Rycerstwo Niepokalanej jako środowisko kształtowania nowych postaw 
radosnego głoszenia Ewangelii

Tematem dzisiejszej konferencji jest zagadnienie wpływu środowiska rycerskiego na kształtowanie postaw jednostki w aspekcie radosnego głoszenia Ewangelii. Na początku należy nadmienić, że nie tylko określone zbiorowisko ludzi ma wpływ na jednostkę, ale również i ona − jednostka − może inspirować (i często inspiruje) określoną grupę społeczną. Jednostka i środowisko są wzajemnie powiązani. Relacje te z natury są ambiwalentne, nie są jednak jakościowo jednorodne czy tożsame. Wyczuwamy w nich nieodłączną dwuznaczność. Wpływ środowiska na jednostkę może być dobry bądź zły. Podobnie jednostka może inspirować grupę w kierunku dobra lub zła. Historia dostarcza nam niezliczoną ilość przykładów w tym względzie.
Można by się spierać, który wpływ jest większy: środowiska na jednostkę, czy jednostki na środowisko − i to w obu znaczeniach: dobrym i złym. Z jednej strony, ludowa mądrość opisuje to dość jednoznacznie w znanym porzekadle: „Wlazłeś między wrony, krakaj jak i one”, a więc: dostosuje się do grupy. „Krakanie”, jak wiadomo, nie kojarzy się z jakąkolwiek pozytywną wartością, szlachetnym przesłaniem czy oczekiwaną postawą. W tym sensie wpływ środowiska na jednostkę jest jednoznacznie zły, negatywny. Jego niszczycielskiej siły jesteśmy świadkami w obecnym czasie. 
Dzisiaj w „zjednoczonej Europie” zdaje się przybierać na sile społeczny przymus, który ma na celu kształtowanie postaw jednostek według zasad różnego rodzaju poprawności: politycznej, społecznej, moralnej. Wszystkie one mają jeden wspólny mianownik − laickość, świeckość. Czy zatem wpływ środowiska zawsze, bądź choćby zwykle, niesie ze sobą negatywne przesłania i postawy? Nie. Pamiętamy przecież tamten chrześcijański − starożytny i szlachetny − wpływ społeczności Kościoła na mieszkańców pogańskiego imperium rzymskiego. Wówczas to starożytna cywilizacja grecka napotkała na swej drodze zupełnie nową grupę i nowe wartości, obok których nie potrafiła i nie mogła przejść obojętnie. Wielu, trwając przy swoich przekonaniach, szczerze podziwiało chrześcijan: ich życie wypełnione miłością i apostolskie zaangażowanie. „Patrzcie, jak oni się miłują” − mówili. To proste stwierdzenie niosło ze sobą nie tylko określone przesłanie, ale i stanowiło ważny faktor społeczny, dzięki któremu dokonywała się przemiana jednostek wobec moralnego „naporu” nowego środowiska: środowiska chrześcijańskiego. W Dziejach Apostolskich oraz Listach św. Pawła możemy znaleźć wiele przykładów nawróceń niewolników, kupców, żołnierzy czy członków znaczących rodów. Jednostki zmieniały swoje postawy pod wpływem gmin chrześcijańskich.
Także i dzisiaj istnieją rzeczone chrześcijańskie środowiska, wobec których współczesny świat − zmanipulowany laicką ideologią bądź religijnym fundamentalizmem − zajmuje swoje stanowisko. I jest to zwykle, przynajmniej na początku, stanowisko podobne do tamtego ze starożytności: zachwyt i nawrócenie. Niestety, coraz częściej, szczególnie w ostatnich latach vita christiana spotyka się z wrogością i kontestacją. Zachwyt zamieniono na prześladowania, ośmieszanie, stygmatyzację, wykluczenie i − krew męczeńską. Mamy jednak nadzieję w Panu, że tak jak w pierwszych wiekach, kiedy to „sprawiedliwi w ręku Boga” (Mdr 3, 1) przekonali do swoich postaw pogańską ludność nie tylko przez miłość i pokój, lecz również przez krew, tak i obecnie − „po nieznacznym skarceniu” sprawiedliwych − zlaicyzowane czy też sfanatyzowane jednostki dostąpią w swoim czasie „dóbr wielkich” (por. Mdr 3, 5). Zatriumfuje Chrystus poprzez swoje środowisko.
