Rycerstwo Niepokalanej − dobra nadzieja

Czytania: 2Mch 7, 1-2.9-14; 
Ps 17, 1.5-6.8.15; 
2Tes 2,16―3, 15; 
Łk 20, 27.34-38

Ziemskie życie człowieka jest pielgrzymką, drogą do niebieskiego Jeruzalem. W tej trudnej drodze wspiera nas Jezus, który nas umiłował oraz przez łaskę udzielił nam niekończącego się pocieszenia i dobrej nadziei. W nadziei bowiem już jesteśmy zbawieni. Nadzieja − opierając się o teraźniejszość i czerpiąc wsparcie z przeszłości − otwiera nas za przyszłość. Wyposaża nas w męstwo. Dzięki niemu jest pewna; nie może zawieść. To za nadzieją podążało siedmiu braci machabejskich oraz ich matka. Ona również towarzyszyła życiu św. Maksymiliana. Pewność nadziei objawiła się szczególnie w miejscu, gdzie − paradoksalnie − nie było żadnej nadziei.
Trzy cnoty Boskie − wiara, nadzieja i miłość − są znakiem obecności Boga w naszym życiu, są Bożym życiem w nas. Ktoś powiedział, że wiara objawia się w miłości, miłość natomiast żyje nadzieją dopełnienia wiary. Nadzieja opiera się na obietnicy Jezusa i jednocześnie jest dążeniem do Jezusa. Nadzieją życia chrześcijanina jest bycie razem z Jezusem, realnie twarzą w twarz. Gdy Jezus powróci, wtedy się ziści największe marzenie wierzących. Dzień przyjścia nastąpi na pewno. Jedyne, co niepewne − to konkretna data. Wobec tego, wypada się do niego przygotować. Kiedy? Najlepiej zacząć jeszcze dzisiaj.
Nadzieja nie jest cnotą mniejszą od wiary ani od miłości, związana jest bowiem − jak i one − ze zbawieniem. Nie jest ona jednak − podobnie jak wiara − wieczna. Nadzieja w końcu ustanie. Ustanie też wiara. Pozostanie miłość. Bóg jest miłością. Bóg jest wieczny. Miłość jest wieczna. Nadzieja jest jednak bardzo ważna: w jej eschatologicznym wymiarze, oczyszcza nas i chroni przed iluzjami. Nadto, uczy czuwania.
To czuwanie przybiera różne formy. Czuwanie oznacza: trwanie na modlitwie, trzymanie się tradycji, unikanie tych, co sieją zamęt, wreszcie uczciwą pracę oraz czynienie dobra. Wszystkie te formy czuwania odnoszą się do Jezusa zmartwychwstałego. To na Niego czekamy. Jeśliby Chrystus nie zmartwychwstał próżna jest nasza wiara. Próżna jest nasza nadzieja i nasze czuwanie. Zmartwychwstanie Jezusa jest rękojmią i gwarancją naszego zmartwychwstania. Można powiedzieć, że Jezus umarł i zmartwychwstał dla nas.

Chrześcijańska nadzieja zmartwychwstania nie jest iluzją. To nie metamorfoza − przejście w inny byt, czy reinkarnacja − powtórne wcielenie. Zmartwychwstanie nie niweczy bytu lecz zachowuje jego identyczność. Zmartwychwstanie Jezusa to początek nowego porządku. Towarzyszyć mu będzie zmiana jakościowa. Powstanie nowe niebo i nowa ziemia; powstanie nowy człowiek. Zmartwychwstanie to nie powrót do utraconego raju: to odnowienie wszystkiego w Chrystusie i na wzór Chrystusa. Wydaje się, że nie tylko zmartwychwstały człowiek zostanie odnowiony − odnowiony zostanie cały świat, całe istnienie. Kontemplując ekonomię Bożą, myśl o odnowieniu wszystkiego co od Boga pochodzi jest bardzo Logiczna − rozumiejąc Logos na sposób św. Jana.
W ten może zbyt długi i trudny wstęp wpisuje się dzisiejszy jubileusz XX-lecia MI. Dwadzieścia lat temu miało miejsce w Waszej parafii pod wezwaniem Matki Bożej Nieustającej Pomocy doniosłe wydarzenie − odnowienie czterech tysięcy parafian. Nie przemienili się oni w aniołów, nie przestali być ludźmi. Stali się jednak ludźmi odnowionymi − rycerzami Niepokalanej. Wielu z nich stało się liderami stowarzyszenia, jego animatorami.
