Przemienienie − przez M.I.

Czytania: Rdz 15, 5-12.17-18; 
Flp 3, 17−4, 1; Łk 9, 28b-36

„Gdy się modlił, wygląd Jego twarzy się odmienił, a Jego odzienie stało się lśniąco białe”. Ojcowie Kościoła uczą, że to nie Jezus się przemienił wobec wybranych Apostołów, lecz w przyszłości przemienić się mieli oni sami − w ludzi niepodobnych otoczeniu, rozpoznawani przez innych jako chrześcijanie. Wyróżniającą ich spośród tłumu cechą miała być miłość. Po niej poznawano wyznawców Chrystusa w starożytności.
Przemienienie jawi się nam tutaj jako wyzwanie i zadanie. Życiowy cel. W jaki sposób można go osiągnąć? Czy są jakieś pomoce? Sposoby? Owszem. Jest wiele sposobów, by się ustawicznie przemieniać; by odmieniała się nasza twarz i lśniło nasze odzienie. Rzecz jasna nie chodzi tutaj o jakieś magiczne sztuczki, dzięki którym widzowie widzieliby nas innymi niż jesteśmy w rzeczywistości. Chodzi o przemianę naszych serc, o zamianę serc kamiennych na serca z ciała (por. Ez 36, 26). Rzecz jednak nie jest ani łatwa, ani prosta. Przekonujemy się o tym w życiu codziennym, gdy po kolejnej spowiedzi wpadamy w te same koleiny własnych przywara i grzechów.
Czy są zatem jakieś narzędzia, dzięki którym moglibyśmy sukcesywnie „naprawiać” nasze życie? Owszem, jest wiele takich narzędzi. My franciszkanie z Niepokalanowa od niemal wieku propagujemy „sposób na świętość” według św. Maksymiliana − sposób rycerski. Zapewne wielu słyszało cos o Rycerstwie Niepokalanej, ale wiadomości te są zwykle bardzo pobieżne.
Czym zatem jest Rycerstwo? Skąd się wzięło i dlaczego powstało?
Rycerstwo Niepokalanej, zwane dawniej Milicją Niepokalanej, stąd skrót M.I., od łacińskiej nazwy: Militia Immaculatae. Rycerstwo nie jest „jeszcze jednym więcej” kościelnym stowarzyszeniem. M.I. to przede wszystkim sposób życia: całość życia katolickiego w nowej formie, polegającej na łączności z Niepokalaną, Wszechpośredniczką naszą u Jezusa. Tak je określił św. Maksymilian. Nie chodzi zatem o statuty, prezesury i struktury. Chodzi o życie! Życie odnowione przez Maryję. I dla Niej. Życie przemienione. Prawdziwie chrześcijańskie. Takie, które stawia sobie za cel zdobyć cały świat dla Niepokalanej Dziewicy, by Ona, a przez Nią Chrystus zakrólował w duszach wszystkich ludzi. Idzie zatem o zbawienie. O zaprowadzanie królestwa Bożego na ziemi przy pomocy i za pośrednictwem Niepokalanej. Jest to „czyn zbrojny”, rycerski. Chodzi, rzecz jasna, o środki bojowe − duchowe: modlitwę, dobrze spełniane obowiązki stanu. Znakiem zewnętrznym rycerzy jest Cudowny Medalik, z którym się nie rozstają.
Twórcą Rycerstwa Niepokalanej jest św. Maksymilian Maria Kolbe, postać na tyle znana, że nie trzeba jej bliżej przedstawiać. Ten młody franciszkanin zgromadził w 1917 roku w Rzymie wokół siebie kilku zapaleńców celem przeciwstawienia się działalności masonerii, urągającej Bogu i Kościołowi. 
Zainicjowany przez św. Maksymiliana ruch jest otwarty na wszystkich ludzi: na świeckich i na duchownych. Po dwu latach, M.I. znalazło podatny do rozwoju grunt w Polsce: najpierw w Krakowie, a potem w innych miastach i parafiach. Tradycyjna i głęboko zakorzeniona pobożność maryjna Polaków stanowiła mocny atut dla rozwoju Rycerstwa. Wkrótce przeniknęło ono niemal do wszystkich środowisk społecznych. Stało się ruchem masowym. Znaczną rolę w ekspansji M.I. odegrał wydawany od 1922 roku miesięcznik „Rycerz Niepokalanej”. Papież Pius XII widział w Rycerstwie „instytucję opatrznościową”, wychodzącą naprzeciw potrzebom Kościoła i wyzwaniom epoki. Dzieła apostolskie prowadzone przez Rycerstwo Niepokalanej, w Polsce i w Japonii, były wręcz imponujące. W okresie międzywojennym polski Niepokalanów stał się największym klasztorem na świecie, liczył ponad 700 zakonników; Wydawnictwo M.I.  urosło do rozmiarów prasowego koncernu, wydającego co miesiąc w kilkusettysięcznym nakładzie „Rycerza Niepokalanej” (w rekordowym roku 1938 nakład osiągnął jeden milion egzemplarzy). Już w 1930 roku św. Maksymilian wraz z braćmi przybył do Nagasaki, by i tam szerzyć dzieło Niepokalanej. Równo miesiąc po przybyciu do miasta czytelnicy japońscy otrzymują do rąk pierwszy egzemplarz „Seibo no Kishi” − „Rycerza Niepokalanej” w języku japońskim. Dzieło powstało wbrew wszelkim regułom ekonomicznym: bez własnej drukarni, bez funduszy, bez znajomości języka... Tak działać potrafi tylko Niepokalana. Za wzrostem liczebności członków M.I. oraz nakładu miesięcznika przemieniała się przedwojenna Polska, odmieniała się Japonia; zmieniało się oblicze tej ziemi niczym twarz Jezusa na Górze Tabor; jaśniało chrześcijaństwo niczym lśniąco białe szaty Chrystusa. 