Teraz zastanówmy się nad wpływem jednostki na środowisko. Św. Serafin zostawił kiedyś taką radę: „Zbaw siebie, zbawiaj siebie, a wokół ciebie zbawią się tysiące”. Można by zatem zaryzykować twierdzenie, że wpływ jednostki na grupę jest większy od tego „gremialnego” wpływu środowiska na pojedynczego człowieka. Bo jeśli pod wpływem grupy (środowiska) nawraca się jeden grzesznik, to przecież jeden święty (zbawiający się) jest w stanie nawrócić bardzo wielu grzeszników. Prawdziwość postawionej tezy dowodzą liczne żywoty świętych i błogosławionych, w tym ten − najbliższy nam − żywot św. Maksymiliana. 
Dlaczego zatem mówimy o wpływie środowiska − konkretnie Rycerstwa Niepokalanej − na kształtowanie nowych postaw w zakresie radosnego głoszenia Ewangelii? 
Jednostka, która co prawda nie jest w stanie podnieść pięciocalowej belki, to przecież nie jest bzdurą, jak chciał poeta Majakowski: jest bowiem w stanie uczynić coś znacznie większego − może przemieniać oblicze ziemi, kształtować ludzkie postawy na wzór najdoskonalszy: Jezusa Chrystusa. 
Historia zbawienia jest bowiem bardzo zindywidualizowana, ma charakter indywidualny. Przez jednego człowieka przyszedł grzech na świat, przez jednego Człowieka dokonało się też jego zbawienie.  
Środowisko „Rycerstwa Niepokalanej” jest środowiskiem szczególnego rodzaju. W zamyśle św. Maksymiliana Rycerstwo istnieje niejako na trzech poziomach: MI 1, MI 2 oraz MI 3. Pierwszy „poziom” to „środowisko jednoosobowe”; drugi − to koła zrzeszające określoną grupę osób; i poziom najwyższy − MI 3, kiedy rycerz oddaje się cały na wyłączną służbę Niepokalanej, czyli Niepokalanów. Dla nas tutaj zgromadzonych, z racji oczywistych, „poziom” trzeci jest praktycznie poza zasięgiem. 
Ojciec Kolbe skupia naszą uwagę przede wszystkim na MI 1; najmniej uwagi poświęca MI 2, jakby przeczuwając, że ramy organizacyjne koła mogą stanowić skuteczne ograniczenie indywidualnych inicjatyw apostolskich, ewangelizacyjnych.
Tak więc, skupimy się według sugestii Świętego − na MI 1, środowisku jak się rzekło „jednoosobowym”, które swą siłę czerpie w „rozproszeniu”. Jednostka bowiem może znaleźć się w każdej grupie społecznej. Będąc w niej, niejako „od środka” może ją przemieniać przez osobisty wzór postępowania, przez osobistą postawę życiową, przez życie zgodne z powołaniem rycerza Niepokalanej. 
Jakież to jest powołanie? Wszyscy je znamy z Dyplomika MI oraz z Aktu Poświęcenia się NMP Niepokalanej. Sformułowania tam zawarte nie są nowe. Św. Maksymilian nie wymyślił jakiejś innej Ewangelii, lecz trzymał się niezmiennie słów tej, którą przekazał nam wszystkim Jezus Chrystus, Syn Boży i Maryi. Jest to Słowo Boga dane ludzkości dla zbawienia. To Słowo Boże zachęca nas: Nawracajcie się i głoście Ewangelię (por. Mk 1, 15; 16, 15).
Duchowy testament o. Kolbego zdają się najlepiej opisywać słowa innego misjonarza i ewangelizatora − św. Pawła z Tarsu, który radzi, abyśmy „postępowali w sposób godny powołania, jakim zostaliśmy wezwani, z całą pokorą i cichością, z cierpliwością, znosząc siebie nawzajem z miłością”. I dalej Apostoł dopowiada, abyśmy już nie byli dziećmi, którymi miotają fale i porusza każdy powiew nauki na skutek oszustwa ze strony ludzi i przebiegłości w sprowadzaniu na manowce fałszu”; jednym słowem, żebyśmy żyli naprawdę będąc rycerzami Słowa, które porodziła Niewiasta; żebyśmy byli rycerzami Niepokalanej. I tak, „żyjąc prawdziwie w miłości sprawmy − sprawiajmy − by wszystko rosło ku Temu, który jest Głową − ku Chrystusowi” (Ef 4, 1-2.14-15). 
