Cele Rycerstwa Niepokalanej

Zacznijmy od nazwy oryginalnej: Militia Immaculatae, w skrócie MI. Wiadomo, że nazwa zwykle dostarcza nam pierwszych i głównych wiadomości o przedmiocie, który określa. Tak jest i w tym przypadku. O stowarzyszeniu pierwsze informacje czerpiemy z jego nazwania. Łacińskie słowo miles oznacza: żołnierza, wojownika, rycerza, czyli człowieka zajmującego się wojowaniem, walką. Tłumaczenie słowa miles zależy od miejsca, czasu i kultury. 
Słowo militia natomiast określa zajęcie owego człowieka – i to nie tyle w znaczeniu zwykłej wojaczki, „żołnierki”, ale raczej i bardziej, jako wojowania, czy wręcz bojowania. W tym ostatnim sensie nabiera znaczenia biblijnego – dobrego boju.
O. Maksymilian po długich poszukiwaniach polskiego odpowiednika słowa militia  zdecydował się na przetłumaczenie go jako rycerstwo. Termin ten wskazuje na charakterystyczny motyw walki, a jednocześnie podkreśla szlachetny wymiar owego Pawłowego bojowania. Polakowi rycerz zawsze kojarzy się z takimi pojęciami i wartościami, jak: honor, wierność, hart ducha, męstwo. 
O. Kolbe decydując się na nazwanie religijnego ruchu rycerstwem wskazał na walkę z grzechem, na wielki bój o dusze. Tej walki nie można kojarzyć z przemocą, czy fizycznym bądź psychicznym niszczeniem grzeszników, owych wymienionych przez św. Maksymiliana z „imienia” – heretyków, schizmatyków i masonów... Bój ma inny wymiar. To bój ewangeliczny. Nie toczymy bowiem walki przeciw krwi i ciału, lecz przeciw Zwierzchnościom, przeciw Władzom, przeciw rządcom świata tych ciemności, przeciw pierwiastkom duchowym zła na wyżynach niebieskich (Ef 6, 12). Stajemy naprzeciw grzechu. Ale nie tylko! Stajemy naprzeciw szatana, zbuntowanego anioła, boga nie-miłości... Bo zwierzchności, władcy i rządcy ciemności – to nikt inny, jak ów „Świetlisty”, pierwszy ze sług Stwórcy, który ośmielił się powiedzieć – Nie! Non serviam! Ogłosił się suwerenem... Często zapomina się o tym przeciwniku, mówiąc jedynie o jego twórczości – o grzechu. To tak, jakby walczyć z objawami choroby nie dociekając jej przyczyny... Rycerze muszą mieć świadomość, że stają do walki ową małpą Boga! Jakże wielu daje się zwieść jej małpowaniu... A ona, jak tamten król z baśni Andersena – goła! Nieprzyzwoita!
Drugim członem nazwy jest imię Matki Bożej – imię, którym sama się nazwała. Niepokalane Poczęcie. Niepokalana. Rycerstwo Niepokalanej. Rycerstwo Niepokalanego Poczęcia! Oto dlaczego ten dogmat jest tak bliski sercu rycerza! Oto dlaczego rycerz ma go wszem i wobec – ogłaszać. To Ona, Niepokalana, jest wodzem swojego rycerstwa. To Jej sztandar powiewa nad zastępami Bożych wojowników. 

Historia nie zna rycerstwa bez hetmana. Rycerz zawsze był sługą, a jego walka – służbą. Dziś także nie jest znane pojęcie pracy żołnierza, lecz mówi się o jego zajęciu – jako o służbie. Podobnie i nasze rycerstwo to nie praca, etat, osiem czy więcej godzin dla Maryi; to całodobowa służba pod Jej sztandarami. To stałe reagowanie przeciwko siłom ciemnościom – tym zorganizowanym, i tym indywidualnym.
Aby prowadzić walkę trzeba wiedzieć z kim się ją prowadzi. Trzeba też wiedzieć – jak i dlaczego?

1)	Obraz Niepokalanej na „Cudownym Medaliku” – streszczenie i istota MI

Z Rycerstwem nierozerwalnie złączone jest i dobrze znane wyobrażenie Niepokalanej umieszczone na Cudownym Medaliku. Niepokalana stoi na kuli ziemskiej. Ziemię oplata szatan, wyrzucony tu z nieba. Ten sam, przed którym przestrzega św. Piotr Apostoł słowami: Czuwajcie! Przeciwnik wasz, diabeł, jak lew ryczący krąży szukając kogo pożreć (1 P 5, 8). Ale znajduje się on teraz pod stopami Maryi, która miażdży mu głowę. Oto biblijny obraz walki Niewiasty z wężem starodawnym. 
Obraz Maryi na Medaliku niesie też pozytywne przesłanie; Niepokalana w kierunku naszego globu wyciąga swoje ramiona w geście powitalnego objęcia. Piękne jest to witanie się Maryi z nami. Z Jej dłoni spływają strumienie łask – wszelkich łask!
Nie należy jednak zapominać, że zajęciem rycerza jest jednak walka. Prześledźmy tę „wojnę” od początku...

a)	grzech anioła

Z Pisma Świętego dowiadujemy się, że na początku Bóg stworzył nieprzeliczone rzesze Aniołów. Anioł to z definicji: posłaniec, a więc sługa. A ten, jak wiadomo zależny jest od swego pana. Stwórca jednak jest Panem innego rodzaju. Pan Bóg obdarzył Aniołów wolną wolą. I oto, najwspanialszy z Aniołów, jasny niczym Jego Światło – Luciferrus właśnie. Niosący Światło uznał, że jest jak bóg. Nie chciał być dłużej aniołem „na posyłki”. Chciał zostać sobiepanem! 
Wszyscy znamy zakończenie tej historii...

b)	grzech człowieka

Człowiek, stworzony i osiedlony w raju, także został obdarowany wolnością wyboru. Być człowiekiem przecież, człowiekiem naprawdę – to być wolnym. Bóg to wiedział pierwszy. Ale to nie z Bożej wiedzy wypłynęła chęć obdarowania rodzaju ludzkiego wolnością. To stało się z miłości... Boga do nas.

