Czym jest Rycerstwo Niepokalanej?

Czym jest Rycerstwo Niepokalanej?
Różnie ludzie patrzą na św. Maksymiliana i różnie oceniają MI, począwszy od surowej krytyki, a skończywszy na słowach pełnych uznania i zachwytu. Chciałbym tylko zaznaczyć, że dużą przeszkodą w obiektywnym spojrzeniu na Rycerstwo Niepokalanej, a szczególnie na jego działalność, jest zbyt powierzchowna znajomość tego, czym jest Rycerstwo Niepokalanej. Aby móc właściwie ustosunkować się do MI, trzeba oczywiście lepiej poznali ideę Rycerstwa Niepokalanej. Musimy ją ciągle poznawać i zgłębiać.
Św. Maksymilian mówił, że trzeba w Rycerstwie prowadzić pracę w głąb i wzwyż, czyli nastawioną na elity religijne. Dzisiaj to zadanie spoczywa szczególnie na opiekunach kół i stowarzyszenia Rycerstwa Niepokalanej, na kapłanach, siostrach zakonnych, prezesach, animatorach, wszystkich, którzy w jakiś sposób są odpowiedzialni za rozwój tego dzieła.
Takie spotkanie winno w nas pobudzić gorliwość w tej służbie, a jednocześnie przyczynić się do pogłębienia znajomości czym jest Rycerstwo Niepokalanej. Przypomnijmy sobie zatem, na czym polega idea Rycerstwa Niepokalanej.
Człowiek, powracając do Boga, z ręki którego wyszedł, udoskonala się i przebóstwia, a przez to równocześnie oddaje cześć samemu Stwórcy. Osobą, która uczyniła to w stopniu najwyższym jest Niepokalana. Dzięki temu stała się Ona jakby łącznikiem między Bogiem a ludźmi, między świętością a niedoskonałością. Z tych prawd dogmatyczno-teoretycznych wypływa idea typu praktycznego, w myśl której, każdy kto chce w sposób pewny i szybki dojść do Pana Boga, powinien skorzystać z pośrednictwa Niepokalanej. 
Dogłębne zrozumienie tej idei, którą zostawił nam święty Maksymilian i wczucie się w sytuację ludzi, którzy w dużej części z pośrednictwa Niepokalanej nie korzystają lub korzystają w ograniczonym tylko stopniu, pobudziło Świętego do działania i stworzenia MI. Działanie to jest niejako dwukierunkowe. Z jednej strony należy doprowadzić wszystkich ludzi do takiego stanu, w którym mogliby oni najowocniej korzystać z pośrednictwa Niepokalanej; z drugiej – sprawić, aby – już jako rycerze Niepokalanej – całkowicie się Jej oddali. Wówczas ich działanie przyniesie plon pełny, stokrotny.
Do korzystania z pośrednictwa Niepokalanej i do włączenia się w zbawczą aktywność Maryi, zachęca Jej dobroć i pewność zwycięstwa (Ona zetrze głowę twoją!). Niepokalana jawi się jako Ta, która wszystkim pomaga, zdolna wyprowadzić z nędzy moralnej największych grzeszników i doprowadzić ich do Boga, sprawić, że będą szczęśliwi. W walce ze złem to do Niej należy ostateczne zwycięstwo. To bardzo mocno przemawia do człowieka. Nikt nie chce należeć do pokonanych...
Schematycznie i w sposób bardzo uproszczony przedstawiona tutaj idea Rycerstwa Niepokalanej zawiera w sobie ogromną zawartość, pewność nie dopuszczającą wątpliwości, konsekwencję. Pobudza do działania, ponieważ każdy wierzący człowiek chciałby łatwiej, szybciej i pewniej dojść do nieba. Każdy chętnie skorzystałby z pomocy kogoś, kto może i chce pomóc; kto ma taką moc i jest niewyobrażalnie dobry. Tym kimś jest Niepokalana! 
Najpiękniej urzeczywistniał ideał Rycerstwa Niepokalanej w swoim życiu sam jego założyciel, św. Maksymilian. Pokazał w praktyce, jak powinien być on realizowany; ilustrował swoim codziennym dniem. Uważał on, że MI – to ja. „MI-ja”.
Co to znaczy?
