Duch ofiary w życiu wspólnot MI oraz poszczególnych Rycerzy 
w kontekście życia i śmierci św. Maksymiliana

Czytania: Iz 63, 16b-17, 19b; 64, 3-7; 
1Kor 1, 3-9; Mk 13, 33-37

Temat dzisiejszych czytań na I niedzielę Adwentu koresponduje z tematem homilii, jaki pragnę dzisiaj przedstawić: „Duch ofiary w życiu wspólnot MI oraz poszczególnych Rycerzy w kontekście życia i śmierci św. Maksymiliana”.
Z Rycerstwem Niepokalanej „rzecz ma się podobnie jak z człowiekiem, który udał się w podróż. Zostawił swój dom, powierzył swoim sługom staranie o wszystko, każdemu wyznaczył zajęcie…” (por. Mk 13, 34). Co to jest za dom? Czyje są zadania, i jakie? Kim jest ów człowiek, który udał się w podróż i który, według pewnego świadectwa, wciąż zdąża ku przeznaczeniu? 
Tu mała dygresja. Ojciec Korneli Czupryk, gwardian krakowski, w latach pięćdziesiątych ubiegłego wieku opowiedział franciszkańskim seminarzystom o pewnym przeżyciu, jakiego doznał w połowie sierpnia 1941 roku. Przebywał wtedy we Lwowie. Dotarła już tam wiadomość o aresztowaniu o. Maksymiliana. I otóż, pewnego dnia ujrzał go, jak szedł krużgankami krakowskiej bazyliki. Odruchowo zawołał: „Maks, Maks!”. Gdy ten się odwrócił, o. Korneli ujrzał promieniejącą twarz Maksymiliana; promieniującą nieziemsko. W jednej chwili zdał sobie sprawę, że o. Maksymilian zjawił mu się zza światów. Wtedy zapytał: „Gdzie jesteś?”.  I usłyszał: „Zbliżam się do Boga”. I zniknął.
Tak, owym podróżnikiem jest św. Maksymilian. W rzeczy samej wciąż zbliża się do Boga. Braciom pozostawił testament i dzieło swego życia: Rycerstwo Niepokalanej, Niepokalanów, wydawnictwo MI. Zostawił swój dom, i swoim współpracownikom powierzył „staranie o wszystko, każdemu wyznaczył zajęcie…”. Każdy z nas zna swoje obowiązki w ramach MI-1, MI-2 i MI-3. Nakreślił je słowem i życiem św. Maksymilian.
Używając Pawłowego sformułowania można powiedzieć, że „w nim to właśnie − w św. Maksymilianie − zostaliśmy wzbogaceni we wszystko”, wyposażeni we wszystko: we wszelkie słowo o prawdzie Bożej i we wszelkie poznanie osoby Niepokalanej. Poświęcił sprawie Bożej − sprawie Niepokalanej − całe swoje pisarstwo, potwierdził całym swoim życiem, poświadczył ofiarą znosząc bez narzekań cierpienia powszednie jak chleb z Ojczenasza, i wreszcie przypieczętował świadectwem krwi męczeńskiej. Nie ma potrzeby przypominać znanych wszystkim wydarzeń z życia o. Kolbego: jego hartu ducha na pustym polu, które przemienił w tętniące Ewangelią „miasto Maryi”; i odwagi na nieprzystępnym zboczu góry Hikosan w Nagasaki, które stało się światłem na oświecenie pogan. Nie ma też potrzeby przypominać ostatnich miesięcy z życia Świętego. Ostrzeszów, Pawiak, Auschwitz. Tam najjaśniej rozbłysło przesłanie Ewangelii − że miłość jest cierpliwa. Wszystko zniesie: upodlenie, głód, cierpienie. Nawet ogień. Wiemy o tym wszystkim. Pamiętamy. Mogłoby się zatem wydawać, że świadectwo Chrystusowe − w wydaniu kolbiańskim − utrwaliło się w nas na dobre.
Właśnie przeszliśmy przez próg Roku Miłosierdzia. Za nami drzwi zamknięte niczym watykańskie jubileuszowe wrota. Wyszliśmy na zewnątrz. Do świata. Z jakim przesłaniem? Czy rzeczywiście dziedzictwo kolbiańskie utrwaliło się w nas na tyle, że możemy nim dzielić się z innymi ludźmi? Czy w ogóle mamy się czym dzielić? Może po prostu rozmieniliśmy cały duchowy kapitał na drobne, które ledwie nam starczają? Czy zrozumieliśmy ducha miłości ofiarnej? Wszak każda inna miłość jest zwyczajnym egoizmem, li-tylko miłostką spełniająca zachcianki hedonistycznego umysłu. Miłość jest bezcenna. Jeśli kosztuje, to kosztuje życie. Miłość to królowa, która nosi koronę cierniową i kończy swój żywot na Golgocie. 