W rajskim ogrodzie rosły drzewa. Jak to w ogrodzie. Dużo drzew. Bo to był wyjątkowo rozległy ogród. Gdzieś daleko za horyzontem, po czterech stronach świata płynęły cztery rzeki... Ale nie one zainteresowały człowieka. Uwagę jego skupiły drzewa. I to tylko dwa spośród drzew tysięcy. Zwłaszcza owoce ich miały być smaczne! Dwa drzewa gnozy: 
Pierwsze drzewo o nazwie: „będziecie-jako-bogowie” i drugie, o równie rzadko spotykanym imieniu: „będziecie-wiedzieć-co-dobre-co-złe”...  Było się nad czym zastanawiać, choć warunek Boga był dobrze znany: Z tych dwóch drzew nie wolno wam owoców jeść! Ale znalazł się doradca. On już dokonał wyboru – został bogiem i teraz sam stanowi, co dobre i co złe. Nadarzała się właśnie okazja na poszerzenie jego królestwa o nowych członków – o ludzi. Adam z Ewą postanowili okazać posłuszeństwo – Lucyferowi... Pierwsze dzieci Boga, najwspanialsze ze stworzeń, okazały się nieposłuszne. Nie posłuchały Ojca! W rzeczy samej, to NIEPOSŁUSZEŃSTWO stanowi o każdym grzechu. To jego istota. Non serviam! Chcę panować, stanowić prawo. Chce być bogiem! 
Stało się. Przybyło bogów. Brakło człowieka na ziemi.
Bóg jednak nie zostawił tak sprawy! Interweniował. 
Odtąd pomiędzy wężem a Niewiastą nastała nieprzyjaźń. I nadzieja – na zwycięstwo. Po wiekach ponownie narodził się człowiek na ziemi. Nowa Ewa.
Ave Maria!
Narodził się w Betlejem Mesjasz. Syn samego Boga. Jezus Chrystus! Przyszło zwycięstwo. Nie było łatwe. Trzeba było Krwi! Golgoty i Krzyża. Ale było też zmartwychwstanie. Zwycięstwo!  Była też Ostatnia Wieczerza. Ona została z nami na ziemi... Jest więc nadzieja na życie. Nadzieja to nie pewność. Każdy może wybierać... jak Adam i Ewa w raju. W każdy dzień, za każdym razem – TAK albo NIE. Człowiek albo grzech. 
Luciferrus nie spoczął. On wciąż krąży. Jest w pobliżu. Teraz największym jego przeciwnikiem jest Niewiasta. To przez Nią to wszystko! A i Jej potomstwo solą mu w oku.
I rozgniewał się Smok na Niewiastę i odszedł rozpocząć walkę z resztą jej potomstwa, z tymi, którzy strzegą przykazań Boga i mają świadectwo Jezusa (Ap 12, 17). 
Oto rozległa równina Har-Magedon! Pole walki. 
Z jednej strony diabelska zbieranina, ludzkie niedobitki, takie – pożal się Boże! – pospolite ruszenie... Bardzo pospolite.
Z drugiej strony – cztery miliony rycerzy pod sztandarami z wyhaftowanymi emblematami MI! Na czele świętego rycerstwa stoi Niepokalana. Ona na bój prowadzi. Z Nią nie można przegrać tej bitwy o dusze!

2)	Działanie szatana

Szatan jest bardzo pomysłowy, sprytny, inteligentny. Ma swój plan. To plan dla ludzi. Plan nie-zbawienia. Plan potępienia. Własna pycha nie pozwala mu zniżyć się do Bożego Miłosierdzia. Ale nie chce trwać w potępieniu sam. Pragnie towarzystwa! Chce do swego królestwa (czytaj: piekła!) zaciągnąć jak najwięcej ludzi. To po pierwsze.
Po drugie – wiedząc, że ludzie znają Ewangelię – stara się odwracać ich uwagę od źródła zbawienia, zajmując ich uwagę tysiącem spraw ważniejszych od zbawienia. Ma sporo propozycji: pakiety akcji, miejsca na salonach, dobry interes do zrobienia. Ciągle organizuje wyścigi szczurów!
Po trzecie, trzeba pamiętać, że szatan to mistrz kłamstwa. Jest przekonujący jak matrymonialny oszust albo wędkarz nad stawem z haczykiem schowanym w przynętę! Gdy już ktoś złapie się na jego słodkie słowa lub nieoczekiwaną okazję... okazuje się, że wesele zmienia się w żałobę, a z obiecanych atrakcji wyłazi, jak szydło z worka – goły haczyk. Szatan jest bardzo nielojalny wobec swoich zwolenników. Zawsze zdradza swoich popleczników! Najpierw namawia, obiecuje... a gdy już staną się jego zwolennikami (raczej ofiarami!) – zastawia na nich sieć rozpaczy i niewiary, zwątpienia w możliwość przebaczenia... A wtedy – bywa – że przeklęta dolina Gehenna jest ostatecznym rozwiązaniem problemu.
Jako czwarte, należy wymienić szatańska manierę przedstawiania Boga Ojca, Boga Miłości jako surowego tyrana narzucającego i egzekwującego swoje prawa z dokładnością do jednego przecedzonego komara... Takiego Boga można się albo bać, albo od Niego uciec. Niektórzy uciekają...
Z kolei, sam siebie szatan przedstawia, jako „boga” silniejszego. Chwali się potęgą magii i siłą opętań. Ewangelia donosi nam, że potrafi rzucać nieszczęśnikiem o skały, wrzucać do wody! Dla większego wrażenia Zły często przedstawia się imieniem sugerującym, że nie działa w pojedynkę: imię moje legion! To po piąte.
I wreszcie, po szóste – z przysłowiową diabelska przebiegłością mami pozorami dobra. Jest dobrym psychologiem. Wie, że człowiek z natury jest dobry i nie skusi go niemoralną propozycją... Oferuje worek „dobrych” pomysłów na ulepszenie świata bez Boga. Na transparentach zawsze nosi dużymi literami wypisane słowo: TOLERANCJA! Między wielkimi słowami podrzuca fajne hasełka, typu: róbta, co chceta! Wylewa krokodyle łzy nad gwałceniem praw mniejszości... To on wymyślił żonatą kobietę, zamężnego mężczyznę, kochających inaczej, parady i marsze... Straszy homo fobią. I tak dalej, i tak dalej... 
I są tacy, co się nabierają na to!