Rycerz. Stare słowo i jakby nie dzisiejsze; zamknięte w średniowiecznych historiach, w literaturze. A przecież być rycerzem i żyć jak rycerz to nic innego, jak być chrześcijaninem, dla którego jedynym bodźcem aktywności ewangelizacyjnej jest „miłość bez granic ku Sercu Przenajświętszemu Pana Jezusa, aby jak najwięcej dusz jak najściślej z Nim przez Niepokalaną połączyć” (Dyplomik MI). To jest całe nasze, rycerskie środowisko − otoczenie miłości: miłości do Jezusa. Miarą tej miłości jest Serce Maryi i nasze przywiązanie do Niepokalanej. Nasze z Nią zjednoczenie. „Rycerz Niepokalanej to bojownik” − powiada o. Kolbe − bojownik szczególnego rodzaju; który zdobywa serca innych dla Niej (PMK 2, nr 1191). Rycerz jest zatem oblubieńcem Maryi, tak jak Ona Oblubienicą Ducha − „w sposób niewypowiedziany…”.  Przynależy do Rodziny Bożej. „Ma tego samego Syna, co Ojciec Niebieski. Co to za Rodzina Niewypowiedziana?!...” (PMK 2, nr 452). Niewypowiedziane środowisko! Środowisko, w którym i my „żyjemy i poruszamy się” (por. Dz 17, 28) − przez Niepokalaną. 
Chwałą MI jest Niepokalana. Chwałą Niepokalanej − chwała Boża. W takim to otoczeniu dokonuje się formacja charakteru i kształtowane są postawy rycerskie: metanoiczna i ewangelizatorska. Bez metanoi nie ma ewangelizacji. Nauczycielu, ulecz samego siebie (Łk 4, 23) − mogą nam zarzucić ludzie. Ażebyście wiedzieli, że Syn Człowieczy ma władzę odpuszczanie grzechów, Chrystus rzekł do paralityka: Wstań, weź swoje łoże i idź do domu (por. Mt 9, 6). Musimy najpierw sami ozdrowieć, by móc uzdrawiać innych.
Początkiem działalności ewangelizatorskiej, nawracania innych jest własna przemiana. Dyplomik MI oraz Akt Poświęcenia się NMP Niepokalanej określają rycerskie standardy. Militante − to człowiek ukształtowany na obraz Niepokalanej, jakby Jej alter ego. 
W myśli kolbiańskiej to w Maryi w sposób najdoskonalszy spotyka się człowieczeństwo z Boskością. W Niej − pozdrowionej przez anioła Bożego i błogosławionej między niewiastami, pełnej łaski − dochodzi do cudownego wydarzenia: Słowo staje się ciałem; Syn Najwyższego spotyka się − utożsamia − z Synem Człowieczym. Stanowią jedno w Istocie, ale nie zacierają swoich natur, nie mieszają ich; są bytami niezależnymi: Bóg i Człowiek. Jeden jest i ten sam Jezus Chrystus wczoraj, dziś i zawsze; „Jedno jest Ciało i jeden Duch […] Jeden jest Pan, jedna wiara, jeden chrzest. Jeden jest Bóg i Ojciec wszystkich” (Ef 4, 4-6). Wszystko to staje się możliwe dzięki Maryjnemu „środowisku”. To w Niej Bóg zstępuje do ludzi w swoim Synu i to Ona stanowi drabinę, pomost do Ojca w tymże samym Synu. 
Drogę do Boga wyznacza jedynie Chrystus − On jest drogą, prawdą i życiem − zawsze jednak dzieje się to przez Niepokalaną. Przez Jej zgodę na osłonięcie mocą Najwyższego i poczęcie ze Świętego Ducha narodził się Syn Boży i Syn Człowieczy. Fiat Maryi nie było z góry ustaloną wersją odpowiedzi człowieka na propozycję Boga; Maryja podjęła własną, w pełni wolną i świadomą decyzję: „Niech mi się stanie według twego słowa” (Łk 1, 38). I stało się, bo „dla Boga nie ma nic niemożliwego” (Łk 1, 37).
Dziś często zadajemy sobie pytanie, czym kierowała się Maryja podejmując się Bożego rodzicielstwa? Odpowiedź jest tyleż prosta, co oczywista. To była miłość; miłość do Jezusa. Miłość Matki do Dziecka. Ten sam bodziec, którym kierował się w życiu i w głoszeniu Ewangelii św. Maksymilian. Można powiedzieć, że tak jak Bóg umiłował Maryję sercem Syna Bożego, tak Maryja odwzajemniła Bożą miłość sercem Syna Człowieczego. Te Serca były w istocie Jej Sercem. W tej jedności Serc św. Maksymilian upatrywał wielkość człowieka.
