Maryjne i rycerskie wezwanie do nawrócenia

Czytania: Rz 4, 3.13. 18-22;
Łk 1, 26-45

Czytania mszalne przedstawiają nam dzisiaj wzory wiary. 
Uwierzył stary Abraham − „wbrew nadziei uwierzył nadziei, że stanie się ojcem wielu narodów […]. I nie zachwiał się w wierze, choć stwierdził, że ciało jego jest już obumarłe – miał już prawie sto lat – i że obumarłe jest łono Sary. I nie okazał wahania ani niedowierzania […], ale się umocnił w wierze. Oddał przez to chwałę Bogu”. 
Uwierzyła Maryja, że wbrew zwyczajowi − nie znając męża − pocznie i porodzi Syna, który będzie nazwany Synem Najwyższego. Rzekła aniołowi: „Oto Ja służebnica Pańska, niech Mi się stanie według twego słowa”.
Abraham i Maryja uwierzyli w obietnicę. Jakaż to była obietnica? Była to dla obojga Dobra Nowina. Ewangelia. Oto Abraham zyska potomstwo liczne niczym gwiazdy na niebie, a Maryja − Syna Najwyższego, któremu „Pan Bóg da […] tron Jego praojca Dawida; który „będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca”.
Dwie nieprawdopodobne obietnice: stuletni Abraham i osiemdziesięcioletnia Sara mają stać się rodzicami; a młoda dziewczyna, panna zaślubiona Bogu, wbrew swemu wyborowi dziewictwa ma urodzić dziecko. I to jakie dziecko! Syna Bożego.
Czy można w takie obietnice uwierzyć?
Można.
Nasza wiara nie jest jednak ani Abrahamowi, ani Maryjna. Zachorujemy − idziemy do lekarza. Nie wierzymy Bogu. Cudów nie ma − mówimy. Podchodzimy do egzaminu − przygotowujemy „ściągawki”. Nie wierzymy, że Bóg nam pomoże, choć daliśmy na mszę... A gdy już wyzdrowiejemy, zdamy egzamin, znajdziemy intratną pracę − to nie zawdzięczamy tego Bogu, ale mówimy, że nam się udało, że to przypadek, łut szczęścia. W takie bożki wierzymy, im to wszystko zawdzięczamy. A przecież Pan przykazał: „Nie będziesz miał bogów cudzych przede Mną”! Jest ich tymczasem bez liku. Są to nie tylko te bogi znajome − Mamona, Kariera, Sława; są też i te, pomniejsze: Przypadek, Łut szczęścia, Fortuna. Bałwochwalstwo w „nowoczesnej” postaci. Pora więc i okoliczności stosowne do nawrócenia. Kto jak kto, ale to właśnie my − Rycerze Niepokalanej − powinniśmy być pierwsi. Nawrócić siebie… zanim udamy się w świat, by nauczać wszystkie narody.
*
Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię. Kto? Ja mam się nawrócić? My − rycerze Niepokalanej mamy uwierzyć w Ewangelię? Przecież czytamy, słuchamy. Uczęszczamy we mszy św. w niedziele. Odprawiamy rekolekcje. Chodzimy na pielgrzymki. Bierzemy udział w zjazdach, festiwalach, konferencjach. Nie to, co inni…
My nie potrzebujemy nawrócenia. Jesteśmy nawróceni. Do kogo zatem zwraca się Pan Jezus? Do celnika stojącego pod chórem? Do kobiety, którą przyłapano na cudzołóstwie (z którym zresztą dziś się nie kryje)? Do tych, którzy przychodzą do kościoła raz w roku, na Wielkanoc? Owszem, do nich również. Ale Pan Jezus zwraca się najpierw do mnie − do Rycerza Niepokalanej − stojącego dumnie z błękitnym sztandarem pod ołtarzem…
Do mnie? Niemożliwe! Czy ktoś może być bardziej oddany sprawie, bardziej wierny swojej Pani? Przecież Dama mego serca jest dla mnie wszystkim: świętością, mądrością, pięknem i miłością. Wszystkim! Jej sławę rozgłaszam po całym świecie. Przekraczam granice. Walczę z ludźmi i smokami, byleby tylko dowieść swego męstwa i oddania.
Czyżby? Czy takim jestem rycerzem? I czy takiego woja potrzebuje mój Suweren i Pan − Bóg? Czy takiego bohatera pragnie dla siebie moja Pani − Niepokalana? Obleczonego w ciężką zbroję apologetyki, z hełmem i tarczą − odpornego na argumenty adwersarzy; ze sztandarem szczytnych idei i myśli, i mieczem, który nie zna łaski? Historia zna wielu takich rycerzy. Ale czy takich wojowników chce mieć Ojciec nasz i Matka Boska?
*
Wołanie Boga o nawrócenie i wiarę kierowane jest do każdego człowieka; kierowane jest do mnie, do ciebie. Do nas − Rycerzy Niepokalanej. Bóg nie mówi: nawracajcie innych; mówi − nawracajcie się. Bóg nie mówi: walczcie z innymi. Mówi − walczcie z samymi sobą. Dopiero wtedy, kiedy odniesiecie zwycięstwo w tej osobistej bitwie, idźcie głosić Ewangelię innym. Ale ich nie nawracajcie! Ewangelia ich nawróci. Nawrócą się i uwierzą − dzięki Słowu Bożemu. Czy zatem nie można nikogo nawrócić, że się tak wyrażę − osobiście? Owszem, jest taki człowiek. Jeden. Ty sam.