Tak naprawdę szatanowi chodzi o jedno. O grzech. 
Istotą każdego grzechu jest nieposłuszeństwo. Postawienie na swoim. Non serviam! 
Szatan bynajmniej nie utrzymuje, że Boga nie ma. On Go przecież widział na własne oczy! Musiałby być głupi... On chce uchodzić za mędrca. Dlatego wymyślił GNOZĘ. Wiedzę tajemną, którą sam rzekomo posiada. To nic innego, jak diabelskie „know how” na temat samozbawienia się. To poszukiwanie „boga” w samym sobie. Nie byłoby w tym nic złego, gdyby prowadziło to odkrycia Boga prawdziwego, wszak Bóg w nas mieszka; jesteśmy świątynią Ducha Świętego. Ale, nie! Szatan twierdzi, że tym „bogiem” jesteśmy my sami, tylko o tym nie wiemy... I tu – nieocenione usługi oddaje wiedza tajemna. Rajskie drzewo „będziecie-jako-bogowie” wydaje wreszcie swoje owoce! 
Założeniem gnozy, a ściślej gnostycyzmu – jest przekonanie, że człowiek posiada w sobie boski element; że jest takim bogiem in spe...Gnostyk ma to bóstwo odkryć i wydobyć ze zniewalającego go ciała, uwolnić niczym z butelki – Dżina. Dla gnostyka ciało jest więzieniem. Materia stanowi nie tylko zbędny i zniewalający element ludzkiego istnienia, ale jest wręcz balastem „obciążającym” duszę. Gnostycy są monistami. Nie uznają dualizmu. Dla nich człowiek – to dusza uwięziona w materii. Twierdzą, że znają sposób, by wyjść z „więzienia”. Można to osiągnąć przez specjalną tajemną wiedzę znaną jedynie im, wtajemniczonym w arkana magii, posiadającym znajomość specjalnych technik, poddającym się surowym praktykom ascetycznym. Zatem, własnym wysiłkiem, medytacją, postami zdolni są siebie „przebóstwić”, osiągnąć stan osobistej boskości, stać się „bogiem”. Utożsamić się z Bogiem. A wtedy mogą sami stanowić własne „boskie” prawa, określać, co jest dobre, a co złe. Wiedza jakby znajoma...? Ileż to praw, norm, konstytucji ustanowili gnostycy ostatnich lat?
Jest taki tekst św. Pawła w Liście do Filipian, gdzie tak mówi on o Chrystusie: On, istniejąc w postaci Bożej, nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z Bogiem, lecz ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stawszy się człowiekiem. A w zewnętrznym przejawie, uznany za człowieka, uniżył samego siebie... (2,5-8).
Gnostyk jest przeciwieństwem Chrystusa. Parafrazując powyższy fragment Listu do Filipian, tekst gnostycki otrzymałby brzmienie w rodzaju: Gnostyk istniejąc w postaci ludzkiej nie korzysta ze sposobności, aby na równi być z ludźmi, lecz ogałaca samego siebie z ciała, przyjmując postać (sobie)pana, stając się (przez gnozę) bogiem. A w swym wewnętrznym przejawie, uznawszy się za boga, wywyższa samego siebie...
Oto cała różnica między przebóstwieniami – Bożym i szatańskim.

Oczywiście, chrześcijaństwo również mówi o „przebóstwieniu” człowieka. Pan Jezus wręcz zachęca: Świętymi bądźcie! Dzieje się to jednak za sprawą otrzymanej łaski od Boga. Sami z siebie nie możemy stać się świętymi; nie możemy stać się bogami. Łaska oczywiście nie wyklucza własnych „starań”. Przeciwnie – zakłada je. „Przebóstwienie” wymaga z naszej strony pracy nad sobą, stale ponoszonego trudu nad doskonaleniem własnego charakteru. Nie oznacza to jednak stawania się „konkurencyjnym” bogiem, ani nie jest jakąś formą „utraty” własnego przyrodzonego człowieczeństwa. Dla chrześcijanina człowiek jest jednością ciała i duszy. Żadnego z tych elementów Bóg nie wyróżnia. Zmartwychwstały Chrystus jest tego dowodem. Jest człowiekiem – Człowiekiem doskonałym. Nie jestem duchem! Tak przywitał Pan Jezus przestraszonych Apostołów. Poprosił nawet o rybę, bo był głodny... Można Go było dotknąć, podać rękę. W niczym nie przypominał ducha. Był normalny. 
Dla chrześcijaństwa ciało jest równie ważne. Chrześcijaństwo widzi w nim świątynię Ducha Świętego. To ono – to nasze stare ciało, złożone może tysiące lat temu do grobu, otrzymamy z powrotem; powstanie – teraz doskonałe i przemienione – przy zmartwychwstaniu ciał. Nie dostaniemy nowego, ani cudzego ciała – lecz własne.
Chrześcijaństwo, tak naprawdę, jest bardzo konkretne, realistyczne, racjonalne, ludzkie. Nawet jego misterium nie obywa się bez rozumu. Przeciwnie – zaprasza go na trudną wspinaczkę ku szczytom Tajemnicy...
Natomiast wprowadzenie w idee gnostyckie odbywa się przez przyjęcie za „pewniki” mitycznych opowieści, zawierających ukryty sens, bezpośrednio niewyrażalny. Gnostycy chętnie odwołują się do poznania intuicyjnego, do odczuć, przeżyć. Odrzucają dogmaty rozumu, a poznanie racjonalne zawsze ustępuje miejsca magii, transom, intuicji. Rzec można, gnostycyzm jest systemem „eterycznym”, nieuchwytnym przez rozum, a jedynie dostępny zmysłom duszy.
Tymczasem chrześcijaństwo – żeby użyć określenia Benedykta XVI – stoi mocno nogami na ziemi z oczami utkwionymi w niebo...Chrześcijaństwo nie jest wymysłem ludzkim. Nie jest mitem. Jest konkretne – jak konkretne było życie Jezusa, Jego śmierć i zmartwychwstanie! Dziś już nikt nie zaprzecza historyczności Nauczyciela z Nazaretu. Bohaterowie mityczni nie mają historii. Są upersonifikowaną ideą. A ich Bóg nie jest nawet osobą. Jest energią, mocą, siła, ideą. Jest w gruncie rzeczy niepoznawalny, bo nie jest konkretny.
Bóg stwarzając człowieka dał mu rozum. Dał mu rozum po to właśnie, aby mógł poznać swojego Stwórcę i Jego zbawczy plan. Plan ten objawił człowiekowi w jak najbardziej ludzkiej historii: w określonym czasie, określonym miejscu. W tajemnicy Wcielenia, poprzez Maryję, ten właśnie Bóg objawił się ludziom w osobie swego Syna, Jezusa Chrystusa, który stał się człowiekiem dla naszego zbawienia, poniósł śmierć za nasze grzechy i zmartwychwstał otwierając nam drogę zbawienia. Ten Jezus Chrystus ustanowił Kościół Apostolski, który strzeże pozostawionego przez Niego depozytu wiary. Depozyt ten ma formę prawd określanych mianem DOGMATÓW. Dogmat – to jasne, konkretne sformułowanie prawdy o Bogu, zawartej w Bożym Objawieniu. To nie są ludzkie dywagacje na temat Boga, ani nie jest to tajemna wiedza, którą mogą poznać tylko wtajemniczeni szamani, magowie, jogini, guru czy wreszcie gnostycy – przez swoje techniki medytacyjne, poprzez wspomaganie się grzybkami halucynogennymi, czy też przez wejście w trans.
Chrześcijaństwo zna Boga konkretnego i katolickiego – to znaczy dostępnego wszystkim, Boga „powszechnego”. Jahwe nie należy do elit. Jest Osobą, nie ideą. Bóg chrześcijan – jak wierzymy – jest jeden w trzech Osobach. Wiara ta zaś nie jest oparta na ludzkich domniemaniach, lecz opiera się na Słowie Bożego Objawienia.
Gnostycyzm jednak nie umarł bezpotomnie. Przyjmuje coraz to nowe formy. Obecnie zyskuje coraz większą popularność ruch New Age, gnoza zmodernizowana...