Opowiadał mi kiedyś przyjaciel z lat szkolnych, że jego życie było pasmem samych sukcesów. Że wszystko przychodziło mu z łatwością, bez bólu rodzenia; że czego się dotknął − zamieniał w złoto. I wtedy zatrwożył się, skonstatował bowiem, że coś jest nie tak. Był bogaty. Brakowało mu wszakże jednego, jak owemu młodzieńcowi z Ewangelii: brakowało mu ofiary, cierpienia − tych najprostszych oznak miłości. Zmartwił się szczerze. I choć dotąd nie naprzykrzał się Bogu, zwrócił się do Niego z prośbą o bliżej niesprecyzowane niepowodzenie, dyskomfort, jakiś dopust Boży, żeby go choć trochę kosztowało to życie na ziemi. Życie bez trudu i potu, pozbawione cierni i ostu, zdało mu się nienaturalne i pozbawione sensu. W samą porę zapaliło się czerwone światełko − w sercu, w głowie? − ostrzegające, że droga, którą idzie przypomina tamtą z Ewangelii − szeroką, ku zatraceniu. Bóg wysłuchał prośby. Jego biznes splajtował. Odeszła żona. Dzieci rozproszyły się po świecie. Bardzo cierpiał wtedy. I teraz cierpi, choć powody są zgoła inne. Uczy się miłości ofiarnej. Wciąż zbliża się do Boga.
I jeszcze jeden przykład ofiary. Kapłan na emeryturze. Dopóki sił starczało posługiwał jeszcze tu i tam. Wreszcie musiał udać się na zasłużony odpoczynek do domu wybudowanego dla takich właśnie sług Bożych − zmęczonych. Gdy go odwiedziłem, zwrócił moją uwagę klęcznik. Bez oparcia. Musiał kapłan klęczeć wyprostowany i tak zdążać do Boga. Z ofiarą zbolałych kolan i pleców.
Po co te obrazy, przykłady? A no, po to żeby pożalić się Bogu na samego siebie: „Czemuż o Jahwe, dozwalasz mi błądzić z dala od Twoich dróg, tak iż serce moje staje się nieczułe?” (por. Iz 63, 17). Nieczułe na potrzeby bliźnich: bliskich i dalekich − naszych współ-rycerzy, braci i sióstr wierze, chrześcijan innych denominacji, wyznawców innych kultów i ludzi niewierzących. Tak często przecież nie stać mnie na ofiarę Samarytanina; wymawiam się dumnie „prawowiernością” lewity i kapłana − oraz własną wygodą. Nie tylko serce mam nieczułe. Nieczułe mam oczy i nogi. Nieczuły, „racjonalny” rozum!? Wyrzekam się jak ducha złego wszelkiego dyskomfortu, żeby nie zburzyć wewnętrznej wieży samouwielbienia. 
Św. Maksymilian nie był cierpiętnikiem. Był człowiekiem ofiary. Ofiara nadawała sens jego życiu i dziełu. Budował już tu na ziemi królestwo Boże w jeden jedyny, według niego najlepszy, sposób − przez Niepokalaną. A Ta przecież, choć miała życie zwyczajne w swym trudzie i pracy, to przecież w swym apogeum wzniosło Ją na wyżyny Golgoty i siedmiu mieczów, które w jednej chwili przebodły serce Bolesnej. 
Ojciec Kolbe nie cierpiał dla samego cierpienia. Nie zamęczał się dla samego zmęczenia. Gdy myśl techniczna pozwoliła (i środki!), natychmiast porzucił korbę przy maszynie drukarskiej zastępując ją silniejszym ramieniem − motorem. Uczynił to jednak nie dla swej wygody, ale dla większej chwały Bożej. „Brat motor” był po prostu wydajniejszy. Zauważmy jednak, że korzystając z nowinek technicznych, nie wyposażył swej celi w obrotowy fotel, ani nie zamienił jej samej na apartament. Przysiadywał, jak dawniej, na drewnianym stołku bez oparcia (zresztą, częściej klęczał bądź chodził po celi dyktując bratu słowa o Niepokalanej). Drukarnia stawała się coraz nowocześniejsza. Szła z duchem czasów. Tylko w celach zakonnych zatrzymał się kalendarz, czas przystanął. Napchany słomą siennik − niewygodny, wygnieciony − bronił dostępu materacowi.