Nawrócenie i uświęcenie siebie pod opieką i za pośrednictwem Niepokalanej uważał za sprawę najważniejszą, nad którą pracował tak wytrwale i intensywnie, z tak wspaniałym rezultatem, że kard. Piazza w 1943 r. napisał o nim: „W życiu Ojca Kolbego arcydziełem jest nie tyle jego dzieło apostolskie, choć ma ono urok powieści i proporcje cudu, co on sam, który w MI znalazł swoją całkowitą i heroiczną formę świętości”. To mocne i bardzo przekonywujące zdanie! Św. Maksymilian w MI znalazł swoją całkowitą i heroiczną formę świętości.
W homilii kanonizacyjnej Ojciec Świętej Jan Paweł II powiedział, w jakiś sposób nawiązując do słów papieża Pawła VI z homilii beatyfikacyjnej: „Wiara i uczynki całego życia o. Maksymiliana Kolbe wskazują na to, że swoja współpracę z Bożą łaską pojmował jako wojowanie. Jest tam nawias i napisane słowo militia. Ojciec Święty posłużył się tym łacińskim słowem nie bez kozery. To przecież owa militia (wojowanie) była znakiem Niepokalanej, Jej Niepokalanego Poczęcia, jak i samego MI – Militia Immaculatae.
Każdy z nas zna Rycerstwo dość dobrze. Chciałby jednak widzieć wzór, żywy przykład realizacji jego ideału. Dlatego właśnie tak bardzo skupiłem się na osobie samego o. Maksymiliana; na tym, jak on tę ideę urzeczywistniał w swoim życiu i ostatecznie urzeczywistnił... Do świętości św. Maksymilian zmierzał krokami olbrzyma. Od wczesnych lat pamiętał o zachęcie, którą w dniu święceń kapłańskich dał mu kard. Pompilij: „Niech woń twego życia będzie rozkoszą Kościoła Chrystusowego”. 
Jako młody kapłan w 1920 r. sformułował w czasie rekolekcji regulamin życia, który już wcześniej w wielu punktach zachowywał. Na wstępie postawił sobie cel maksymalny: „Muszę być świętym jak największym. Jak największa chwała Boża przez zbawienie i jak najdoskonalsze uświęcenie swoje i wszystkich, co są i będą, przez Niepokalaną = MI-3”, czyli MI w stopniu najwyższym, heroicznym. Trzeba zaczynać od siebie, trzymając się hasła, które napisał pod koniec regulaminu: 
„Cały najpierw dla siebie, a tak cały dla wszystkich. Pierwszą twą sprawą jest twoje własne uświęcenie. Troska o uświęcenie innych ma być przepełnieniem twojej miłości ku Panu Jezusowi”.
Tylko z własnej pełni można innym udzielać. To jest bardzo ważne dla nas, którzy za to Rycerstwo jesteśmy w sposób szczególny odpowiedzialni. „Pierwszą twą sprawą jest twoje własne uświęcenie. Troska o uświęcenie innych ma być przepełnieniem twej miłości ku Panu Jezusowi. Tylko z własnej pełni można innym udzielać”.
Jako opiekunowie Rycerstwa Niepokalanej, asystenci kościelni, animatorzy, animatorki, moderatorzy, wszyscy, którzy są w Rycerstwie Niepokalanej odpowiedzialni, weźmy sobie do serca to, co św. Maksymilian postawił sobie jako zadanie – po raz trzeci powtórzę! Pierwszą twą sprawą jest twoje własne uświęcenie. Troska o uświęcenie innych ma być przepełnieniem twej miłości ku Panu Jezusowi. Bowiem tylko z własnej pełni można innym udzielać. 
Chcę, abyśmy tym jego stwierdzeniem, zadaniem, które sobie postawił – na tyle, na ile możemy – przejęli się i w jakiś sposób również przyjęli za swoje...
„MI-ja”. Wiemy doskonale, jako kapłani, zakonnicy, siostry zakonne, prezesi, animatorzy, odpowiedzialni za Rycerstwo, że nie można spraw świętych, spraw Bożych, spraw kościelnych, traktować na zasadzie jakiegoś hobby, zabawy, ponieważ wcześniej czy później znudzą się nam. Inni, których będziemy prowadzić, wyczują, że my nie traktujemy tego poważnie, że robimy to przy okazji czegoś tam innego... Poza tym, my sami także możemy się znudzić!