3)	Królestwo szatana

Szatan pragnąc dorównać Bogu nie tylko wymyślił gnozę. Poprzez stulecia zbiera doświadczenie. Coraz śmielej organizuje swoje królestwo. Pomysłów miał i ma wiele. Setki, tysiące herezji, sekt, tajnych i jawnych stowarzyszeń – to jego diabelska twórczość. Kieruje się starą rzymską zasadą: Divide et regna! Nie bez przyczyny Jezus Chrystus tak mocno podkreślał potrzebę i konieczność jedności Kościoła. Jakże dramatycznie brzmią Jego słowa wypowiedziane w Wieczerniku, tuż przed udaniem się do Ogrójca: Nie tylko za nimi proszę, ale i za tymi, którzy dzięki ich słowu będą wierzyć we Mnie; aby wszyscy stanowili jedno (...), aby świat uwierzył, żeś Ty Mnie posłał (J 17, 20, 21.). Chrześcijanie rozbici, podzieleni to podstawa do niewiary – żeś Ty Mnie posłał... Boży Antagonista wie o tym. Ludzie tymczasem często nie zdają sobie z tego sprawy i bajdurzą coś o różnych dróżkach do nieba, jakby chodziło o pójście na skróty, albo wybieranie lepszego wariantu dojścia do celu. Nie! Droga jest jedna. Jedna i niełatwa.
Tymczasem szatan stara się wytyczać łatwiejsze i ciekawsze trasy. Gdy minęła moda na różnego rodzaju masochizmy, w rodzaju manichejczyków, katarów, a i naszych katolickich biczowników – nastały inne trendy. Oto w XV wieku powstaje okultystyczne stowarzyszenie Różokrzyżowców. Oni to chyba jako pierwsi postanowili wyeliminować Kościół katolicki na ziemi poprzez zdobycie władzy nad całym światem; przez ustanowienie ogólnoświatowego rządu. Jakże znajomo brzmi...! Taki był ich plan. Jeśli był plan – były też „punkty” do realizacji: żeby świat wreszcie „uporządkować”; żeby ludzie byli „poprawni”. Punktów było trzy, bo i „poprawności” trzech się doliczono:

1. „Poprawność polityczna” 
Utworzenie Trybunału Sprawiedliwości i Pokoju, jako ogólnoświatowego politycznego rządu;

2. „Poprawność kulturalna” 
Powołanie Ogólnoświatowego Zarządu Kultury, mającego za cel kontrolowane rozpowszechnianie odpowiednich dla siebie idei;

3. „Poprawność religijna”
Utworzenie Kościoła Uniwersalnego, a właściwie powołanie zarządu sprawującego nadzór nad wszystkimi Kościołami i religiami na świecie. Przeszkodą w realizacji tego „punktu” były Kościoły wielkie i silne; dobrze zorganizowane – poprzez dogmaty, strukturę, instytucje. Tak więc największą barierę stanowił Kościół Rzymsko-katolicki. To z nim w pierwszej kolejności należało się rozprawić; rozbić go na małe, zatem i słabe części, sekty... Następująca wkrótce potem Reformacja (XVI w.) i dalsze „mnożenie się” chrześcijan nie są „przypadkowymi” wydarzeniami w historii Kościoła... 

