JUBILEUSZ „Rycerza Niepokalanej”

Nowy Rok 2017 zaczęliśmy z Matką, z Maryją. Tu w Niepokalanowie ten właśnie rok, nabiera szczególnej wymowy. Jest on rokiem wielkich rocznic. Mija 100 lat od założenia Rycerstwa Niepokalanej. Jest jeszcze jedna rocznica. Jubileusz 95-lecia powstania miesięcznika „Rycerz Niepokalanej”.
Ojcu Maksymilianowi zawsze było mało. Wszak był Maksymilianem. Bożym maksymalistą! Nie wystarczyło mu, że założył Rycerstwo; że przedstawił cele, nakreślił plan walki, zaznaczył place bojów. Trzeba było jeszcze tę armię Maryi uzbroić. I uzbroił! Była więc modlitwa: akt strzelisty z Cudownego Medalika i sam medalik; był różaniec, była pokuta i świadectwo chrześcijańskiego życia. Ale to wciąż było za mało naszemu Maksymaliście. Zapragnął zaprząc do walki o dusze także świecki oręż; pomyślał o prasie. W tamtych czasach była jedynym i powszechnym środkiem komunikowania się. Radioodbiorniki były dopiero techniczną nowinką. Jak pomyślał, tak zrobił.
W styczniu 1922 roku, w Krakowie, spod maszyn drukarskich wyszedł pierwszy egzemplarz miesięcznika Rycerz Niepokalanej. To nie miał być tytuł jeden z wielu. Regionalna gazetka dla pobożnych niewiast. To miał być organ prasowy MI. Miał być masowy. I był. I jest! Z miesiąca na miesiąc przybywało Rycerzy. Pierwszy styczniowy zaciąg liczył ledwie pięć tysięcy egzemplarzy. Potem było pięćdziesiąt... pięćset... tysięcy. Milion Rycerzy! Ciche fiat Maryi usłyszała najpierw Polska. Wkrótce rozeszło się po Europie. Po świecie całym...
Mija właśnie osiemdziesiąt pięć lat. To pierwszy maryjny jubileusz 2007 roku. Okrągłe rocznice sprzyjają refleksji. Stwarzają pewien dystans. Pozwalają na oceny.
Jest okazja świętować. Jest powód do radości.

Rycerz Niepokalanej to swego rodzaju przenośny warsztat pracy nad człowiekiem, nad sobą. I dla Niepokalanej. Mieści się w kieszeni. Można go zabrać do autobusu i pociągu. Nie przeszkadza w podróży. Przydaje się w domu. Można w nim pracować także na wakacjach. To warsztat, w którym powstaje szczególne dzieło. Świętość.
Dzisiaj miesięcznik rozchodzi się po całym świecie, w ponad dwudziestu językach. Trafia pod strzechy i do biurowców. Jesteśmy z tego dumni, ale... Przecież nie można powiedzieć, że Rycerz Niepokalanej jest wszędzie...! Więc może, prócz świętowania, trzeba znaleźć także czas na rekolekcje? Zbadać sumienie? Czas jest stosowny – początek roku. Rok 2007 trzeba zatem zacząć porządnie. Jubileuszowo!
Jaki jest mój udział w tym święcie?
To nie jest pytanie tylko do Rycerzy Niepokalanej. To pytanie – do wszystkich chrześcijan, do wszystkich czcicieli Maryi.
Pytań zresztą jest wiele.
Pierwsze pytanie – najprostsze: czy jestem czytelnikiem Rycerza Niepokalanej? Czy daję innym do poczytania?
Czy równie ciekawią mnie słowa Maryi, co porady współczesnych kobiet w kolorowych magazynach...?
Czy błogosławiona między niewiastami jest także znana między kobietami? Czy Jej  fiat przemawia do współczesnej kobiety?
Czy ta Niewiasta, najpiękniejsza z kobiet i najlepsza z matek ma miejsce w moim sercu? Czy tak po prostu, bez żadnej okazji, myślę o Maryi? Czy potrafię z Nią rozmawiać? Czy potrafię opowiedzieć Jej o dniu, który minął – tak zwyczajnie, jak opowiada się przyjacielowi...? Jak rozmawia – z człowiekiem...? Czy tylko poprzestaję na zmawianiu różańców, pacierzy...?
Pytania są jasne, a odpowiedzi...?

Kim jesteś, o Pani? Kim jesteś, o Niepokalana? Zapytywał kiedyś święty Maksymilian. I tak pięknie odpowiedział... swoim życiem!

Życie jest drogą. Każdy z nas jest jak ten pielgrzym – zdąża do Nieba. To nie jest droga ani prosta, ani łatwa. Wiele na niej skrzyżowań. Codziennie człowiek staje przed wyborami. Zdaje egzamin w tym biegu na orientację. Czasami trudno mu zdecydować, w którą pójść stronę. Czasami wybiera łatwiejsze podejścia. Idzie na skróty. Często błądzi. Przydałby się przewodnik. Jakaś mapka, z prostym opisem trasy...
Istnieje taki przewodnik. Istnieje wiele dobrych map.
Ojciec Maksymilian podarował ludziom taki właśnie przewodnik.. To Rycerz Niepokalanej. Przewodnik dla każdego. Nieskomplikowany. Zrozumiały. Dla ludzi zwykłych. I dla uczonych. Dla małych dzieci i dla dorosłych. Dla mężczyzn i kobiet.

