Otoczmy troską życie

Rz 6,3-9; Mt 6,25-34

Kościół woła w tym roku: „Otoczmy troską życie”, tymczasem Jezus Chrystus zdaje się ignorować to wezwanie, jakby lekceważy sprawę dbałości o życie. „Nie troszczcie się zbytnio o swoje życie, o to, co macie jeść i pić, ani o swoje ciało, czym się macie przyodziać”. I dalej zaznacza, że „o to wszystko poganie zabiegają”. Uważny czytelnik czy słuchacz zauważy jednak, że Jezus wprowadza subtelne rozróżnienie między samym życiem a troską o nie. „Czyż życie nie znaczy więcej niż pokarm, a ciało więcej niż odzienie?”. Pytanie to nie należy bynajmniej do retorycznych. Sugeruje, że Jezusowi chodzi o życie jako takie, o istnienie w ogóle, a nie przebywanie, wegetację tu czy tam. Czy zatem Jezus mówi o dwóch życiach? O tym tutaj na ziemi, i drugim – życiu po życiu? Powiada bowiem: „Starajcie się naprzód o królestwo Boga”. Troski ziemskie zostawcie Bogu, bowiem „Ojciec wasz niebieski wie, że tego wszystkiego potrzebujecie”.
Jezus przestrzega słuchaczy przed zbytnią troską o jutro. Wypowiada zaskakujące zdanie: „jutrzejszy dzień sam o siebie troszczyć się będzie”. W innym miejscu mówi nawet, że poszukując wygodnego życia na ziemi, narażeni jesteśmy na utratę życia w ogóle (Mt 10,39a). To jeszcze bardziej nasuwa przypuszczenie, że człowiek posiada „dwa życia”. W gruncie rzeczy życie jest jedno. To raczej dwa etapy tej samej ludzkiej egzystencji.
 Wielu może to kojarzyć z grą komputerową, która oferuje graczowi „życia zapasowe”. Ale nasz los nie jest grą wirtualną. Dzieje się naprawdę. I „drugie życie” nie jest bynajmniej „zapasowe”: jest jak najbardziej tożsame z ziemskim bytowaniem. Chociaż jakościowo odmienne – jest nie mniej realne. Tak jak rzeczywiste jest nasze istnienie na ziemi, równie prawdziwa będzie nasza egzystencja w królestwie. Jeżeli bowiem „umarliśmy razem z Chrystusem – z Nim również żyć będziemy, wiedząc, że Chrystus powstawszy z martwych już więcej nie umiera...” (por. Rz  6,8-9).
Czym jest życie ziemskie wszyscy wiemy, choć i na ten temat filozofowie spierają się. Czym jest „drugie życie” – życie wieczne – też wiemy, choć wielu wierzących nie dowierza Chrystusowi. Jednak my, rycerze Niepokalanej, co do tego nie mamy wątpliwości. Wierzymy w zapewnienie Pana Jezusa, które dał nam w Wieczerniku podczas Ostatniej Wieczerzy. „Niech się nie trwoży serce wasze. Wierzycie w Boga? I we Mnie wierzcie. W domu Ojca mego jest mieszkań wiele. Gdyby tak nie było, to bym wam powiedział (J 13,1-2a). Tak więc to sam Pan Jezus obiecał nam życie wieczne. Niemniej, zaznaczył, że „ciasna jest brama i wąska droga, która prowadzi do życia” (Mt 7,14). W świetle tej uwagi łatwiej zrozumieć tegoroczne przesłanie Kościoła: „Otoczmy troską życie”.
Pewnego razu, gdy Jezus nauczał w Judei za Jordanem, niedaleko Jerozolimy, podszedł do niego młody człowiek. Wydaje się, że byłby zeń dobry kandydat do Rycerstwa Niepokalanej... Przestrzegał wszystkie przykazania Boże, a jednak odczuwał w swoim życiu jakiś brak. „Czego mi jeszcze brakuje?” – zapytał Nauczyciela. To pytanie wyrażało jego zatroskanie o życie wieczne.
Wielu z nas zapewne nie miałoby odwagi uczynić podobnego wyznania: „Przestrzegałem wszystkiego”; mimo to bardzo surowo ocenia palestyńskiego młodzieńca, w związku z późniejszym jego zachowaniem. Gdy Jezus odpowiedział mu: „Jeśli chcesz być doskonały, idź, sprzedaj, co posiadasz, i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie” (w. 21), młodzieniec odszedł zasmucony, miał bowiem wielkie posiadłości.
Drżę na samą myśl, gdyby miała przydarzyć się raz jeszcze podobna sytuacja – tym razem z moim udziałem, tu i teraz: na tym zjeździe, dzisiaj 24 kwietnia 2009 r. Albo gdyby wehikuł czasu przeniósł mnie w tamto miejsce i tamten czas, i postawił przed Jezusem, a On wyrzekłby do mnie te same słowa; do mnie, który przecież nie posiadam wielu posiadłości; do mnie, któremu w każdym miesiącu brakuje do pierwszego... 
Czy stać byłoby mnie na sprzedaż samochodu lub choćby laptopa i pieniądze rozdać ubogim? Czy odszedłbym zasmucony...?