	4)	 Masoneria

Kolejny frontalny atak na Kościół nastąpił w XVIII wieku. Wtedy to nie zrzeszone, działające niezależnie od siebie stowarzyszenia typu Różokrzyżowców skupiła we wspólnej światowej strukturze masoneria. Ruch sprzeciwu wobec Boga został ujednolicony, zjednoczony, uporządkowany i podporządkowany organizacji masońskiej.
Powróćmy na chwilę do „Cudownego Medalika”. Niepokalana depcze głowę węża. W tej właśnie głowie, o. Maksymilian postrzegał masonerię – źródło herezji i odstępstw. 
Dzisiaj temat masonerii nie należy do wiodących. Przeciwnie – poprawność polityczna praktycznie nie pozwala wymawiać tego słowa. To tak, jakby ktoś chciał dowodzić, że dzieci przynoszą bociany, albo znajduje się je w kapuście. Owszem, coś tam przebąkuje się, że tak w ogóle masoneria istnieje, ale już te fantasmagorie o czarnych mszach, o tych niesamowitościach rodem z Baśni Braci Grimm...? Nie, nie! Że, niby masoneria jest przeciwna Bogu, religii, Kościołowi? Skądże! Ot, zwyczajne stowarzyszenie, jakich wiele na tym świecie; ze szczytnym celem – żeby stać się lepszym człowiekiem dla innych ludzi; tak tłumaczył pewien członek pewnej loży w telewizorze... Faktem jest, że masoneria często przyjmuje formy organizacji charytatywnych oraz quasi-religijnych. Rzadko walczy z Kościołem z otwartą przyłbicą...

MASONERIA (wolnomularstwo). Nazwa wywodzi się od francuskiego słowa mason – murarz. W średniowieczu cech murarzy był bardzo znaczącą i silną grupą zawodową. Posiadał własne prawo. Miał też własne sekrety dotyczące sztuki budowania, których pilnie strzegł, często ukrywając je w symbolach znanych tylko wtajemniczonym. Cech istniał w wielu krajach Europy. To wymagało stworzenia regulacji europejskich – i takie, międzynarodowe przepisy istniały. Dzięki tym uregulowaniom prawnym, „masoni” (murarze zrzeszeni w cechu) mieli m.in. przywilej wyłączności na budowę gotyckich katedr! Trzeba pamiętać, że w tamtym czasie można było mówić wręcz o boomie budowlanym. Każde większe miasto chrześcijańskiej Europy chciało mieć swoją katedrę! To były dobre czasy dla murarzy! Koniunktura jednak się skończyła. Pod koniec średniowiecza zaprzestano budowy olbrzymich gotyckich katedr. Wolni – dzisiaj powiedzielibyśmy: bezrobotni – murarze zaczęli powoli tracić na znaczeniu. Aby utrzymać swą pozycję społeczną, zaczęli wprowadzać do cechu murarzy wpływowe osobistości, dla których uczestnictwo w tajemniczych obrzędach było swoistą atrakcją. Wykorzystali to członkowie tajnych „gnostyckich” stowarzyszeń, którzy przeniknęli do wolnomularstwa. Nadali oni istniejącym symbolom i murarskim obrzędom nowe znaczenie doprowadzając do powstania lóż wolnomularskich, które nie miały już nic wspólnego z fachem murarza. Pozostały jedynie murarskie wyobrażenia narzędzi, którymi się posługiwali średniowieczni „mularze”. Tak powstała masoneria. Programu ideologicznego dostarczyli jej Różokrzyżowcy i inne tajemne stowarzyszenia. Symbolika masonerii nawiązuje do budowy świątyni Salomona – na miarę współczesności. Proponuje budowę nowego gmachu ludzkości, nowego porządku i nowej religii. Ostatecznie chodzi o podporządkowanie całej ludzkości masonerii i przeniknięcie jej swoimi ideami. Chodzi o ogólnoświatowy rząd dusz.  W tym celu masoneria na pierwszy plan swych działań stawia rozbicie istniejącego porządku świata opartego na chrześcijaństwie, zwłaszcza jego katolickiej odmianie. Czyni to poprzez próby podporządkowania sobie rządów państw, szkół i kultury religijnej chrześcijańskich społeczeństw. Chce doprowadzić do niwelacji jakichkolwiek przejawów cywilizacji łacińskiej, na której opiera się nie tylko Kościół katolicki, ale i cała Europa. Zamiast cywilizacji chrześcijańskiej proponuje nowy porządek światowy – lucyferyczny! Buduje na ziemi królestwo szatana.
Nie oznacza to, że do lóż wolnomularskich wstępują i należą ludzie z gruntu źli, godni potępienia. Zwykle to oszukani, „zahipnotyzowani” ceremoniałem kolejnych stopni wtajemniczeń, „zauroczeni” gnostyckim przebóstwieniem ludzie poszukujący Boga... Paradoks! Właśnie tam, w lożach, tracą Go. Więcej nawet – stają się Jego przeciwnikami zajmując miejsce należne Bogu. 

Działanie szatana charakteryzuje pozorowanie dobra. Dlatego też na początku nie jest ujawniany nowym adeptom wolnomularstwa prawdziwy cel masonerii. Prowadzenie obejmuje 33 stopnie wtajemniczenia. Szeregowi członkowie z niższych stopni często nie zdają sobie sprawy z rzeczywistego oblicza masonerii. Dla nich loże mają humanizm, szczytne hasła Wolności, Równości, Braterstwa znane już z rewolucji francuskiej i przejęte potem w Rosji. Hasła te oderwane od chrześcijaństwa często stają się dziś przyczyną nieporozumień i buntów społecznych. Wykorzystywane są do walki z Bogiem i Kościołem. Przeciwstawiane Dekalogowi i nauce Magisterium.
Do lóż masońskich przyciąga także pragnienie bycia „kimś”. Jest  to swego rodzaju awans społeczny. Nowy adept zaspakaja własne pragnienie władzy i siły. Znajduje się wśród ludzi znanych, bogatych, wpływowych, którzy w każdej chwili mogą go wspomóc; nie tylko mogą – mają taki obowiązek. To rodzi poczucie bezpieczeństwa i pewności siebie.
Czynnikiem cementującym masonerię jest aura tajemniczości. Wszystkie stopnie wtajemniczenia wiążą się z „bogatym” ceremoniałem: specjalnymi obrzędami i przysięgami. Wszystko to zostawia niezatarte wrażenie. Musi to być nawet więcej niż wrażenie, skoro praktycznie nie zdarza się nigdy zdrada tajemnic bractwa, nawet po opuszczeniu jego szeregów...
Stosunek masonerii do religii określony jest w tzw. Starych Przepisach. Na nich opierają się wszystkie loże. Znajduje się tam jeden punkt dotyczący „kultu” Boga. Mówi on o oddawaniu czci Wielkiemu Budowniczemu Uniwersum. Kim lub czym jest ów Budowniczy pozostawia się „decyzji” masona. Może to być dla niego Bóg, Idea, Siła, Energia, Jaźń – lub może owego Budowniczego nie interpretować wcale.
Jaśniej stanowisko masonerii odnośnie Boga wyrażają Instrukcje Alberta Pike`a, wydane w 1889 r. Znany w tamtym czasie mistrz loży skierował je do 23 Wysokich Rad świata. Treść ich musi nadal obowiązywać, skoro wznowiono ich wydanie w 1966 r.

