Pierwsza niedziela majowa − Niedziela MI

Tak św. Maksymilian nazwał niedzielę 1 maja 1938 roku − dzień, w którym przeciw, jak to ujął, „pięści wygrażającej Bogu i Kościołowi”, przeciwstawił błękitne sztandary Naszej Pani. Tylko pod sztandarami Rycerstwa Niepokalanej społeczeństwo może osiągnąć lepsze jutro. Niepokalana nie mami swych dzieci iluzją raju na ziemi, lecz prowadzi do królestwa swojego Syna, do ojczyzny, która jest w niebie. 

„Rycerstwo Niepokalanej jest stowarzyszeniem maryjnym, które ma za cel nawracanie wszystkich grzeszników”. Na tym jednak zadanie MI się nie kończy. Nawrócenie jest początkiem chrześcijańskiej drogi życiowej, jej kontynuację stanowi „uświęcenie wszystkich pod opieką i za wstawiennictwem Maryi Niepokalanej”. Rozumie się przez to „całość życia katolickiego w nowej formie, polegającej na łączności z Niepokalaną, Wszechpośredniczką naszą u Jezusa”. W praktyce oznacza to przeniknięcie maryjnej idei do wszystkich środowisk, w których żyją rycerze. Taki jest realny wymiar działania MI − życiowy. Jego ostatecznym ukoronowaniem będzie swoiste usynowienie całej ludzkości, każdego z osobna człowieka, przez Matkę Boga i ludzi.

Rycerski czyn jest z natury szlachetny i godny. Rycerz Niepokalanej nie walczy z grzesznikami − z poganami, heretykami czy masonami − lecz walczy z grzechami. Walczy z grzechami nie tylko osób wymienionych niejako z imienia, ale przede wszystkim i w pierwszym rzędzie − z grzechami własnymi. Walka ze swoimi ułomnościami stanowi kryterium rycerskości. Rycerze nie besztają, nie krytykują ani nie oskarżają innych, lecz biją się we własne piersi mówiąc: „Boże, miej litość dla mnie grzesznika”. Trzeba najpierw siebie samego nawrócić i uświęcić, aby inni widzieli nasze dobre czyny i chwalili w niebie Niepokalaną. 

Linia frontu przebiega zatem przez rycerskie serca i sumienia. Nie słowa mają zaświadczać o naszej wierze i przynależności do Rycerstwa, ale nasze czyny i postawy. Kontynuujmy rozpoczęte przez św. Maksymiliana dzieło majowej Niedzieli MI. Wyjdźmy z opłotków przeciętności i − tam gdzie mieszkamy, uczymy się i pracujemy − nieśmy matczyne przesłanie miłości. Stańmy się „użytecznymi narzędziami do zaszczepiania i jak najsilniejszego wzrostu Jej chwały w tylu zbłąkanych i obojętnych duszach − do jak największego rozszerzenia błogiego Królestwa Najświętszego Serca Jezusowego”.

Stoimy w przededniu 100. rocznicy powstania Rycerstwa. To powód do dumy, ale i ogromne wyzwanie dla wszystkich członków stowarzyszenia. Nie czekajmy na jubileusz z założonymi rękoma. Oddajmy je Maryi. Niech posługuje się nimi jak swoimi. Niech każdego z nas użyje − „całego, bez żadnych zastrzeżeń” do dokonania tego, co powiedziano o Niewieście już na początku dziejów − że zetrze głowę węża.
Jesteśmy skazani na sukces. Wystarczy uwierzyć.

Na ten marsz majowy i niedzielny MI, z serca Wam wszystkim błogosławię!

Prezes Narodowy MI
o. Stanisław Maria Piętka