Uroczystość Trójcy Świętej a MI
 
Dziś wielkie święto. Obchodzimy uroczystość poświęconą naszemu Bogu – Trójcy Przenajświętszej. Trójca to nie teologiczny termin wymyślony przez chrześcijan, to Bóg całego stworzenia! Ojciec i Syn, i Duch Święty. Trójca Przenajświętsza nie pojawiła się wraz z Nowym Testamentem; jest od zawsze! Tylkośmy o tym nie wiedzieli... Objawił Ją nam dopiero Syn, a Duch Święty objaśnił, nauczył. W takiego Boga wierzymy. Takiego Boga znamy. Takiego Boga głosimy. Trójcę Przenajświętszą.
Nie można Boga zamykać za kościelną bramą. Chować w zakrystii. Albo nawet w złotym tabernakulum! Bóg ma to do siebie, że przekracza wszelkie bramy, wszelkie bariery i granice. Przenika ściany i ludzkie umysły. Przebóstwia je. Po to właśnie Bóg stał się człowiekiem, by człowiek mógł stać się bogiem...!
Nikt chyba nie ma wątpliwości, że najszczęśliwszą Istotą wszechświata jest Bóg. Nikt też chyba nie zaprzeczy, że szczęśliwość Maryi jest wyższego rzędu niż szczęście wszystkich świętych w niebie razem wziętych. Maryja jako człowiek jest ideałem szczęścia. Ludzkim apogeum boskości. Bardziej szczęśliwym, bardziej boskim – człowiek już być nie może. W Niej, w Niepokalanej, każdy zbawiony staje się dopełnieniem Trójcy Przenajświętszej. Staje się uczestnikiem Boskiego życia.
Przez Niepokalaną – to oryginalny, maksymilianowski „sposób” dojścia do uczestnictwa w życiu Trójcy Przenajświętszej. Owo uczestnictwo jest naszym niebem. Czymże bowiem jest szczęście wieczne? Spełnieniem odwiecznego marzenia, by stać się bogiem... aby wejść w obręb życia Boskiej Trójcy.
Niebo to zbawienie. A zbawienie to przebóstwienie człowieka. Wzorem owego przebóstwienia jest Niepokalana.
W niebie, przy Trójcy Przenajświętszej i przy Matce Boga, jest wiele miejsc – jest miejsce dla wszystkich ludzi! Trzeba tylko zmienić kierunek „wędrówki dusz”. Trzeba iść w kierunku nieba. Niebo wychodzi nam naprzeciw. W połowie drogi, między niebem a ziemią, czeka Maryja. Czeka Jezus.
Dzieci Najdroższe – pisał o. Maksymilian z Mugenza-no-Sono – w ciężkościach, ciemnościach, słabościach, zniechęceniach pamiętajmy, że Niebo... Niebo się zbliża. Co dzień o cały dzień bliżej. Więc odwagi. Ona tam czeka, by nas do Serca przytulić. – A nie wierzcie diabłu, gdyby chciał w Was wmówić, że niebo jest, ale nie dla Was, bo choćbyście popełnili wszystkie możliwe grzechy razem, jeden akt miłości doskonałej zmywa wszystko tak, że nawet śladu po tym nie pozostaje (POMK 187).
Niebo to Królestwo Boże. Bóg w Trójcy Przenajświętszej jest jego Panem. O to królestwo należy się bić. Sądzony przez człowieka Bóg wyjaśnia poganom i wierzącym Żydom:
„Królestwo moje nie jest z tego świata. Gdyby królestwo moje było z tego świata, słudzy moi biliby się o Mnie... Tak, jestem królem. Ja się na to narodziłem i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie. Każdy, kto jest z prawdy, słucha mojego głosu” (por. J 18,36.37.)
Ani Piłat, ani żydowski naród nie identyfikowali się z Prawdą Chrystusową. Nie identyfikowali się z Królestwem Bożym. Rzymianie mieli swoje Imperium Romanum, a Herod...? No cóż, Herod miał królestwo – swoje... Królestwo Trójcy Przenajświętszej nie leżało w polu ich zainteresowań.