Spotykamy się na kolejnym Zjeździe Rycerstwa Niepokalanej. Chwalimy się naszymi korzeniami, naszą liczebnością, naszymi osiągnięciami. Dumni jesteśmy ze św. Maksymiliana, z Mugenzai no Sono, z misji w Afryce i Brazylii, z obecności Niepokalanej w krajach byłego ZSRR, wreszcie – z polskiego Niepokalanowa, z pięknej bazyliki, z tych zjazdów corocznych, rekolekcji, czuwań, spotkań modlitewnych. A jednak nie jeden z nas staje wieczorem przed Niepokalaną i zapytuje: „Czego mi jeszcze brak? Co jeszcze mam uczynić, aby otrzymać życie wieczne?”.
Św. Maksymilian wyraził się w tym względzie zwięźle i dobitnie: Dozwól, bym dla Ciebie i tylko dla Ciebie żył; pracował, cierpiał, wyniszczył się i umarł. Od siebie dodam: „i żebym nie odszedł zasmucony, jak ów zatroskany młodzieniec z kart Ewangelii”.

Jak wygląda moja troska o życie?
Nie ta, o życie tu i teraz, lecz troska o życie duszy, troska o życie wieczne?
Gdyby tak podsumować każdy dzień, podliczyć czas i środki, jakie przeznaczam na codzienną krzątaninę wokół spraw i problemów tego świata, i skonfrontować je z moim zaangażowaniem w sprawy „drugiego świata”, to jaka byłaby to proporcja? Jaki byłby to rachunek? Jaki bilans zysków i strat?

Ile byłoby zachodu i troski o zwyczajne rzeczy, by nie zabrakło powszedniego chleba, by dzieci miały modne ubrania, aby pod ręką był dobry kosmetyk i trunek – a ile starań o to, aby być dobrym? Ile byłoby starań o to, aby wyrobić w sobie taką dyspozycję, która pozwoliłaby bez wahania sprzedać majątek (lub żebracze mienie) i rozdać ubogim? Albo jeszcze więcej: aby posiąść taką opcję działania,  żeby udać się jak Abraham do kraju Moria i złożyć w ofierze to co najdroższe – potem przyjść i pójść za Jezusem...? 

Przyjechać do Niepokalanowa na zjazd MI, to o dużo za mało. Uczestniczyć we Mszy św. w niedzielę, odmawiać Akt oddania się Niepokalanej – to za mało. Zmawiać codziennie różańce, koronki, pacierze – to także za mało. 
Czego mi jeszcze brakuje? 
Co dobrego mam uczynić, aby otrzymać życie wieczne? 

Jezus, jakby nieświadomy moich zmagań z oporem materii: z wyzwaniami, które stawia przede mną światowy i polski kryzys, z moją mizerią domowych finansów, wciąż oferuje mi odpowiedź nie taką, jaką chciałbym usłyszeć. Chciałbym, żeby mnie pochwalił, że taki dobry ze mnie rycerz, rycerka; że zostałem delegatem, sekretarzem, asystentem... Że nie muszę niczego sprzedawać, niczego wyrzekać się dla królestwa. On tymczasem, patrząc na mnie z miłością, od wieków odpowiada niezmiennie: „Idź, sprzedaj, co posiadasz, i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie”. Będziesz miał Życie.
Odchodzę więc, albo idę za Nim w pewnym oddaleniu. Trzymam dystans. Zazdrośnie chowam moje skarby za pazuchą, żeby ich Chrystus nie zobaczył. Nadkładam drogi omijając szerokim łukiem krainę Moria i tylko sobie znanymi ścieżkami, z trzosem własnej pożądliwości usiłuję iść za Jezusem. Lecz On mi mówi, że tak się nie godzi (por. Mt 10,38). Iść za Nim i odrzucić wszelkie wyrzeczenie to niegodny rycerza proceder.
Tak się nie godzi, gdy On idzie na piechotę; gdy nie ma miejsca, gdzie by głowę skłonił, ani drugiej sukni, ani sandałów na zmianę, ani portfela – ja podążam za nim samochodem ciężarowym... 
Za ubogim i cierpliwym Chrystusem nie sposób nadążyć z tobołami. Dystans będzie coraz większy. Jezus będzie się stawał coraz mniejszy, aż w końcu zniknie z horyzontu mojego życia. Zostanę sam ze swoim krótkim curriculum vitae. Największą moją troską będzie nadal tylko to, przed czym przestrzegał mnie Nauczyciel: urozmaicanie menu i upychanie w szafach kolejnych garniturów, koszul i kreacji. 
Po co to wszystko?

