Powołani (wezwani), aby rozświetlić ciemności 
(Maryja Ikoną wolności)

Czytania: Kpł 19, 1-5; 
Ps 101(100), 1-4; 
Mt 5, 14-16.20.23-24

Na początku postawmy kwestię odnośnie naszego powołania. Jakie jest powołanie rycerza Niepokalanej? Jaki jest jego życiowy cel?
Cel Rycerstwa zapisany został bez mała sto lat temu w Dyplomiku MI i pozostaje niezmienny. Zmieniły się jedynie sformułowania i kontekst, treść pozostała w istocie ta sama. Według współczesnej, posoborowej, wersji Dyplomika MI − członkom stowarzyszenia przyświecają trzy cele. Pierwszym z nich jest nawracanie grzeszników, począwszy od siebie − „największego spośród grzeszników” − a skończywszy na wszystkich grzesznikach: tych, którzy deklarują wiarę w Chrystusa, tych, co jeszcze Go nie poznali, i wreszcie tych, którzy są zdeklarowanymi nieprzyjaciółmi Jego Mistycznego Ciała − Kościoła. Drugim celem jest podjęcie wysiłku w sprawie zjednoczenia chrześcijan. Trzecim − uświęcenie wszystkich wspomnianych pod opieką i za pośrednictwem Niepokalanej.
Wysłuchane przed chwilą fragmenty tekstu z Księgi Kapłańskiej oraz Ewangelii według św. Mateusza naświetlają w sposób jeszcze bardziej wyraźny powołanie człowieka wierzącego i kreślą iście rycerskie cele, wiążąc je z praktyką codziennego życia, ze świadectwem wiary. Wiara bowiem nie jest od święta, ani od zakrystii. Wiara nie może być skansenem ani folklorem. 
Wiara zakłada naśladowanie Boga. „Bądźcie świętymi, bo Ja jestem święty, Pan, Bóg wasz!”. Mogłoby się wydawać, że nie sposób w codziennym życiu iść po śladach Boga. W ja-ki sposób człowiek może stać się świętym na miarę świętości Boga? Autor Księgi wyjaśnia, na czym polega taka świętość: „Każdy z was będzie szanował matkę i ojca i będzie zachowywał moje szabaty”. A w innym miejscu: „Kiedy będziecie składać Panu ofiarę biesiadną, składajcie ją tak, aby Mu była przyjemna”. Oto praktyczny wymiar Boskiej świętości. Szanować rodziców (a szerzej, bliźnich), święcić dzień Pański, czyli składać Mu dary. Co to znaczy? Skąd mam wiedzieć, kiedy mój dar sprawi przyjemność Panu Bogu? Słowo Boże daje prostą odpowiedź: „Jeśli […] przyniesiesz dar swój przed ołtarz i tam wspomnisz, że brat twój ma coś przeciw tobie, zostaw tam dar twój przed ołtarzem, a najpierw idź i pojednaj się z bratem swoim”.
Praktykowanie świętości Boga nie jest więc niewykonalne. Chodzenie po ścieżkach Bożych jest możliwe i w istocie zwyczajnie ludzkie. Nieludzkie jest ukrywanie się przed Panem Bogiem, przywdziewanie przepasek i masek z liści figowych, usprawiedliwianie i tłumaczenie samego siebie, zrzucanie winy na kogo innego.
Bóg nasz jest „zwyczajny”. Stał się człowiekiem. Urodził się w drodze, bez rozgłosu i w ubóstwie. Gdy był dzieckiem, poznał zabawy swoich rówieśników. Gdy dorósł, zaczął pracować, utrzymywać rodzinę. Znał, co to znój i utrudzenie. Kochał swoją matkę i ojca. Zachowywał szabaty. A gdy nadeszła pełnia czasu, zrodzony z Niewiasty, zrodzony pod Prawem, udał się w drogę, bo droga była Jego początkiem i końcem. Alfą i Omegą. Stał się Nauczycielem woli Boga Ojca. Audytorium nie było przychylne. W istocie uczył „cudze dzieci”, gdyśmy byli jeszcze grzesznikami. Ludzie nie zawsze Go słuchali, choć słyszeli. Nie zawsze umieli dostrzec miasto położone na górze, choć widzieli. Nie zawsze stawiali lampę na stole, „żeby świeciła wszystkim w domu”. Czasami ją chowali. Na co? Na „czarną godzinę”? 
