Co to znaczy być rycerzem Niepokalanej?

Fakt, spotkać dziś rycerza rzecz niełatwa. Trzeba by udać się na jakiś turniej rycerski, choćby do Golubia, albo odwiedzić pod Częstochową, zamek w Ogrodzieńcu, gdzie zjeżdża się rycerstwo polskie... albo przybyć pod Grunwald, na wspomnienie bitwy krwawej acz zwycięskiej... Ale choć ci rycerze zdają się przypominać swoim wyglądem tamtych wojów ze średniowiecznych rycin, to są rycerzami tylko na niby... To nie są prawdziwi rycerze. Oni tylko bawią się w wojnę. To tylko takie duże dzieci, które zamieniły karabin z plastiku na drewniany miecz, a mundur żołnierza – w przyfastrygowaną nićmi zbroję...
Czy ci rycerze mogą nam odpowiedzieć na pytanie: Co to znaczy być rycerzem...? Wątpię.
Co innego, gdyby zapytać Rollanda albo Don Kichota, albo choćby takiego naszego Zbyszka z Bogdańca... Oni by wiedzieli, co to rycerz? O co i dlaczego walczy? Po co włóczy się po świecie z mieczem? Żeby zwyciężać! Wrogów rycerz zawsze miał dostatek. Raz były nim smoki, hydry siedmiogłowe, innym razem – Saraceny, a choćby i Krzyżaki! Dla Don Kichota wrogiem były nawet wiatraki...
Każdy rycerz miał swoją damę. Don Kichot miał Dulcyneę... Zbyszko – Danusię. Czego by rycerz nie zrobił dla swojej pani?! Jakiego nie spełniłby życzenia? Rycerz zawsze o swojej damie serca pamiętał. Przypięta do zbroi kokardka przypominała mu o niej. Średniowieczni rycerze wiedzieliby, jak odpowiedzieć na pytanie: Co to znaczy być rycerzem...? Oni znali kodeks rycerski. I ten pisany. I ten – wedle zwyczaju...

A czy my wiemy, co to znaczy być rycerzem?
Co to znaczy być rycerzem naszej Pani?
Co to znaczy być rycerzem Niepokalanej?

Rycerstwo Niepokalanej także posiada swój Kodeks. To te kilka wyblakłych karteczek, odręcznie zapisanych przez Ojca Maksymiliana, 16 października 1917 roku... Pisał pospiesznie. Nie było chwili do stracenia! Wróg podszedł pod mury Watykanu. Hannibal ante portas! Pisał zatrzymując się na korytarzu, na ścianie wsparłszy karteluszek...? Na parapecie okna, przez które oglądał czarne pochody masonów...? Na stoliku, gdy nieco ochłonął...? Nie ważne! Szybko kreślił piórem. Milicja N.M.P. Niepokalanej. Zakreślił tytuł. Grubą kreską podkreślił kilka razy. Ona zetrze głowę twoją... Tak zaczął. Potem rzymskie I – Cel, rzymskie II – Warunki, rzymskie III – Środki... Dużo podkreśleń. Jedna, dwie kreski! Bo to ważne, a tamto jeszcze ważniejsze. 
Oto Kodeks rycerza Niepokalanej!
Wszak wszyscy go znamy... Są już nawet komentarze, regulaminy, Statuty Generalne... Po świecie ugania się za grzechem ponad cztery miliony rycerzy! Rycerzy coraz więcej. I co? I grzechu coraz więcej. Grzech zda się postępować razem z postępem demografii...! 
W 1917 roku trzeba by było zapisać do Rycerstwa jakieś półtora miliarda ludzi... Dziś jest już ponad sześć miliardów kandydatów! Statystycznie na każdego rycerza przypada półtora tysiąca Dyplomików MI do rozdania – i wpisania danych personalnych nowych rycerzy! Wtedy dzieło byłoby skończone...
Utopia? Nie! Taki właśnie miał zamiar św. Maksymilian! 
Zdobyć cały świat dla Niepokalanej Dziewicy, by Ona, a przez Nią Chrystus zakrólował w duszach wszystkich ludzi.
Co to znaczy: zdobyć cały świat dla Niepokalanej?
Co to znaczy: by przez Nią Chrystus zakrólował w duszach wszystkich ludzi?
To znaczy, że wszyscy ludzie, jak najwięcej dusz, pod błękitnym sztandarem MI, zdążało do Królestwa Bożego!
Co to znaczy: jak najwięcej dusz? Najwięcej – to wszyscy. Więcej już być nie może. To znaczy – najwięcej! A nam się często wydaje, że najwięcej to jest trochę więcej niż jeden... Tyle ile się da... mówimy. A co z pozostałymi? Mają zginąć...? Pójść do piekła...?
Rycerze! Rycerze Niepokalanej!
Co z pozostałymi...?