Rycerstwo nie tylko rozpowszechniało − i rozpowszechnia − szczególne nabożeństwo do Matki Bożej, lecz przede wszystkim czyni z pobożności maryjnej konkretną drogę do świętości. Dlatego przynależności do M.I. nie można ograniczać do wymiaru kultowego, winna ona prowadzić do „przemienienia się w Maryję”. Być jak Ona. Postępować jak Ona. Modlić się jak Ona. 
Święty Maksymilian nadał Rycerstwu cechę katolickości, czyli powszechności: stworzył M.I. jako ruch masowy, obejmujący wszystkich wiernych, począwszy od dzieci, które przyjęły I Komunię św. − poprzez młodzież i dorosłych − skończywszy na osobach starszych, u schyłku wieku. Co konkretnie to oznacza? Na tak postawione pytanie odpowiada sam o. Kolbe: „…Rycerstwo niech przesiąknie wszystko i w duchu zdrowym uleczy, wzmocni i rozwinie dla większej chwały Bożej przez Niepokalaną i dla dobra ludzkości” − posługując się modlitwą, ofiarą, pokutą, cierpieniem; także − dobrym słowem, uśmiechem, pomocną dłonią. Jest zatem prosta realizacja Ewangelii: na wskroś chrześcijańskie życie. I nic więcej? Nic. To wystarczy, aby być rycerzem Niepokalanej.
Święty Założyciel przewidział trzy formy uczestnictwa w działalności Rycerstwa Niepokalanej: M.I.-1, M.I.-2, M.I.-3. I tak, M.I.-2 − stanowią koła Rycerstwa, na przykład koła parafialne; M.I.-3 − to centrala Rycerstwa: Niepokalanów. Głównym wszak nurtem jest M.I.-1. 
To autentyczny ruch społeczny i katolicki, nieskrępowany żadnymi strukturami; na swój sposób niezorganizowany. Przynależność do MI-1 polega na przeżywaniu w sposób indywidualny oddania się Niepokalanej. Od rycerza wymaga się jedynie realizacji podstawowych warunków zawartych w „Dyplomiku Rycerstwa Niepokalanej”, stosownie do własnych możliwości; bez przyjmowania dodatkowych zobowiązań, czy jakichś zadań specjalnych. A i te, podstawowe – są tylko zalecane i nikogo nie zobowiązują pod grzechem, choćby najmniejszym (św. Maksymilian).
Obecnie, od 1997 roku, Rycerstwo ma status międzynarodowego stowarzyszenia wiernych. Liczy ponad dwa miliony członków na wszystkich kontynentach. Prowadzi rozliczne dzieła misyjne, charytatywne i modlitewne. Modlitwa jest najważniejszym orężem rycerzy Niepokalanej. Bo to właśnie „walka” stanowi istotę działalności M.I. Ta wojna obywa się bez ludzkich ofiar. Jedynym pobitym jest grzech. To walka fair play. Bez przemocy. Stan rycerski zawsze kojarzy się z honorem, wiernością, hartem ducha, odwagą; oddaniem serca dla Tej, dla której walczy. Paweł VI powiedział: Każdy chrześcijanin powinien być rycerzem. M.I. jest zatem potrzebne i na czasie. 
Scena Przemienienia ukazuje nam jeszcze jedno: naszą Ojczyznę, do której zdążamy, niebieską ziemię obiecaną, którą zasiedlą potomstwa liczne jak gwiazdy na niebie. Apostoł Piotr w imieniu pozostałych zaświadcza o innym wymiarze rzeczywistości, w której się znaleźli, i stwierdza usatysfakcjonowany: „Mistrzu, dobrze, że tu jesteśmy”. To właśnie dla tej Ojczyzny − dla królestwa Bożego − pracuje M.I., o rozszerzenie jej granic walczy Rycerstwo. Królestwo Boże jest bowiem urzeczywistnieniem pełni zbawienia, a przez to doskonałym oddaniem chwały Bogu. Ale to królestwo należy budować już tutaj, na ziemi. To jest zadanie dla Rycerstwa Niepokalanej. Niebo zaczyna się na ziemi. Osiągnąć je można przez oddanie się − bezgraniczne i bezwarunkowe − Najświętszej Maryi Pannie, co konkretnie dokonuje się każdego dnia przez nawracanie siebie i innych przy Jej pomocy i za Jej pośrednictwem. To cała „filozofia” M.I. 
W pewnym sensie M.I. stanowi piramidę miłości, która − jako najważniejsza z cnót − ma moc zbawczą, bo jak mówi św. Piotr: „miłość zakrywa wiele grzechów” (1P 4, 8): u podstaw tej piramidy znajduje się całe stworzenie oraz wszyscy ludzie, a wyżej kolejne jej stopnie stanowią: konkretny rycerz i jego Pani Niepokalana; szczyt piramidy wieńczy Bóg i Jego królestwo z miriadami aniołów i wiernych. 
Tak liczne jest potomstwo Boga w Trójcy Przenajświętszej: Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Tam jest nasza Ojczyzna. W niebie. „Stamtąd też jako Zbawcy wyczekujemy − my rycerze Niepokalanej − Pana naszego Jezusa Chrystusa, który przekształci nasze ciało poniżone, na podobne do swego chwalebnego ciała…”. Dlatego też „ogłaszam wam tajemnicę: (…) wszyscy będziemy odmienieni. W jednym momencie, w mgnieniu oka… (1Kor 15, 51-52) − przez Niepokalaną. Amen.
o. Stanisław M. Piętka