Dlatego tak mocno zabiegał o. Kolbe o to, byśmy przynależeli do Niepokalanej, byli „Jej w sposób nieograniczony, najdoskonalej Jej”, byli „jakby Nią samą”, żeby to Ona przez nas kochała dobrego Boga; kochała „naszym biednym sercem swego Boskiego Syna”. W ten sposób, to „my stajemy się − pisał − tym ośrodkiem, przez który Niepokalana kocha Jezusa i Jezus widząc nas jako własność i jakby część ukochanej Matki, kocha Ją w nas i przez nas. Jakże przepiękna to tajemnica!...” (PMK 1, nr 452). Jakże przepiękne środowisko! Środowisko miłości Syna do Matki i Matki do Syna. Dzięki niemu uczestniczymy w tajemniczej, doskonałej i realnej, osobowej transmisji miłości pomiędzy Bogiem a człowiekiem rajskim, niepokalanym: człowiekiem ukształtowanym po nowemu, na wzór Maryi Panny.
Rycerstwo Niepokalanej nie jest więc jeszcze jednym więcej religijnym ugrupowaniem czy − nie daj, Boże! − stowarzyszeniem wzajemnej adoracji (PMK 1, nr 250), lecz jest przede wszystkim miejscem spotkania Boga z człowiekiem na wyżynach egzystencji, rozumianej i ukształtowanej w jedną ludzko-Boską całość − „całość życia katolickiego w nowej formie, polegającej na łączności z Niepokalaną, Wszechpośredniczką naszą u Jezusa” (PMK 2, nr 1128). Ta „katolicka całość” − odnoszącą się do wszystkich ludzi na świecie (a nie tylko do katolików) − zależna jest, gdy chodzi o „ciało” Rycerstwa (cele, środki i warunki), od rycerskiej postawy określonej w Dyplomiku MI, oraz − w zakresie ducha − wynika z przesłania Aktu Poświęcenia się NMP Niepokalanej.
Czasami zarzuca się nam, że „na siłę” czynimy z Maryi misjonarkę, głosicielkę Ewangelii; że dokonujemy nadinterpretacji biblijnych tekstów. Tymczasem, to przecież Ona jest ową Pneumaforą − Nosicielką Ducha Świętego, tego samego Ducha, który unosił się nad otchłanią fizycznego niebytu i Tego unoszącego się nad otchłanią duchowego niebytu człowieka. To dzięki Jej TAK zostało poczęte i narodzone Słowo, przez które „wszystko się stało […], co się stało”: światłość rozświetliła ciemności niebytu obdarowując kosmos życiem. Nadto jeszcze, „Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas. I oglądaliśmy Jego chwałę, jaką Jednorodzony otrzymuje od Ojca, pełen łaski i prawdy” (Prolog). 
Rozpowszechnianie tej właśnie Dobrej Nowiny o zbawieniu, o życiu wiecznym jest naturalnym obowiązkiem każdego wyznawcy Słowa, szczególnie zaś Rycerstwa Tej, która to Słowo przyjęła i dała Mu ciało. Ewangelizacja jest zatem naturalną − dobrowolną i radosną − postawą rycerza Niepokalanej. Głoszenie Ewangelii nie może być brzemieniem, ciężarem; ma być jak oddech, bez którego nie sposób żyć, bez którego niepodobna być rycerzem Niepokalanej i chrześcijaninem; niepodobna bowiem scalić swojego życia w logiczną całość nie głosząc Słowa, które się stało ciałem − dla naszego zbawienia przez Niepokalaną…
Niestety, współczesny człowiek żyje w innych środowiskach, w których nie dochodzi do spotkania ludzkości z Boskością; żyje we wspólnotach świeckich, laickich, zdesakralizowanych, jałowych duchowo. Bezideowych. Na dłuższą metę, żeby żyć, nie wystarczy mieć pieniądze czy władzę. Skończy się młodość i zdrowie. Co wtedy pozostanie? Niszczące cierpienie i unicestwiająca życie śmierć… 
I rzecz dramatyczna, nawet w tak ekstremalnej sytuacji wielu śle szydercze uśmiechy znad trumny i znacząco puka się w czoło widząc błękitne sztandary Rycerstwa; ostatkiem sił pragnie dowieść swej „niezależności” i przeciwstawić się Słowu, które przez Niepokalaną stało się życiem i światłością; pragnie wykluczyć je z obiegu fundując żałobnikom ciemność i niebyt. 
