mógł być byle kto... Skoro istniały wymogi kwalifikujące do świeckiego stanu rycerskiego, to i o przynależności do Rycerstwa Niepokalanej decyduje spełnienie pewnych warunków.
Warunki te prezentuje Dyplomik MI:
1.	Oddać się całkowicie Niepokalanej jako narzędzie w Jej  macierzyńskich rękach;
2.	Nosić Cudowny Medalik;
3.	Wpisać się do księgi Rycerstwa w jego kanonicznej siedzibie.
Można powiedzieć, że warunek pierwszy jest istotny. Drugi warunek – symboliczny. Wreszcie warunek trzeci – formalny.

Krok pierwszy...

Oddanie się Niepokalanej – warunek istotny

Rycerz Niepokalanej ma być Niepokalanej... Niczyj inny! Oto jak najkrócej można zdefiniować wymóg oddania się Maryi. Być Jej. Kochać Ją. Służyć. Spełniać wszelkie życzenia. Sprawiać przyjemność. Takie jest prawo miłości. To nawet nie przykazanie. Papież Benedykt XVI pięknie mówi o miłości w encyklice Deus Caritas est; że jest to odpowiedź zakochanego w Bogu człowieka na miłość kochającego Ojca. Zakochani wiedzą najlepiej, że miłość to nie obowiązek, to nie nakaz. To wolność w czynieniu dobra ukochanej osobie, nieustanna chęć obdarowywania jej wszystkim, co najlepsze. A kogo ma rycerz kochać? Kogo obdarowywać? Tę, której jest rycerzem. Niepokalaną! To więcej niż być narzędziem. Narzędzie nie ma woli, nie ma serca. To być Jej „oblubieńcem”, gotowym na wszystko! To upodobnić się do Niej.
A dlaczego rycerz ma się oddać Niepokalanej, a nie na przykład Panu Jezusowi? Tak postawione pytanie świadczy o niezrozumieniu Ewangelii i całego Pisma Świętego. Maryja nie jest przypadkową postacią w historii zbawienia. Niewiasta pojawia się już na początku Księgi Rodzaju. Jest na Golgocie. Znajdujemy Ja też w ostatniej Księdze Objawienia – w Apokalipsie. Jest zatem kimś bardzo ważnym dla Boga. 
To nie przypadkiem, Jezus na krzyżu zwrócił się do swojej Matki przez: Niewiasto...To echo słów: Wprowadzam nieprzyjaźń między ciebie a niewiastę... (Rdz 3,15.). To Ona zmiażdży głowę szatanowi. 
To nie przypadek, że Chrystus najpierw zwrócił się do Maryi, a potem do Jana... To nie Maryja potrzebowała opieki po śmierci Jezusa.– to Jan potrzebował... Jan występuje tu jako przedstawiciel wierzących. Nie reprezentuje samego siebie. Tak jak Nikodem, Kajfasz, Samarytanka – także nie reprezentują samych siebie. Reprezentują określone grupy ludzi: Żydów, którzy uwierzyli w Jezusa; żydowskiej „synagogi”; ludności pogańskiej... Taka była „maniera” św. Jana Ewangelisty.
O „ważności” Maryi świadczy też Jej związek z Duchem Świętym. W Lourdes Maryja powiedziała: Ja jestem... Niepokalane Poczęcie. Forma wypowiedzi identyczna do tej, którą usłyszał Mojżesz na górze Horeb: Ja jestem... Tak przedstawił się Bóg. Święty Maksymilian zauważa jeszcze, że Niepokalane Poczęcie to „imię” Ducha Świętego, gdyż Duch: oznacza tchnienie, początek, poczęcie; Święty – jest synonimem niepokalaności. Można by rzec, że Duch Święty to Niepokalane Tchnienie, Niepokalany Początek, Niepokalane Poczęcie... To św. Maksymilian odważy się stwierdzić: 
Filius incarnatus est: Jesus Christus
Spiritus Sanctus quasi incarnatus est: Immaculata

Oto powody, dla których rycerz oddaje się Niepokalanej! Powody, które w Piśmie Świętym „wyłuszczył” sam Bóg, na Golgocie powtórzył je Syn  Boży, a w Lourdes – Duch Święty... Oddając się Niepokalanej nie umniejszamy naszego oddania się Chrystusowi. Przeciwnie, spełniamy Jego testament: Niewiasto, oto syn Twój – Oto Matka twoja.