Łukasz daje trafną odpowiedź: bo „oczy ich były niejako na uwięzi, tak że Go nie poznali”; nie usłyszeli, nie zrozumieli. Owszem, przychodzili, patrzyli, słuchali, ale odchodzili smutni i zgorszeni: „Trudna jest ta mowa. Któż jej może słuchać?” − mówili.
Dzisiaj również wielu krzywi się na apostolską aktywność Rycerstwa Niepokalanej. Twierdzi, że nie przystaje do współczesnej, laickiej rzeczywistości. Ludzie chcą chleba i igrzysk. Nie w głowie im religia, wiara i świętość. Powstaje wrażenie, że MI jest passe, jedną z wielu wiekowych organizacji, elementem kościelnej infrastruktury; że odpowiada jedynie na potrzeby wąskiej grupy „nawiedzonych”. Niestety, także niektórzy z nas zdają się podzielać taki punkt widzenia i trwają w inercji…  
Aktywność rycerska nie może ograniczać się do lektury „Rycerza Niepokalanej”, ani do spisu „na liście obecności MI”. Św. Maksymilian utworzył Rycerstwo Niepokalanej kierując się prostym przesłaniem Ewangelii o głoszeniu Dobrej Nowiny i nawracaniu wszystkich narodów. Rycerze zostali wezwani i powołani, ażeby rozświetlać ciemności ludzkiego serca, ażeby całej społeczności ludzkiej pokazać życiową perspektywę i cel wędrówki: „miasto położone na górze”. Jest to przede wszystkim zachęta do pracy nad sobą; do świadczenia o królestwie Bożym w miejscu swego zamieszkania, w zakładzie pracy, na wakacjach, w podróży. To świadczenie nie może ograniczać się jedynie do przekazywania „teorii”, ale ma wynikać z praktyki życia: z naszych uczynków. Tak ma jaśnieć nasze światło przed ludźmi, aby widzieli nasze dobre uczynki i chwalili Ojca naszego, który jest w niebie. Taka jest istota chrześcijaństwa i takie jest nasze rycerskie powołanie. Po tym inni poznają sprawiedliwość Boga − po naszej sprawiedliwości! 
Znane jest wszystkim pojęcie „Sprawiedliwych wśród Narodów Świata”. Czyż najpełniej nie opisuje ono istoty Rycerstwa Niepokalanej? Sprawiedliwych poznaje się; po ich czynach. Nie po uczonych wykładach ani opasłych teologicznych tomach. Nie po manifestacyjnym machaniu różańcem i pobożnym wzdychaniu w pierwszej ławie kościoła. Taka sprawiedliwość − uczona i faryzejska − nie jest miła Bogu. Pan Jezus podkreśla z naciskiem: „Jeśli wasza sprawiedliwość nie będzie większa niż uczonych w Piśmie i faryzeuszów, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego”. 
Jezus Chrystus kierując swoje słowa do uczonych w istocie przestrzega i nas − rycerzy Niepokalanej − gdybyśmy chcieli pójść ich drogą. Jezus wypowiada apokaliptyczne Biada: „Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze obłudnicy, bo obchodzicie morze i ziemię, żeby pozyskać jednego współwyznawcę. A gdy się nim stanie, czynicie go dwakroć bardziej winnym piekła, niż wy sami”. 
Apostolstwo nie może odciskać się gwałtem na ludzkich sumieniach. Ewangelia i jej przesłanie wiodą do wolności dzieci Bożych, nie do niewoli poprawności; wiodą do radości nieba, nie do strachu przed piekłem. Boża Prawda jest duchem, nie literą. Jarzmo Chrystusowe jest miłe, a brzemię Ewangelii − lekkie. Szabat dla ludzi, nie − ludzie dla szabatu. Taka jest właśnie Boża Prawda − Dobra Nowina o zbawieniu. 
Królestwo Boże nie jest wyzwaniem dla herosów ani dla wtajemniczonych, jest obietnicą oferowaną darmo zwyczajnym ludziom, w pierwszym rzędzie grzesznikom. Takie jest zamierzenie Boga. Rycerze Niepokalanej mają Mu w tym pomóc. Z Niepokalaną! I przez Niepokalaną! Święty Maksymilian widział Rycerstwo jako „całość życia katolickiego w nowej formie polegającej − właśnie! − na łączności z Niepokalaną, Wszechpośredniczka naszą u Jezusa”. Sami naprawdę niewiele zdziałamy. Nie rozświetlimy drogi celnikom i nierządnicom, nie pokażemy miasta; nie sprawimy, by Zacheusz wszedł na drzewo, a Mateusz opuścił komorę celną. Sami potrzebujemy „rozświetlenia” dróg życiowych, pomocnej ręki, która by wywiodła nas z komór celnych i podsadziła na drzewo. Żeby zobaczyć Jezusa. Światło na oświecenie pogan i zbawienie Izraela. Żeby stać się sprawiedliwymi pośród narodów świata.