Nikt więc z ludzi nie miał ochoty dobyć miecza dla królewskiego Syna. Co prawda, kilka godzin wcześniej, w Ogrójcu, Szymon machnął raz sztyletem, ale ledwie ucho uciął przeciwnikowi. Nie obronił Boga...
Dwa tysiące lat temu zabrakło rycerzy. Pojawili się później. Ale i po nich ślad zaginął. Spotkać dziś rycerza rzecz niełatwa. Trzeba by udać się na jakiś turniej rycerski, choćby do Golubia, albo odwiedzić pod Częstochową, zamek w Ogrodzieńcu, gdzie zjeżdża się rycerstwo polskie... albo przybyć pod Grunwald, na wspomnienie bitwy krwawej acz zwycięskiej... Ale choć ci rycerze zdają się przypominać swoim wyglądem tamtych wojów ze średniowiecznych rycin, to są rycerzami tylko na niby... To nie są prawdziwi rycerze. Oni tylko bawią się w wojnę. To tylko takie duże dzieci, które zamieniły karabin z plastiku na drewniany miecz, a mundur żołnierza – w przyfastrygowaną nićmi zbroję...
Czy ci rycerze mogą nam odpowiedzieć na pytanie: Co to znaczy być rycerzem...? Wątpię.
Co innego, gdyby zapytać Rollanda albo Don Kichota, albo choćby takiego naszego Zbyszka z Bogdańca... Oni by wiedzieli, co to rycerz. O co i dlaczego walczy? Po co włóczy się po świecie z mieczem? Żeby zwyciężać! Wrogów rycerz zawsze miał dostatek. Raz były nim smoki, hydry siedmiogłowe, innym razem – Saraceny, a choćby i Krzyżaki! Dla Don Kichota wrogiem były nawet wiatraki...
Każdy rycerz miał swoją damę. Don Kichot miał Dulcyneę... Zbyszko – Danusię. Czego by rycerz nie zrobił dla swojej pani?! Jakiego nie spełniłby życzenia? Rycerz zawsze o swojej damie serca pamiętał. Przypięta do zbroi kokardka przypominała mu o niej. Średniowieczni rycerze wiedzieliby, jak odpowiedzieć na pytanie: Co to znaczy być rycerzem...? Oni znali kodeks rycerski. I ten pisany. I ten – wedle zwyczaju...
Niestety, nie ma już tamtych rycerzy...
Dopiero w XX wieku się pojawili. Ojciec Maksymilian wskrzesił rycerski stan. To są zupełnie inni rycerze... Rycerze Niepokalanej. MI.
Rycerstwo Niepokalanej także posiada swój Kodeks. To te kilka wyblakłych karteczek, odręcznie zapisanych przez Ojca Maksymiliana, 16 października 1917 roku...
Pisał pospiesznie. Nie było chwili do stracenia! Wróg podszedł pod mury Watykanu. Hannibal ante portas! Pisał zatrzymując się na korytarzu, na ścianie wsparłszy karteluszek...? Na parapecie okna, przez które oglądał czarne pochody masonów...? Na stoliku, gdy nieco ochłonął...? Nie ważne! Szybko kreślił piórem. Milicja N.M.P. Niepokalanej. Zakreślił tytuł. Grubą kreską podkreślił kilka razy. Ona zetrze głowę twoją... Tak zaczął. Potem rzymskie I – Cel, rzymskie II – Warunki, rzymskie III – Środki... Dużo podkreśleń. Jedna, dwie kreski! Bo to ważne, a tamto jeszcze ważniejsze.
Oto Kodeks rycerza Niepokalanej!
Wszak wszyscy go znamy... Są już nawet komentarze, regulaminy, Statuty Generalne... Po świecie ugania się za grzechem ponad cztery miliony rycerzy! Rycerzy coraz więcej. I co? I grzechu coraz więcej. Grzech zda się postępować razem z postępem demografii...!
W 1917 roku trzeba by było zapisać do Rycerstwa jakieś półtora miliarda ludzi... Dziś jest już ponad sześć miliardów kandydatów! Statystycznie na każdego rycerza przypada półtora tysiąca Dyplomików MI do rozdania – i wpisania danych personalnych nowych rycerzy! Wtedy dzieło byłoby skończone...
Utopia? Nie! Taki właśnie miał zamiar św. Maksymilian! 
Zdobyć cały świat dla Niepokalanej Dziewicy, by Ona, a przez Nią Chrystus zakrólował w duszach wszystkich ludzi.
Co to znaczy: zdobyć cały świat dla Niepokalanej?
Co to znaczy: by przez Nią Chrystus zakrólował w duszach wszystkich ludzi?
To znaczy, że wszyscy ludzie, jak najwięcej dusz, pod błękitnym sztandarem MI, zdążało do Królestwa Bożego!
Co to znaczy: jak najwięcej dusz? Najwięcej – to wszyscy. Więcej już być nie może. To znaczy – najwięcej! A nam się często wydaje, że najwięcej to jest trochę więcej niż jeden... Tyle ile się da... mówimy. Nie! Najwięcej – to wszyscy!
Ale co może zwykły człowiek, rycerz ze znaczkiem MI w klapie, zrobić dla królestwa Bożego? Jak może je bronić? Jak poszerzać?
Owszem, może. Do dyspozycji ma: Cudowny Medalik, nieustanną modlitwę, uczynki pokutne, umartwienia, świadectwo własnego życia... To nie mało mieczy! To wystarczy, żeby wziąć udział w trudach i przeciwnościach jako dobry żołnierz Chrystusa Jezusa (por. 2Tm 2,3). Albowiem życie rycerza Niepokalanej na ziemi – parafrazując słowa św. Pawła – to żołnierska służba, i do bojowania podobny jest byt rycerza (por. Hi 7,1).