Zatem, co należy zrobić, żeby oddać się Maryi – oddać się Jej całkowicie? Najlepiej uczynić to własnymi słowami, własnym aktem woli: Jestem Twój! Ten akt woli raz uczyniony a nie odwołany pozostaje wciąż ważny. Można użyć gotowych formuł, zawartych choćby w Dyplomiku. Dobrze jest ten akt prywatnie ponawiać. Dobrze jest choćby westchnąć: Maryja! Dobrze jest „umówić się” z Maryją, że chociaż byśmy zapomnieli Jej coś oddać, to i tak wszystko, co czynimy – dla Niej czynimy!

Krok drugi...

Cudowny Medalik – warunek symboliczny

Czym dla małżonków jest obrączka, tym dla rycerza jest noszony na szyi Cudowny Medalik. To symbol przynależności, „zależności”. Dobrze charakter owego związania oddawała rzymska formuła: Ubi tu Gaius, ibi ego Gaia. Gdzie ty, tam ja! Ten medalik ma nam przypominać czyi jesteśmy.
Ponadto, Cudowny Medalik jakby streszcza istotę MI. Historia medalika sięga roku 1830, kiedy to nowicjuszce z zakonu Sióstr Miłosierdzia, Katarzynie Laboure objawiła się Maryja. W widzeniu Niepokalana stała na kuli ziemskiej, depcząc łeb węża symbolizującego szatana. Z rąk Maryi spływały promienie Bożych łask. Matka Boża poleciła wykonać medalik według tego wzoru i rozdawać go wszystkim potrzebującym. Obiecała, że na każdego, kto ten medalik będzie nosił spłyną łaski. Więcej nawet, Cudowny Medalik „działa” również i wtedy, gdy ktoś uparcie odmawia jego noszenia, i nosi go bez swojej wiedzy. Bywa, że wszyty po kryjomu do ubrania w swoim czasie pociąga duszę ku Najświętszemu Sercu Pana Jezusa – przez Niepokalaną! 
Tak naprawdę to dla ludzi obojętnych, zimnych, wrogich został on objawiony. Dla niewierzących, by się nawrócili...

Św. Maksymilian przyjął ten medalik, niejako na „zbrojne wyposażenie” Rycerstwa. W ten sposób medalik stał się „amunicją” MI. Ojciec Kolbe żartobliwie nazywał go „kulką”... 
Ta kulka nie czyni nikomu szkody, nie zabija. Ona ratuje życie. Życie wieczne! I nie jest to przesąd. Życie dostarcza nam aż nadto dowodów. Wystarczy poczytać podziękowania w „Rycerzu Niepokalanej”... Warto też zapoznać się z dobrze „udokumentowanym” przypadkiem nawrócenia Alfonsa Ratizbone. Cud nie jest kategorią przeszłą, historyczną. Cud nam ciągle towarzyszy. Trzeba tylko weń uwierzyć, a nie przezywać go przypadkiem!

Noszenie Cudownego Medalika nie jest warunkiem sine qua non przynależności do MI, ale byłoby dziwne, gdyby rycerz Niepokalanej nie posiadał emblematu swojej Pani. Średniowieczny Roland nie wybaczyłby sobie zgubienia kokardki swojej damy... 
Cudowny Medalik niech będzie naszym znakiem rozpoznawczym. Niech będzie znakiem przynależności do Niepokalanej wszystkich, którzy przyjęli testament Golgoty – Oto Matka twoja!

Wokół postaci Niepokalanej widnieją słowa: O Maryjo bez grzechu pierworodnego poczęta, módl się za nami!
Najpiękniejsza modlitwa rycerza.

Krok trzeci...

Wpisanie się do księgi Rycerstwa – warunek formalny

Trzecim warunkiem jest wpisanie się do księgi Rycerstwa w siedzibie kanonicznie założonej. Nie jest to warunek ani istotny, ani symboliczny. To jedynie wymóg formalny. Każde stowarzyszenie posiada rejestr swoich członków. Rycerstwo Niepokalanej również chce wiedzieć kim dysponuje. Pomaga to w sprawnym działaniu organizacji.

Najważniejszym i obowiązkowym warunkiem  przynależności do Rycerstwa Niepokalanej jest całkowite oddanie się Niepokalanej.

Noszenie Cudownego Medalika jest wielce chwalebne...
Wpisanie się do księgi – pożyteczne...

o. Stanisław M. Piętka