Oto dwa cytaty:

Tłumom musimy powiedzieć: czcimy jednego Boga, lecz Boga naszego adorujemy bez zabobonu. Wam jednak suwerennym instruktorom generalnym, mówimy to, co macie powtarzać braciom 32, 31 i 30-go stopnia: Religia wolnomularska powinna być przez nas wszystkich, którzy jesteśmy wtajemniczonymi najwyższych stopni, utrzymana w całej czystości swej doktryny lucyferycznej.

Czystą i prawdziwą religią filozoficzną jest wiara w Lucyfera.

Główną bronią i narzędziem masonerii jest jej tajemniczość i pieniądz. Działa wedle zasady: Pieniądz rządzi światem. Dlatego stara się najpierw podporządkować sobie świat w sferze ekonomicznej. Poprzez kapitał przejmuje pod swoją kuratelę kolejne dziedziny życia. W końcu opanowuje cały świat...
Praca wolnomularska odbywa się nie tylko w lożach. Istnieje wiele organizacji, stowarzyszeń i ruchów, które służą masonerii. Propagują one jej hasła i dostarczają kandydatów do lóż.
W Polsce najbardziej znanymi organizacjami para-masońskimi są: Rotary Club, lwy oraz, zrzeszająca „chrześcijańską młodzież” – YMCA. Docierają też inne organizacje, ruchy, stowarzyszenia, zakony (!) głoszące hasła ponadwyznaniowości i „nowego myślenia”. Stawiają one sobie za cel wypieranie mentalności chrześcijańskiej. 
Bliskie ideom wolnomularskim, choć nie mające związków z masonerią, są ruchy i sekty propagujące idee samozbawienia: buddyzm spod znaku Hare Krishna, koła teozoficzne i okultystyczne... Wszystkie one posługują się wiedzą tajemną i działalność ich może osłabiać siłę i jedność Kościoła.
Charakterystyczną cechą dla wszystkich tych ruchów i organizacji jest antydogmatyzm. Poznaniu racjonalnemu przeciwstawia się poznanie intuicyjne, emocjonalne i uczuciowe. Rolę „autorytetu” przejmują mity i ich tajemnicze symbole. Ważny są jest wspólny sposób odczuwania. Krótko mówiąc – gnoza żyje... Gnoza zmodernizowana.

4)	Kościół wobec masonerii

Kościół wielokrotnie potępiał masonerię i oficjalnie zabraniał i zabrania katolikom pod karą ekskomuniki przynależności do tego rodzaju stowarzyszeń. Najobszerniejszym dokumentem wydanym przez Stolicę Apostolską w tej sprawie jest encyklika papieża Leona XIII Humanum genus.

	5)	Okoliczności powstania Rycerstwa Niepokalanej

Był rok 1917. Masoneria zwróciła szczególna uwagę na tę datę. Dla niej był to początek kolejnego etapu upadku Kościoła:

I etap: 1517 – wystąpienie Marcina Lutra i Reformacja; rozbicie  jedności Kościoła;
II etap:  1717 –  powstanie masonerii;
III etap: 1917 – wybuch rewolucji radzieckiej; miał to być według masonerii ostatni etap uwieńczony całkowitym upadkiem Kościoła.

Rok 1917 dla ruchu wolnomularskiego był zatem rokiem wielkich jubileuszy: 400-lecia Reformacji, 200-lecia śmierci Giordano Bruno. Rewolucja Październikowa zdawała się „wieńczyć dzieło”! Masoneria była pewna zwycięstwa. Obnosiła się ze swoim triumfem po ulicach europejskich miast. Świadkiem tych ponurych wydarzeń był również Rzym.

We wspomnianej encyklice Papież wskazuje na sposoby przeciwstawiania się masonerii. Wyraża także potrzebę:
...by wszyscy dobrze myślący utworzyli olbrzymie stowarzyszenie działania i modlitwy, aby zgodnie i niewzruszenie stanęli naprzeciw natarczywej potędze sekt...

O. Maksymilian znał treść encykliki Leona XIII. Był też świadkiem tamtych wydarzeń. Studiował wówczas w Rzymie. Po latach wspominał:
... w stolicy chrześcijaństwa, w Rzymie, mafia masońska, wielokrotnie piętnowana przez papieży panoszyła się w latach przedwojennych coraz bezczelniej. Nie cofnięto się przed obnoszeniem w obchodach Giordano Bruna czarnej chorągwi z wizerunkiem Michała Archanioła pod nogami Lucyfera, ani przed wywieszeniem oznak masońskich naprzeciw okien Watykanu. Nieprzytomna ręka nie wzdrygała się nawet pisać: „szatan będzie rządził w Watykanie, a papież będzie mu służył za szwajcara” itp. W tak aż opłakanym stanie znajdowały się niektóre dusze oddalone od Boga....
... Dusze takie, nie czując sił do otrząśnięcia się z pod podlącego je jarzma, omijają Kościół, albo nawet powstają przeciwko niemu...
 
W takich to oto okolicznościach O. Maksymilian postanowił wyjść naprzeciw wołaniu Papieża. Przejęty losem tylu zagubionych dusz i losem Kościoła zakłada pobożny związek o nazwie Militia Immaculatae – Rycerstwo Niepokalanej. Na kartce papieru odręcznie kreśli cel: 
... starać się o nawrócenie grzeszników, heretyków, schizmatyków... a zwłaszcza masonów, i o uświęcenie wszystkich pod opieką i za pośrednictwem Niepokalanej.

O. Maksymilian wraz z grupką „Bożych szaleńców” postanowił zdobywać dusze dla Chrystusa. Przez Niepokalaną. Tak zaczęła się walka. Rycerze stanęli naprzeciw natarczywej potędze sekt...