To nie jest tak, jak sobie często tłumaczymy, że przecież Bóg nikogo na siłę nie będzie uszczęśliwiał... Nie, to nie... Może sam zrozumie... Może przyjdzie później, jak dorośnie do łaski Bożej...
Czysty faryzeizm! 
To dlaczego na siłę własne dziecko uszczęśliwiasz – zabraniasz mu bawić się zapałkami w stodole, każesz mu się uczyć w szkole, i po szkole... 
A ono lubi duże ogniska... przygodę... gdy jest wesoło... Ono woli z kolegami... poza domem... i poza szkołą...

Taką też troskę i aktywność jaką ma wobec najbliższych, winien wykazywać rycerz wobec wszystkich ludzi. Do dyspozycji ma: 
Cudowny Medalik,
nieustanną modlitwę, 
uczynki pokutne, 
umartwienia, 
świadectwo własnego życia...

To wystarczy, żeby wziąć udział w trudach i przeciwnościach jako dobry żołnierz Chrystusa Jezusa. I to z powodzeniem. Parafrazując słowa Pisma Świętego można rzec: życie rycerza Niepokalanej na ziemi – to żołnierska służba, i do bojowania podobny jest byt rycerza. 
Tak pojmował swoje życie św. Maksymilian: Wiara i uczynki całego życia o. Maksymiliana Kolbego – powiedział Jan Paweł II podczas jego kanonizacji – wskazują na to, że swoją współpracę z Bożą łaską pojmował jako wojowanie. To wojowanie rozgrywa się na wielu frontach. Najpierw – z samym sobą, z własnymi grzechami i samolubstwem. Potem z grzechami całego świata. Z grzechami – nie z grzesznikami! 
Rycerz musi też posiadać odpowiednie umiejętności, znać taktykę i strategię walki. To nie może być błędny rycerz... Rycerz Niepokalanej nie zabija. Rycerz Niepokalanej kocha. To walka Maryjna. Jej siłą jest siła miłości. Celem – szczęście ludzi:
Przewodnia myśl, cel Rycerstwa Niepokalanej to – według Ojca Kolbego – podbić dla Niej jak najwięcej dusz, bo gdzie Ona zakróluje, tam wnet umysły jaśnieją, serca oczyszczają się z grzechu, a szczęście prawdziwe, czyste, święte, płynące z Najświętszego Serca Jezusowego, zaczyna gościć...
I dalej mówi Ojciec Maksymilian: Na całej kuli ziemskiej zaciekle toczy się walka przeciw Kościołowi i szczęściu dusz. Rzeczywiście, nieprzyjaciel wydaje się być mocny, nieuchwytny i bardzo pomysłowy... Bywa, że wobec tej jego pomysłowości i siły, rycerz staje bezradny. 
To nie może się zdarzyć! Któż jak Bóg! Wszystko mogę w tym, który mnie umacnia! Rycerz Niepokalanej nie jest pozostawiony samemu sobie. Rycerz nie może być bezradny. Za nim stoi cała potęga Bożego miłosierdzia i najlepsza z matek – Niepokalana!
Niech tylko tę ewangelię o matczynym Sercu Maryi zaniesie ludziom, reszty dokona już Ona. Znów posłużę się słowami świętego Założyciela: rycerze Niepokalanej winni podbijać serca ludzi dla Maryi. Resztę dokona Ona. Niepokalana weźmie te serca w posiadanie, włoży je w gorejące miłością Serce Jezusa i uczyni je szczęśliwymi.
Szczęście zaczyna się już tu na ziemi. To misja każdego rycerza. Propagować szczęście! 
Chętnych naprawdę jest wielu. Wszyscy pragną szczęścia na tym świecie. Rycerz ma tylko pokazać, gdzie ono jest. Wskazać tę rolę, w której leży ukryty skarb. Podpowiedzieć, na którym straganie ludzkiego losu znajduje się drogocenna perła. Pomóc odnaleźć zagubioną drachmę miłości.
PRZEZ NIEPOKALANĄ!
Oto, co znaczy być rycerzem Niepokalanej!
Amen.

o. Stanisław M. Piętka