Powyższy wywód w zestawieniu z czytaniami mszalnymi: 1) o wierze, która wymaga pracy i poświęcenia, bywa że i śmierci kolejnych braci i matek, kolejnych kapłanów i zakonników; 2) o pocieszeniu i dobrej nadziei; 3) wreszcie w oparciu o naukę Jezusa, który wyjaśnił prześmiewcom istotę zmartwychwstania: „ci, którzy uznani zostaną za godnych udziału w świecie przyszłym i w powstaniu z martwych, ani się żenić nie będą, ani za mąż wychodzić” − nabiera szczególnego znaczenia. W istocie staniemy się dziećmi Bożymi, nie pozbywając się wszak własnej, ludzkiej natury, choć będzie ona odmieniona tak, iż będziemy „równi aniołom”.  Oto czym jest nasza chrześcijańska − i rycerska − dobra nadzieja i pocieszenie. Wyrazicielem tej nadziei był św. Maksymilian i jego dzieło życia − Rycerstwo Niepokalanej.
Czym w istocie jest Milicja Niepokalanej? Aby móc właściwie ustosunkować się do MI, należy zgłębić ideę Rycerstwa. Św. Maksymilian nalegał, by w MI prowadzić  pracę nastawioną nie tylko na lud, ale również na elity religijne: na pracę w głąb. To zadanie spoczywa na opiekunach kół i stowarzyszenia Rycerstwa Niepokalanej, na kapłanach, siostrach zakonnych, prezesach, animatorach, wszystkich, którzy w jakiś sposób są odpowiedzialni za rozwój tego dzieła.
Dzisiejsze, jubileuszowe spotkanie winno pobudzić nas do gorliwości w służbie Niepokalanej oraz przyczynić się do pogłębienia znajomości tego, czym jest dobra nadzieja. Człowiek, powracając do Boga, z ręki którego wyszedł, winien już tu na ziemi udoskonalać się, przebóstwiać. Osobą, która uczyniła to w stopniu najwyższym jest Niepokalana. Ona jest wzorem człowieka odnowionego. Stała się jakby łącznikiem między Bogiem a ludźmi, pomostem między świętością a niedoskonałością.
Dogłębne zrozumienie idei rycerskich i wczucie się w sytuację ludzi, którzy albo z pośrednictwa Niepokalanej nie korzystają lub korzystają w ograniczonym tylko stopniu, winno nas − liderów MI − pobudzać do pracy i apostolskiej aktywności. Poza modlitwą i pokutą, poza zewnętrznym znakiem „przynależności” − Cudownym Medalikiem − winno nas przede wszystkim zachęcać do czynienia innym dobra, nie uważania nikogo za nieprzyjaciela, lecz za swojego brata, siostrę.
W praktyce oznacza to zaktywizowane MI-1 − „MI-ja”. We mnie − „MI-ja” − skupia się tak naprawdę cała istota Rycerstwo Niepokalanej, całość życia katolickiego w nowej − odnowionej − formie. W istocie, jeśli nie mogę zmienić całego świata, ba! bywa nawet, że nie potrafię nawrócić jednego grzesznika, to przecież zawsze mogę nawrócić, zmienić − siebie. W ten sposób światu przybędzie jeden nawrócony więcej.
Trzeba zaczynać od siebie. „Cały najpierw dla siebie, a tak cały dla wszystkich. Pierwszą twą sprawą jest twoje własne uświęcenie. Troska o uświęcenie innych ma być przepełnieniem twojej miłości ku Panu Jezusowi” − zapisał podczas medytacji św. Maksymilian. Nawrócenie i uświęcenie siebie pod opieką i za pośrednictwem Niepokalanej jest dla rycerza sprawą najważniejszą. W rezultacie tego, rycerski żywot nabiera wymiaru arcydzieła, objawia się światu w proporcji cudu świętości. Naśladując św. Maksymiliana rycerz winien zdążać do świętości krokami nie olbrzyma, ale zwyczajnego, poczciwego człowieka − czyniąc wokół siebie dobrze, realizując na co dzień Chrystusowe przykazanie: Miłujcie waszych nieprzyjaciół. „Niech woń waszego życia będzie rozkoszą Kościoła Chrystusowego” (por. kard. Pompilij).
Postawiony przez o. Maksymilian przed laty postulat: „Muszę być świętym jak największym”, jest w istocie naszym wspólnym rycerskim zadaniem i wyzwaniem. Dotyczy to w szczególny sposób opiekunów Rycerstwa Niepokalanej, asystentów kościelnych, animatorów i animatorki, moderatorów; wreszcie − wszystkich, którzy mienią się Rycerzami Niepokalanej. Nie czas na laury, odznaczenia, listy pochwalne z okazji Jubileuszu. Otrzymamy nagrodę w stosownym czasie. Na ostatek zostanie nam bowiem odłożony wieniec sprawiedliwości, który nam odda Pan, Sędzia sprawiedliwy (por. 2Tm 4, 8).