Światłem naszym jest Pismo Święte, Ewangelia. Są nim także pisma św. Maksymiliana. To nieprawda, że jesteśmy obznajomieni z ich treścią. Potrzeba stałej, codziennej lektury i refleksji. Zrozumienia. Rycerstwo Niepokalanej nie zwalcza grzeszników, lecz rozświetla ich drogi; Rycerstwo Niepokalanej zwalcza grzech. W świetle Ewangelii i słów o. Kolbego łatwiej nam będzie dojrzeć ciemne punkty, „czarne dziury” ludzkiej egzystencji − grzechy. Łatwiej nam będzie przedsięwziąć odpowiednie kroki, by mu się przeciwstawić. Jak? Poprzez nasze życie − rycerskie, ewangeliczne, maryjne. Takie jest nasze powołanie: rozświetlać ciemności, „czarne dziury” cywilizacji, które − wbrew matematycznej definicji − nie muszą oznaczać czasoprzestrzeni z góry skazanej na bezpowrotność; światło naszych uczynków może je skutecznie rozświetlić i nie uwięznąć w granicach czerni grzechu.
Współczesny wiek, choć mieni się i pyszni być oświeconym i ze wszech miar racjonalnym, w istocie pozostaje w zewnętrznych ciemnościach. Zewnętrznych, bo światło zawsze wywodzi się z wnętrza: z wnętrza Boga, z wnętrza kosmosu, z wnętrza człowieka. Wnętrze decyduje o wszystkim. Tam znajduje się ludzki skarb. Nasze myśli, marzenia. Nasza wiara, nadzieja i miłość. Stamtąd wyziera, tłumiona dziś przez libertyńskie poprawności, tęsknota za sprawiedliwością Bożą, bo na świecie nie ma sprawiedliwości, a ta ludzka − jest nazbyt koniunkturalna i sprzedajna.
W głębi ludzkiego serca − we wnętrzu właśnie − tli się tęsknota za sprawiedliwością i łaską; za drogą nieskalaną i za Panem bliskim tak jak w Edenie, gdy przechadzał się „w porze kiedy był powiew wiatru”. Kiedyż ten czas nastanie? Takie pytanie zadawał nam − i zdaje − św. Maksymilian: „O! kiedyż przyjdzie ta chwila, kiedy Ty, o Królowo nieba, będziesz też i Królową wszystkich ludzi i każdego z osobna? (PMK-2, 348).
Te ludzkie tęsknoty wyrażane są od tysiącleci; rycerze Niepokalanej nie są w tym odosobnieni. Do Pana woła z tęsknotą psalmista Dawid, wzdycha całe stworzenie.
Chcę opiewać łaskę i sprawiedliwość; 
chcę śpiewać Tobie, o Panie!
Kroczyć będę drogą nieskalaną: kiedyż do mnie przybędziesz? 
Będę postępował ze szczerym sercem pośrodku mojego domu. 
Nie będę zwracał oczu ku sprawie niegodziwej; 
w nienawiści mam przestępstwa, nie przylgną one do mnie.
Serce przewrotne będzie z dala ode mnie; 
tego, co złe, nawet znać nie chcę. 
„Tego, co złe, nawet znać nie chcę”! Będę światłem i solą, miastem położonym na górze. Będę rycerzem − rycerzem Niepokalanej! Sprawiedliwym pośród narodów świata. Ludzie będą widzieli moje dobre uczynki − moją sprawiedliwość − i będą chwalili Ojca, który jest w niebie.
Tako jest rycerski etos. Etos MI. Św. Maksymilian, podobnie jak jego duchowy ojciec św. Franciszek, inspirację czerpali ze Słowa Bożego. Niczego nie wymyślali. Wszystko bowiem objawił Bóg. Wystarczy posłuchać głosu dziecka, które jest w tobie: Tolle, lege! Bierz i czytaj! Czytaj Ewangelię. Czytaj pisma o. Kolbego. I postępuj według tego, co przeczytałeś. Amen.
o. Stanisław M. Piętka