Tak pojmował swoje życie św. Maksymilian: Wiara i uczynki całego życia o. Maksymiliana Kolbego – powiedział Jan Paweł II podczas jego kanonizacji – wskazują na to, że swoją współpracę z Bożą łaską pojmował jako wojowanie.
To wojowanie rozgrywa się na wielu frontach. Najpierw – z samym sobą, z własnymi grzechami i samolubstwem. Potem z grzechami całego świata. Z grzechami – nie z grzesznikami!
Rycerz musi też posiadać odpowiednie umiejętności, znać taktykę i strategię walki. To nie może być błędny rycerz... Rycerz Niepokalanej nie zabija. Rycerz Niepokalanej kocha. To walka Maryjna. Jej siłą jest siła miłości. Celem – szczęście ludzi, królestwo Boże:
Przewodnia myśl, cel Rycerstwa Niepokalanej to – według Ojca Kolbego – podbić dla Niej jak najwięcej dusz, bo gdzie Ona zakróluje, tam wnet umysły jaśnieją, serca oczyszczają się z grzechu, a szczęście prawdziwe, czyste, święte, płynące z Najświętszego Serca Jezusowego, zaczyna gościć...

I dalej mówi Ojciec Maksymilian: Na całej kuli ziemskiej zaciekle toczy się walka przeciw Kościołowi i szczęściu dusz. Rzeczywiście, nieprzyjaciel wydaje się być mocny, nieuchwytny i bardzo pomysłowy... Bywa, że wobec tej jego pomysłowości i siły, rycerz staje bezradny.
To nie może się zdarzyć! Któż jak Bóg! Wszystko mogę w tym, który mnie umacnia! (Flp 4,13). Rycerz Niepokalanej nie jest pozostawiony samemu sobie. Rycerz nie może być bezradny. Za nim stoi cała potęga Bożego miłosierdzia i najlepsza z matek – Niepokalana!

Posłużę się jeszcze raz słowami świętego Założyciela: rycerze Niepokalanej winni podbijać serca ludzi dla Maryi. Resztę dokona Ona. Niepokalana weźmie te serca w posiadanie, włoży je w gorejące miłością Serce Jezusa i uczyni je szczęśliwymi. Zaniesie je przed tron Trójcy Przenajświętszej: do swego Ojca i Syna, i Oblubieńca...

Szczęście zaczyna się już tu na ziemi. Misją każdego rycerza jest propagowanie szczęścia! Chętnych naprawdę jest wielu. Wszyscy pragną szczęścia na tym świecie. Rycerz ma tylko pokazać, gdzie ono jest. Wskazać tę rolę, w której leży ukryty skarb. Podpowiedzieć, na którym straganie ludzkiego losu znajduje się drogocenna perła. Pomóc odnaleźć zagubioną drachmę miłości. Walczyć o Królestwo Boże. Wprowadzić do niego wszystkich ludzi.
Przez Niepokalaną! Na chwałę Trójcy Przenajświętszej!
Amen.
o. Stanisław M. Piętka