Wiemy doskonale, że nie można spraw rycerskich, spraw Bożych, spraw kościelnych traktować na zasadzie jakiegoś hobby czy kółka zainteresowań, ponieważ wcześniej czy później znudzą się nam te zajęcia. Inni, których będziemy prowadzić, wyczują, że my nie traktujemy tego poważnie. Tymczasem, jak powiedziano, Rycerstwo Niepokalanej to „całość życia chrześcijańskiego, katolickiego w nowej formie, polegającej na łączności z Niepokalaną, Wszechpośredniczką naszą u Jezusa”. To całość życia naszego chrześcijańskiego, rycerskiego... Całość! To nie może być dodatek.
Na nas, odpowiedzialnych za Rycerstwo, spoczywa ten obowiązek. Doskonale wiemy, że jeśli sami jesteśmy przekonani o skuteczności Niepokalanej oraz Jej Rycerstwa, to szybko i innych do tego przekonamy. Wtedy pójdą za nami. Słowo Pańskie będzie się rozszerzać i rozsławiać. Przecież tak wielu jeszcze żyje jakby Boga nie było. Nie spotykają na swoich drogach Chrystusa i Jego Matki. Chodzą innymi ścieżkami. Z dala od Ojca i starszego Brata, Jezusa; z dala od Matki. Nie mają w sobie Ducha, który mógłby przemienić ich serca i skierować je ku miłości Bożej i cierpliwości Chrystusowej.
Rozszerzanie i rozsławianie Słowa Pańskiego należy do istoty Rycerstwa. Powodzenie tej pracy zależy wszak od pogłębienia własnej duchowości. Pogłębiać, ciągle pogłębiać znajomość duchowości Rycerstwa. Życie według ideału MI nie może być jedynie urozmaiceniem codziennego dnia, dodatkiem, dekoracją – to ma być całokształt mojego życia katolickiego, animatorskiego, rycerskiego.
MI to ja! To mnie udzielone zostały pocieszenie i dobra nadzieja. To one mają pocieszać moje serce i utwierdzać we wszelkim czynie i dobrej mowie. Tak należy odczytać słowa św. Pawła w kontekście treści statutu MI. Poza tym − radzi Apostoł − módlmy się, abyśmy byli wybawieni od naszych prześmiewców, którzy roztrząsają niuanse prawne w perspektywie życia nie przystającego w żaden sposób do obecnych wyobrażeń.
Nie wszyscy mają wiarę siedmiu braci machabejskich oraz ich matki, nie wszystkich stać na czyn heroiczny złożony na ręce Niepokalanej w Auschwitz. Nie wszystkich. A nas? Który z opisanych czynów jest dla nas możliwy, choćby do pomyślenia? Jaka postawa jest nam bliższa i co łatwiej jest nam powiedzieć: Chcę pójść za niego? − Czy poddawać w wątpliwość Słowo Pańskie? Wzbudzać niepokój czy siać pokój − i dobro?
Każdy musi sobie sam odpowiedzieć na te pytania. Ile jest w nas podobieństwa do braci z Tesaloniki? Ile w nas podobieństwa do siedmiu braci machabejskich, o. Maksymiliana? A ile − do saduceuszów?
Rycerstwo Niepokalanej jest bazą na tworzenie elity religijnej. Jubileusz XX-lecia niech nas zachęci do pełniejszego włączenia się w budowanie królestwa Bożego − już tu na ziemi; do zaszczepiania w sercach ludzkich tęsknoty za Chrystusem, który nadejdzie niebawem. Jest już w drzwiach. Przy tej okazji pragnę wspomnieć i podziękować osobie, bez której nie byłoby obecnego jubileuszu i tych czterech tysięcy rycerzy Niepokalanej w Mielcu − świeckiemu animatorowi rycerskiego zrywu w duchu św. Maksymiliana Kolbego − bratu Leszkowi Jaworskiemu.
Przez jego osobę wyrażam podziękowanie i gratulacje liderom tutejszego Rycerstwa oraz jego „szeregowym żołnierzom”; także wszystkim parafianom i parafii. Bo to ludzie i to miejsce stanowią ewangeliczną glebą, ziemią urodzajną, na które dwadzieścia lat temu padło ziarno i przyniosło, jak widać, plon stokrotny. Niech więc nadal wzrasta ono; niech rozszerza się i rozsławia słowo Pańskie oraz imię Niepokalanej.
Bracia i Siostry, mimo bardzo wielu niepokojów obecnego czasu, aktywności sił przewrotnych i złych, wprowadzających niepokój w szeregi wierzących i Rycerstwa; wbrew ludziom leniwym, zajmującym się rzeczami niepotrzebnymi − nie zniechęcajcie się w czynieniu dobrze. Wierny jest bowiem Pan, umacnia i strzeże od złego. A tych, którzy Go nie słuchają nie uważajcie za nieprzyjaciół, lecz jak braci napominajcie − z miłością. Niech Rycerstwo Niepokalanej stanie się dla wszystkich pocieszeniem, realną i widoczną, dobrą nadzieją. Amen.
o. Stanisław Maria Pietka