W starożytności, Diogenes z lampą w ręku, w biały dzień, poszukiwał człowieka. Taki sobie postawił cel. Trzymał zapaloną latarkę i chodził, i szukał... Ale czy znalazł?
Ojciec Maksymilian znalazł. Więcej, podzielił się swoim know how, podzielił się swoim sposobem! Dał współczesnemu Diogenesowi, mnie i tobie, poszukiwaczom ludzi – latarnię Rycerza Niepokalanej. Już na okładce nakreślił azymut, pokazał kierunek marszu. Wyjaśnił, która droga najlepsza, najpewniejsza, najkrótsza... Przez Niepokalaną! Wystarczy wziąć do ręki i zacząć szukać – człowieka; samego siebie. A kiedy już go znajdzie, jakież będzie jego zdziwienie, jakież będzie zaskoczenie? Święty!
Święty Maksymilian był człowiekiem czynu. Działał energicznie i wszechstronnie. Skarżył się często, że słońce zbyt wcześnie zachodzi, że mało godzin dobie, że zegar zbyt szybko przesuwa wskazówki...
Z czym chciał zdążyć? Do kogo się śpieszył?
Do ludzi! Chciał podarować im światło. Dać mapkę zbawienia do ręki. I kilka rad na drogę. W gruncie rzeczy chodziło mu o to, by człowieka przekonać, że ma skarb ogromny; i to każdy człowiek! Także biedak. Ten skarb to życie. A w życiu miłość. Szczęście, do którego dąży. A przecież każdy dąży; każdy pragnie miłości, jak dziecko... A nie znajduje. Dlaczego? Bo biegnie na oślep. Bez planu. Bez tej kartki, gdy dzieckiem będąc, bawił się w poszukiwacza skarbów, i z wypiekami na twarzy śledził nagryzmolone niewprawną ręką zawiłe linie i wpatrywał się w krzyżyk... Skarb! Ileż było radości z tych dziecięcych odkryć...?
Maksymilian daje każdemu do ręki plan wyspy skarbów – Rycerza Niepokalanej; a pod krzyżykiem objaśnia – Niebo!
Plan Ojca Maksymiliana jest pewny, bo to osobisty przewodnik Maryi. Ona go napisała. Ten przewodnik Maryi Maksymilian odkrył na nowo. Dla siebie. Dla wszystkich ludzi. I zaraz na pierwszej stronie napisał: Droga do nieba najpewniejsza – przez Niepokalaną.

Ogromne treści niesie ze sobą jubileusz Rycerza Niepokalanej! Jest co świętować... Jest z czego się cieszyć... Jest za co dziękować... Jest nad czym się zastanowić...
Rycerz Niepokalanej ma już osiemdziesiąt pięć lat. Ale to nie staruszek! Nie samotnik! Ma potomstwo. Jest Rycerz Młodych i Mały Rycerzyk. Są inne dzieci...
Droga do nieba ma kilka wersji. Jest dla początkujących. I dla zaawansowanych. Jest też dla nas: dla chrześcijan średnich. Wymogiem chwili i autentyczną potrzebą każdego człowieka jest brać do ręki tę lampę, ten rękopis odkryty w bunkrze głodowym, ten przewodnik Maryi – Rycerz Niepokalanej. Będzie jaśniej. I pewniej. Gdy za Matką pójdziemy. A Ona mieszka w niebie. Tam jest jej mieszkanie. Tam zdążamy.
Tak pisał O. Maksymilian w 1938 roku: Do Boskiego Serca Jezusa przez Niepokalaną – to nasze hasło. Przez Niepokalaną – to nasz charakter istotny. Jako narzędzie w Jej ręce. I stąd,  nie wystarczy nam starać się być coraz bardziej pod każdym względem Niepokalanej w jakichś określonych granicach, ale pragniemy aż tak promieniować Nią, by móc pociągnąć do Niej i dusze innych, owszem wszystkich, którzy są, będą i istnieć by mogli, bez granic, słowem – stawać się coraz więcej Jej, aż rycerzami, gotowymi poświęcić się dla Niej całkowicie, do ostatniej kropli krwi w zdobywaniu całego świata i każdej duszy w szczególności dla Niej i to jak najprędzej, jak najprędzej, jak najprędzej...

Ideał ten – kontynuował – pragnę nasamprzód urzeczywistniać, realizować coraz bardziej, coraz szybciej w sobie samym. To ja mam się starać być coraz bardziej Niepokalanej, to ja właśnie mam tak coraz więcej Jej się oddawać, do Niej się upodabniać, Nią żyć, Nią promieniować, by otoczenie moje oświecać coraz jaśniej poznaniem Jej i coraz goręcej zagrzewać i zapalać miłością ku Niej, by i inni coraz więcej do mnie się upodabniali, jak ja do Niej, i tak przeze mnie coraz więcej stawali się Jej, by promieniowali i oni coraz więcej, jak i ja i oświecali, i zapalali znowu coraz innych i innych... cały świat... (OMK, ms powiel. EN 30 IV 1938)
Oto istotna treść przewodnika. Słowa św. Maksymiliana. Tematem i treścią jego życia była Niepokalana. O Niej mówił. O Niej pisał. Dla Niej żył. Dla Niej umarł.
Ludziom na świadectwo zostawił Rycerza Niepokalanej; by nas uczył jak żyć naprawdę, jak naprawdę kochać; byśmy żyli dla Niepokalanej, Ją kochali. I z Nią królowali – w Niebie.
Amen.
o. Stanisław M. Piętka