Rycerstwo Niepokalanej to „całość życia chrześcijańskiego, katolickiego w nowej formie, polegającej na łączności z Niepokalaną, Wszechpośredniczką naszą u Jezusa”. To całość życia naszego chrześcijańskiego, katolickiego, zakonnego, kapłańskiego, rycerskiego... Całość! To nie może być dodatek. Na nas, odpowiedzialnych za Rycerstwo, spoczywa ten święty obowiązek. Doskonale wiemy, że jeśli sami jesteśmy o czymś przekonani, to szybko i innych do tego przekonamy... Wtedy pójdą za nami... Pozwolą się prowadzić. Zwracam na to uwagę, ponieważ to spotkanie, to słowo, ma w jakiś sposób uczulić nas na sprawy duchowe... Bez nich MI stanie się suchą literą, związkiem martwym...

Jako odpowiedzialni za Rycerstwo musimy zwrócić uwagę jeszcze na jeden rodzaj działań. Św. Maksymilian mówił  także o pracy wszerz. Tej także nie wolno zaniedbywać. Należy wciąż widzieć ludzi, którzy jeszcze nie znają Matki Bożej, nie są Jej oddani. Święty Maksymilian zapytywał: „O kiedyż wszyscy mieszkańcy ziemi uznają Cię za Matkę? Kiedyż?” On wierzył, że jeśli Ją uznają za Matkę, to i Boga w niebie uznają za Ojca, i Pan Jezus stanie się im Bratem, a Duch Święty urobi ich na podobieństwo Syna Bożego; bo to wszystko dzieje się poprzez Niepokalaną, pełną łaski Maryję...To jest owa praca wszerz. 

Powodzenie pracy wszerz zależy wszak od pracy w głąb i wzwyż... Zaczynać trzeba zawsze od siebie. Pogłębiać, ciągle pogłębiać, znajomość duchowości Rycerstwa. Życie według ideału MI nie może być jedynie urozmaiceniem codziennego dnia, dodatkiem, dekoracją – to ma być całość życia: zakonnego, kapłańskiego, animatorskiego, rycerskiego...
W niedzielę, 8 października 2000 r., Ojciec Święty po raz trzeci w sposób oficjalny zawierzył cały świat Matce Bożej, spełniając Jej pragnienia, wyrażone w Objawieniach fatimskich. Wiemy, co się stało po pierwszym zawierzeniu w 1942 r. – zaczęły upadać hitlerowskie Niemcy... Po drugim, w 1984 r. – zaczął upadać komunizm... Spowiednik s. Łucji i wicepostulator beatyfikacji dzieci fatimskich, o. Louis Kondor SVD, wyraził nadzieję, że po tym zawierzeniu – „może teraz upadnie ateistyczna ideologia świata konsumpcji, materializmu i egoizmu? Na odpowiedź nie będziemy musieli długo czekać, powstrzymajmy się więc od domysłów”. Wszystko jest jednak warunkowe; zależy od włączenia w to zawierzenie naszego życia.
Teologowie i znawcy orędzi fatimskich mówią, że jest jeszcze jedna bardzo ważna prośba Matki Bożej dotąd nie spełniona. Mianowicie, Matka Boża prosiła o rozszerzenie nabożeństwa do Jej Niepokalanego Serca. Chodzi o pierwsze soboty miesiąca. Ta prośba zdaje się być nie do końca jeszcze spełniona... 
Skoro Rycerstwo Niepokalanej jest tak bardzo zsynchronizowane z objawieniami fatimskimi – ten sam rok (1917), ten sam miesiąc (październik) i podobne przesłanie (zdobycie świata dla Chrystusa przez Niepokalaną) –  to czy nie powinno ono przyczynić się nową gorliwością do szerzenia kultu Niepokalanego Serca Maryi? Rozszerzenia na cały świat nabożeństwa pierwszych sobót miesiąca? W ten sposób MI zadośćuczyniłaby ostatniej prośbie Matki Bożej...
MI to ja...? 
Każdy musi sobie sam odpowiedzieć na to pytanie. Ile jest w nas podobieństwa do życia św. Maksymiliana? Czy zaczęliśmy już pracować w głąb, wzwyż, wszerz? Rycerstwo ma już osobowość kościelną i prawną w pojęciu prawa cywilnego; jest baza na tworzenie elity religijnej. Czy nie powinniśmy pełniej włączyć się w ten wielki akt trzeciego zawierzenia świata Maryi? Czy nie na nas spoczywa obowiązek szerzenia nabożeństwa pierwszych sobót miesiąca?
Prośmy Niepokalaną, prośmy św. Maksymiliana – przez ich wstawiennictwo prośmy Boga w Trójcy Jedynego, abyśmy na te wszystkie pytania odpowiedzieli: TAK! TAK! Amen.

o. Stanisław M. Piętka