7)	Cele Rycerstwa Niepokalanej

Niewiasta – i ta z Księgi Rodzaju, i ta z Apokalipsy – wraz z potomstwem ostatecznie zwycięża szatana. Niepokalana miażdży jego głowę. Dlatego właśnie tę Niewiastę, o. Maksymilian obwołał Wodzem i Hetmanką. 
Rycerstwo Niepokalanej walczy z resztą szatańskiego ciała, które oplata umysły i serca ludzkie na ziemi. Po to zostało powołane MI. 
Każdy rycerz poddaje się pod komendę Matki Najświętszej. Staje się Jej żołnierzem. Oddaje się Jej na własność. Gotów ponieść dla Niej każdą ofiarę, łącznie z ofiarą życia.
Rycerstwo jednak nie walczy z ludźmi. Nie walczy z masonami. Walczy z grzechami. Walczy z masońskimi ideami. Ludzie, dusze, są przedmiotem troski i miłości. Nienawiść zła nie może przekładać się w nienawiść człowieka! Grzesznik nie jest grzechem. Grzesznik jest człowiekiem, osobą godną miłości Boga. Walka Rycerstwa polega na „wydzieraniu” szatanowi ludzi zniewolonych, oszukanych, opętanych jego ideami. To nie jest tak, jak na wojnie prowadzonej z krwią i ciałem. Na tej wojnie nie zabija się ludzi, ani nie rani, ani nawet – nie zabiera do niewoli. Ta wojna to wyzwolenie ludzkich serc i dusz spod jarzma złudnych idei, kłamstwa; wyrywanie z przepaści potępienia. To właśnie owe zgubne idee zabija rycerz! Nie ludzi. Rycerz kocha masonów... I oferuje im to, co najlepsze. Staje się ich przewodnikiem do Niepokalanej. On zna drogę. Oni się zgubili. Ta droga to świętość. Taka zwykła – bez aureoli – ludzka serdeczność; miłość Boga i ludzi. Nie można jej osiągnąć samemu za pomocą mantr, czy jogi. Nie prowadzą do niej nawet posty, asceza i rozmyślania... Tu potrzebna jest Łaska Boża. Tu potrzebny jest Duch Święty. Tu potrzebna jest Niepokalana. Nie ma innej drogi! Trzeba spokornieć. Trzeba uklęknąć przed Bogiem i uczynić to proste wyznanie Wieszcza: przed Bożym obliczem jam prochem i niczem... Niczego nie mamy, czego byśmy nie otrzymali. I nasze narodzenie, nasze wychowanie, odzienie i wykształcenie... I nasze zbawienie! Wszystko to dary. Od Boga, od ludzi. 
Czy któryś z was mocen jest dodać 
choćby centymetr do swego wzrostu? 
Albo sam sobie zawdzięcza narodziny?
Nauczył się jeść? W becik przyodział?
Sam się wychował, wykształcił?
Któryż to, któryż?
Wystąp!
A szatan plecie, że sam się zbawisz.
Nie wierz diabłu.
Uwierz Ewangelii.

O. Maksymilian często powoływał się na prawa fizyki. Niektóre z nich stosował w teologii. Podstawowym prawem fizyki jest prawo akcji i reakcji. Miłość Boża do ludzi (akcja) spotyka się z jakąś odpowiedzią każdego człowieka (reakcja). Niektóre odpowiedzi ledwie można dostrzec na wskaźnikach Opatrzności – to takie lekkie wychylenie wskazówki na „gracjomierzu”... urządzeniu do pomiaru łaski w człowieku. Inne przeciwnie – mocne! Jeśli to urządzenie, nasz rozum i wolę, odetnie się od Boga, wskazówka nie drgnie nawet. Bez łaski nie staniemy się człowiekiem. Odczłowieczymy się. Staniemy się podobni do szatana. A przecież Bóg stworzył nas na swoje podobieństwo! 
Niepokalana dała Bogu odpowiedź najpełniejszą, doskonałą. Maksymilian – maksymalną. Oto cała nauka Świętego:  r e a g o w a ć ! Młodzież dodałaby tutaj – na maksa! Niech i tak będzie. W gruncie rzeczy, to nic innego jak kochać Boga – wracać do Niego. Teolog powie: oddać chwałę Bogu! I to jest właśnie celem każdego stworzenia: wrócić do Boga, od którego wyszło. Tak właśnie realizuje się CHWAŁA BOŻA. Cel główny MI.

Św. Maksymilian wyróżniał hierarchię celów. Cele bliższe i dalsze. Celem głównym i ostatecznym jest chwała Boża. To cel dalszy. Cele bliższe to te, które prowadzą,  niejako etapami, do celu ostatecznego. Gdy dany etap zostanie już osiągnięty, przestaje on już być celem – staje środkiem, jakby szczeblem drabiny Jakubowej ku Bogu...
Celem bliższym MI jest nawrócenie najpierw siebie, potem innych – wszystkich! Doprowadzenie ich do BOSKIEGO SERCA PANA JEZUSA – przez Niepokalaną. Bo to sposób najpewniejszy. Jej świętość (reakcja) godna była Matki Boga! Jej oddanie chwały Bogu było pełne – Ave Maria, gratia plena! 
Rycerz Niepokalanej, Jej osobisty żołnierz, swoim życiem dowodzi, że chce być tylko Jej, by w ten sposób oddawać Bogu chwałę jak Ona! A raczej, żeby to Ona oddawała chwałę Bogu przez niego, przez swego rycerza. Dlatego związek między rycerzem a Niepokalaną powinien mieć formę zawierzenia, poświęcenia, oddania się Jej jak rzecz, narzędzie... To także jest bliższy cel MI. Ale to cel szczególny. Bo to i warunek, by być Jej rycerzem. Bo to i środek, ów miecz, którym walczy rycerz!
Niektórzy katolicy boją się Maryi, że niby przysłania osobę Jezusa, Syna Bożego... Bóg się nie bał! Powierzył Jej rolę Matki. To przez Nią świat poznał Jego Syna, Jezusa Chrystusa! To przez Nią teraz Chrystusa ma poznawać ten sam świat, dla którego Go urodziła, wykarmiła, wychowała... Stworzyła warunki zbawienia! Oto dlaczego – Maksymilian nie bał się Maryi! Bo Maryja to Ideał. Bez ideału życie każdego człowieka, a rycerza szczególnie staje się jałowe, szare, przeciętne... A świętość – każdy przyzna – to ponadprzeciętność! 