Otoczmy troską Życie. Otoczmy troską życie, które nigdy się nie kończy; niebieskie, szczęśliwe,; o którym tak pięknie pisał do braci w Japonii św. Maksymilian: „Dzieci Najdroższe, w ciężkościach, ciemnościach, słabościach, zniechęceniach pamiętajmy, że niebo... niebo się zbliża. Co dzień o cały dzień bliżej. Więc odwagi. Ona tam czeka, by nas do Serca przytulić”.
Zachęta św. Maksymiliana nie ma nic wspólnego z duchowym kwietyzmem. Jest bardzo heroiczna i zdeterminowana. Każe poświęcić własne „ja”. Zgadza się na swoistą reifikację ludzkiej osoby. Rycerz ma stać się rzeczą i własnością Niepokalanej, Jej użytecznym narzędziem do zaszczepienia i jak najsilniejszego wzrostu, jak największego rozszerzenia błogiego Królestwa Najświętszego Serca Jezusowego. To stanowi o rycerskim wymiarze troski o Życie.
W drodze do Jerozolimy, gdy Jezus po raz ostatni udawał się na Paschę do świętego miasta,  podeszła do Niego matka Jana i Jakuba; prosiła Syna Bożego o miejsce dla swoich synów w królestwie niebieskim, przy Jego boku. Pomińmy cały kontekst wydarzenia, zwróćmy tylko uwagę na słowa, które wypowiedział wówczas Jezus o swoim życiu: „Przyszedłem po to, aby służyć i dać swoje życie na okup za wielu” (por. Mt 20,28). Aby oddać życie – za życie. 
Idea Rycerstwa Niepokalanej (całkowite oddanie się Niepokalanej jako narzędzie w Jej macierzyńskich rękach) i złożona przez św. Maksymiliana żertwa „na okup za wielu” jest – choć zabrzmi to paradoksalnie – najdoskonalszym przejawem troski o życie.

A co ja, rycerz Niepokalanej, jestem w stanie dać z tego życia za tamto życie? Czy stać mnie jedynie na słowa, na puste deklaracje bez pokrycia?  Czyją jestem własnością i czyim narzędziem? 
Pytania są bardzo dramatyczne. Winny zaniepokoić niejednego rycerza, niejedna rycerkę. Ktoś może się obruszyć: Jak to? Przecież dużo się modlę. Widać mnie w kościele, na pielgrzymkach, modlitewnych spotkaniach. Jestem aktywny. Jestem pobożna.
„Strzeżcie się, żebyście uczynków pobożnych nie wykonywali przed ludźmi po to, aby was widzieli” (Mt 6,1); żebyście nie modlili się na pokaz, nie mówili ciągle „Panie, Panie”; nie kładli ostentacyjnie na tacę banknotu, nie demonstrowali wszem i wobec pokutnych uczynków. 
„Zaprawdę, powiadam wam: Bogaty z trudnością wejdzie do królestwa niebieskiego” (Mt 19,23): bogaty w posępne oblicza, w gesty i słowa, w różańce, w leżenie krzyżem na zimnej posadzce kościoła. „Łatwiej jest wielbłądowi przejść przez ucho igielne niż takiemu bogaczowi – do królestwa niebieskiego” (por. Mt 19,23).

Czym zatem jest to otaczanie troską życia? 
To codzienna dbałość o jego jakość. Nieustanny sprawdzian z Aktu oddania się Niepokalanej. Życie rycerza ma nie tylko być sakramentalne, co zrozumiałe, ale ma być sakramentem. Sakramentem Niepokalanej. 
Tylko wtedy naprawdę żyjemy, gdy żyje w nas Niepokalana, gdy przez nas działa i kocha. Tylko wtedy naprawdę troszczymy się o życie. 
Celem naszych spotkań nie jest kultywowanie tradycji, zwyczaju, lub – nie daj, Boże! – udział w jarmarku religijnej próżności. 
Nasze spotkania są przejawem troski o życie. 

Chrystus naprawdę zmartwychwstał. Wracajmy do Jerozolimy. Nie można przecież ciągle liczyć, że znów dołączy do nas w drodze do Emaus i zacznie  od początku tłumaczyć Pisma i Proroków. Zostawił nam Ewangelię i tę niewypowiedzianą modlitwę, którą w słowa ujął poeta:

O Boże,
Uczyń mnie dobrym człowiekiem,
Albowiem tylko wówczas
Jestem,
Gdy jestem dobry.
Oto jedyna miara
Mojego człowieczeństwa
I istnienia
Być dobrym...

Wtedy jestem.
Wtedy żyję.
Wtedy otaczam troską życie.
Amen.

o. Stanisław M. Piętka