Powiadają: nawróć siebie, a nawrócisz cały świat. Maryja nikogo nie nawracała. Nie przekonywała. Ona sama uwierzyła. Błogosławiona między niewiastami: „Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane Ci od Pana” (Łk 1, 43) − pochwaliła siostrzenicę Elżbieta. „Błogosławiony owoc Twojego łona” − wolała w uniesieniu. Nie tylko dlatego, że miał to być Mesjasz i Syn Najwyższego, lecz dlatego, że miało to być dziecko − owoc Bożego błogosławieństwa każdej kobiety.
Godności dziecka nie da się przecenić. Nosi w sobie boskie znamiona. Jest niekwestionowanym dziedzicem królestwa Bożego. Nie potrzebuje nawrócenia. „Jeśli nie staniecie się jako dzieci, nie wejdzie do królestwa niebieskiego”. To kategoryczne stwierdzenie każe nam pomyśleć o naszym nowym narodzeniu. O nawróceniu.
W istocie jest to plan pierwszy i zasadniczy rycerskiej idei − MI 1.
Św. Maksymilian mocno podkreślał znaczenie Rycerstwa „jednoosobowego”. Na nim opierał całą strukturę stowarzyszenia. Mówił: „Raczej [należy] wytężyć siły do rozpowszechnienia MI 1. Jak na Polskę to i 10 milionów będzie jeszcze za mało; wszak wszyscy mają być Niepokalanej”. Mówił to w czasie, kiedy ludność Polski wynosiła ok. 35 mln, z czego 1/3 stanowili innowiercy. Innymi słowy, o. Maksymilian widział w szeregach Rycerstwa niemal co drugiego polskiego katolika! Tylu miało nawrócić się i uwierzyć. Ogromne wezwanie i wyzwanie. 
Maryjna i rycerska droga nawracania siebie dokonuje się nie inaczej, jak w oparciu o kolbiańską maksymę: Totus primo Deo, sibi et sic totus omnibus ex superabundantia. Najpierw cały dla Boga, potem dla siebie − i w ten sposób cały dla wszystkich, z nadobfitości własnej wiary i życia. Powiadają, że z pustego, to i Salomon nie napełni. Rycerz również nie może podzielić się tym, czego nie ma.
Maryjne i rycerskie wezwanie do nawrócenia oznacza przede wszystkim świadectwo życia, świadectwo wiary w Jezusa Chrystusa, świadectwo miłości do Niepokalanej. Totus in Immaculatae − cały w Niepokalanej − tak podpisał się o. Kolbe w jednym ze swoich listów pisanych z Nagasaki do kleryków. Dopiero potem, jako cały Boży i Niepokalanej, można głosić Ewangelię skutecznie. Bez świadectwa życia chrześcijańskiego nie ma co wchodzić na ambonę. 
Tak naprawdę Rycerstwo Niepokalanej obliguje nas do zajęcia się samym sobą. To nie jest egoizm. To sposób na efektywne apostolstwo. Żeby inni zobaczyli nasze światło, żeby inni spróbowali naszej soli − najpierw musi to światło świecić, a sól być słona. Lampa pod stołem niczego nie oświeca, a sól zwietrzała niczego nie jest w stanie zachować.
Nawracajmy się. Mówmy codziennie Bogu fiat. Miejmy nadzieję wbrew nadziei. Zachowujmy wiarę niezachwianą, bez niedowierzania. Bądźmy święci i nieskalani. Oddamy przez to chwałę Bogu. A to jest właśnie istota Rycerstwa Niepokalanej: oddawanie Bogu chwały − jak największej chwały.
O naszym wezwaniu do nawrócenia przypomina też Regulamin życia św. Maksymiliana. 
„Muszę być świętym jak największym” i „Jak największa chwała Boża przez zbawienie i jak najdoskonalsze uświęcenie swoje i wszystkich, co są i będą, przez Niepokalaną” − to dwa drogowskazy rycerskiego życia. Najpierw cały dla Boga, siebie, a potem − „zbawienie i uświęcenie wszystkich”. Taka jest logika Ewangelii. Według niej poświęciła się Bogu i ludzkości Służebnica Pańska; według niej „żył, cierpiał, pracował i wyniszczył się” św. Maksymilian.
Święci to ludzie nawróceni. To ludzie wierzący. Dziś jakby inne znaczenia mają obydwa te pojęcia. Za wierzącego uznaje się człowieka przypisanego do konkretnej konfesji; za nawróconego − człowieka, który przestał źle czynić. Tymczasem świętość nie polega na nie czynieniu (choćby i złych rzeczy), ale na czynieniu: czynieniu dobra wokół siebie. 
Wówczas objawią się owoce naszego nawrócenia.
Jakie to będą owoce?
Kiedy dokona się powszechne nawrócenie i Niepokalana zakróluje „w sercach szystkich i każdego z osobna”, wtedy „ziemia rajem się stanie. Prawdziwy pokój i szczęście zstąpi na rodziny, miasta, wsie i kraje […], bo gdzie Ona zapanuje, tam i łaska nawrócenia i uświęcenia i szczęścia zagości”. Amen!

o. Stanisław M. Piętka