Zatem, przez oddanie się Niepokalanej, nawracanie siebie i wszystkich ludzi (cele bliższe; środki), MI pragnie oddawać chwałę Bogu (cel dalszy, ostateczny). Tak naprawdę cel MI jest jeden – CHWAŁA BOŻA. Cele bliższe w ostatecznym „rozrachunku”, po ich osiągnięciu, stają się środkami. Wszystko cokolwiek czyni Rycerstwo, wszelkie sposoby, narzędzia, jakich używa (byle godziwe) służą jednemu – CHWALE BOŻEJ.

	 8) 	 Miejsce Rycerstwa w Kościele

Miejsce Rycerstwa w Kościele  tak naprawdę wyznaczył encyklika Leona XIII Humanum genus, w której wołał o utworzenie olbrzymiego stowarzyszenia działania i modlitwy zdolne stanąć naprzeciw sektom, naprzeciw siłom szatana. To nic innego, jak  ZDOBYĆ CAŁY ŚWIAT DLA CHRYSTUSA PRZEZ NIEPOKALANĄ  –  ODDAĆ CHWAŁĘ BOGU!
Aktualność Rycerstwa dzisiaj jest aż nadto widoczna. MI jest wręcz nieodzowne w obecnej rzeczywistości. Żyjemy w czasach totalnej laicyzacji, zeświecczenia kultury i obyczajów, eliminacji treści i znaków religijnych ze świadomości ludzkiej. Filmy pokazują miasta bez kościołów, domy – bez świętych obrazów, ludzi – bez medalików... Jakże zafałszowany to obraz! Pod płaszczem humanizmu, wartości ludzkich tak naprawdę wprowadza się dehumanizację, odczłowieczanie rodzaju ludzkiego. Wartości ludzkie próbuje się stosować do świata zwierząt. Za zabicie psa idzie się do więzienia – zabicie człowieka nazywa się skrobanką... jakby chodziło o poskrobanie się po głowie!! Świecie mój, świecie mój...  śpiewał Marek Grechuta. Ludzie z uporem budują „nowy świat”, nową wieżę Babel. Jednoczą się, unifikują pod sztandarami globalizacji, standaryzacji... Przeciw komu zwierają tak swe szeregi? Przeciw komu te armie? Przeciw kilku myślom, co nie nowe! (C. K. Norwid). PRZECIW EWANGELII... 
Na ulicach naszych miast napotykamy się na tańczące sekty z bębenkami, na parady miłości, marsze tolerancji... Jakże fałszywie brzmią dźwięki! Jaka ta miłość nieprzyzwoita! Tolerancja – krzykliwa i nietolerancyjna! Świecie mój, świecie mój...

Rycerstwo Niepokalanej naprawdę jest dzisiaj potrzebne. Cztery miliony ludzi ma co robić. Jednak trzeba uderzyć się w piersi. Nie widać jakoś naszych sztandarów. Na równinie Har-Magedon trwa walka. Po stronie Boga jest wiele oddziałów: walczą Legiony Maryi, Ściera się z wrogiem Akcja Katolicka, Opus Dei. O rycerzach MI jakby cicho... A to przecież największe wojsko, olbrzymie stowarzyszenie... To boska husaria! Jeśli ona nie uderzy, wrócimy spod Grunwaldu pokonani...

Maryja staje się dzisiaj szczególnie ważnym Wielkim Znakiem, który  wskazuje nam, na czym polega prawdziwe przebóstwienie człowieka. „Nowe myślenie” szatana na nic się tu nie zda. Człowiek przebóstwiony wraca do swego Stworzyciela. Jeśli się odwraca – traci swój blask jak Lucyfer. Staje się Nocą ciemną na ziemi. Już nie Słońcem na niebie.
Dzięki Maryi Bóg stał się „konkretny”. Stał się bliską nam Osobą. Nie jest „jakąś” Ideą, ani Jaźnią samą. Jest określony. Wszyscy Go znają. Ma swoje imię – Jahwe. Jest Osobą w Trzech Osobach. To tajemnica. Ale do czasu. Tam, w niebie, będziemy lepiej Go widzieć – twarzą w twarz. Tam Go poznamy bez pomocy zwierciadła... bo teraz widzimy tylko Jego odbicie, jakby w zwierciadle właśnie. Wiemy, że Bóg Ojciec powołał nas do życia; że Syn Boży jest taki jak my – że jest Człowiekiem. Wiemy również, że Bóg został z nami jako Pocieszyciel, Duch Święty Niepokalany. W Niepokalanej teraz pociesza, karci, płacze... W Lourdes, Fatimie, Gietrzwałdzie,... W Japonii i na Bałkanach, w Medjugorie... Wszędzie działa – przez Niepokalaną. Rzec można – Niepokalana to Jego wyobrażenie, ikona. 
Maryja związana jest z Chrystusem nierozerwalnie. Ona Go nosiła dziewięć miesięcy w swoim łonie; Ona go urodziła w Betlejem, pełniła honory domu, gdy z wizytą przyszli Mędrcy ze Wschodu. Ona uciekała do Egiptu. A w Nazarecie pacierza uczyła, psalmów Dawidowych... Ona Go wychowywała. Ona na Jego mękę patrzyła. Ona wszystko widziała, na wszystko patrzyła. Była pod krzyżem. Jej pierwszą odwiedził po zmartwychwstaniu... Żegnała Go, gdy w niebo wstępował. A potem była z Jego Kościołem, w Wieczerniku. Wtedy właśnie ponownie się spotkali – Maryja z Duchem Świętym. Niepokalana może nas zaprowadzić tylko do Syna. Nigdzie indziej! Dlatego MI idzie z Niepokalaną. Razem z Nią – do Syna. Razem z Kościołem, którego jest Matką. Stała się nią pod Krzyżem, na Golgocie.

o. Stanisław M. Piętka