Gdy zastanawiamy się nad duchem ofiary wspólnot MI oraz poszczególnych Rycerzy w kontekście życia i śmierci św. Maksymiliana, musimy sobie uzmysłowić naszą duchową mizerię. Stąd może uczciwiej będzie nie silić się na wysokie C w partyturze życia, lecz zadowolić swoją „manię wielkości” codziennymi, małymi − jak mawiał o. Kolbe − „krzyżykami”. Jakże często bezmyślnie zaprzepaszczamy doskonałe okazje  ad maiorem Dei gloriam. Rozprawiamy wzniośle o wzniosłych rzeczach, a nasz sposób postępowania taki niski, nieszlachetny. Każde najmniejsze słowo krytyki, zwrócenie uwagi sprawiają ból, choć − przyznajmy − nie jest to ból wielki. Ale nawet tej boleści nie jesteśmy w stanie znieść dla miłości bliźniego.
Rację ma prorok: „jesteśmy skalani, a wszystkie nasze dobre czyny jak skrwawiona szmata…” (por. Iz 64, 5). Nic nie warte. Czynione dla taniego poklasku, bądź własnej satysfakcji. Brakuje im miłości − miłości bezinteresownej. Pożyczamy bliźnim spodziewając się zysku. Chwalimy szefa mając nadzieję na własną korzyść. Jesteśmy mili wobec osób wpływowych, żeby zaskarbić sobie ich przychylność. Wrzucamy pieniądze do skarbon, by zwrócić uwagę − na siebie. Składamy znaczne sumy na Kościół, by znaleźć się na tablicy parafialnych ogłoszeń. Oto nasze dobre czyny − skrwawione jak szmata, jak liście zwiędłe.
Z łatwością przychodzi nam podziwiać heroiczną śmierć o. Kolbego. O życiu i dziele św. Maksymiliana powstały książki, teatralne przedstawienia, dramaty, filmy, utwory muzyczne. Czytamy, oglądamy, słuchamy − z zapartym tchem. A co z naszym duchem ofiary? Często kończy on na trotuarze, gdy przechodzimy obojętnie obok leżącego na chodniku człowieka, najpewniej pijaka. Jakby pijak nie był naszym bliźnim…
Gdzież tu miejsce na kontekst tak wielki jak życie i śmierć św. Maksymiliana?
Daleko nam do jego miłości − miłości ofiarnej; do cnoty rycerskiej Don Kichota z Niepokalanowa, Bożego szlachcica i rycerza − wszak nie błędnego rycerza! − bo Rycerza Niepokalanej, który niesiony szczytną ideą pomagania ludziom dla ich pożytku i dla największej chwały Bożej. To on zostawił swój dom, powierzył nam staranie o wszystko, każdemu wyznaczył zajęcie.
Dom − owszem − istnieje. Staranie nasze, które w ustach Świętego znaczyło „ofiara”, coraz częściej ogranicza się do zabezpieczenia środków; zapominamy, że sprawa Niepokalanej nie potrzebuje mamony. Kasa Niepokalanowa świeciła pustkami, a przecież − może właśnie dlatego! − rozmachowi dzieł kolbiańskich nie mógł dorównać żaden inny przed wojną, a i po wojnie, nieprawdaż? Tymczasem pustoszeje dom, ubywa sług, a ci, którzy są nie zawsze wykazują należyte staranie i nie zawsze oddają się swoim zajęciom.
Czy jest zatem wyjście z tej dramatycznej sytuacji? Owszem, jest. W swej maryjnej pobożności św. Maksymilian zostawił nam skuteczne panaceum: „Akt oddania się Niepokalanej”. Zostawił nam ten akt nie do odmawiania, lecz jako zachętę do rzeczywistego ofiarowania swego życia i śmierci Matce Najświętszej, uznania siebie za rzecz i Jej własność: „wraz ze wszystkimi władzami duszy i ciała, i z całym życiem, śmiercią i wiecznością”. Ofiara ta ma być złożona bez żadnych warunków wstępnych, bez żadnego „ale”. Wówczas, bez kapitału i mądrości tego świata, staniemy się skutecznymi narzędziami w Jej najmiłościwszych rękach do „zaszczepienia i jak najsilniejszego wzrostu Jej chwały w tylu zbłąkanych i obojętnych duszach, a w ten sposób do jak największego rozszerzenia błogiego Królestwa Najświętszego Serca Jezusowego. Amen!