Takie anty-świadectwa mogą zniechęcać. Ale nie poddawajmy się. Głośmy Ewangelię w radości serca i w świetle nadziei, która zawieść nie może. Nawracajmy się i wierzmy w Ewangelię. Przyjmujmy Słowo. Ono uczyni nas dziećmi Bożymi: „nie z krwi, ani nie z żądzy ciała, ani z woli męża” (J 1, 13); uczyni nas dziećmi Bożymi z woli Boga − przez Niepokalaną. Niech nam się stanie według słowa anioła − wtedy narodzimy się z Ducha Świętego. 
Nie sposób wypowiedzieć tych słów bez Maryi. To Jej tekst. Jej postawa. Jej „środowisko”. Jeśli nie ma Jezusa bez Maryi, to też nie ma chrześcijaństwa bez Matki Bożej. Nie ma MI bez fiat. Nie ma Ewangelii bez cierpienia i bólu. Bez niesprawiedliwych osądów i biczowania słowami. Bez zakazywania głoszenia Dobrej Nowiny, stawiania jej znaków w przestrzeni publicznej (ostatni przykład, z Francji, gdzie usunięto pomnik św. Jana Pawła II, bo stał pod łukiem zwieńczonym krzyżem!); przestrzeni publicznej, która jest w istocie przestrzenią społeczną, „katolicką” − dla wszystkich, a nie wyłącznie dla „parad miłości” i „marszów równości”. 
Nie są to jednak powody do smutku. Przeciwnie. Przecież odniesione rany są nam powodem do chluby i radości, że „staliśmy się godni cierpieć dla imienia Jezusa” (Dz 5, 40). Nieśmy Go jak Niepokalana do Betejemów tego świata, Nazaretów, Egiptu. W góry i na pustynie. Wszędzie. Nie przestawajmy co dzień nauczać − w szkole i w pracy, na ulicy i po domach. Nie wstydźmy się Jezusa. Nie wstydźmy się Maryi. Nie wstydźmy się naszej apostolskiej posługi, choćbyśmy mieli w niej pełnić rolę sponiewieranej miotły (PMK 1, nr 250). Ale za to, jakiej miotły?! Miotły Niepokalanej!
 Św. Maksymilian zachęca nas do „infiltrowania” środowisk obojętnych, wyjałowionych, zdesakralizowanych. „Przy pomocy Niepokalanej musimy dążyć do tego, żeby wierni Niepokalanej rycerze znajdowali się wszędzie, a zwłaszcza na stanowiskach tak ważnych jak: 1) wychowanie młodzieży (profesorzy zakładów naukowych, nauczyciele, towarzystwa sportowe); 2) kierowanie umysłami mas (czasopisma, dzienniki, ich redagowanie i kolportaż, wypożyczalnie ludowe, lotne biblioteki itd., odczyty, obrazy świetle − kina itd. [dziś dodać należałoby jeszcze media elektroniczne, w tym media tzw. „głównego nurtu”]); 3) sztuki piękne (rzeźbiarstwo, malarstwo, muzyka, teatr) i wreszcie 4) nasi Milites Immaculatae niech się staną na każdym polu pierwszymi pionierami i wodzami w nauce (przyroda, historia, literatura, medycyna, prawo, nauki ścisłe itd.). Niech też pod naszym wpływem i pod opieką MI staja i rozwijają się placówki przemysłowe, handlowe, banki itd. Słowem, Milicja niech przesiąknie wszystko i w duchu zdrowym uleczy, wzmocni i rozwinie dla większej chwały Bożej przez Niepokalaną i dla dobra ludzkości” (PMK 1, nr 76).
 „Stopnieją wtedy wszystkie herezje, odszczepieństwa, powrócą zatwardziali grzesznicy przez Niepokalaną do Pana Boga, do Jego miłującego Serca” (PMK 1, 494). I światy stanie się jak jeden Niepokalanów.
Tak przemożny jest wpływ tego szczególnego miejsca, na styku którego człowiek dotyka Boga, a Bóg człowieka − w Chrystusie przez Niepokalaną; wpływ środowiska Maryjnego i rycerskiego.
Wizja zarysowana przez o. Kolbego nie jest fantasmagorią; jest doprawdy proroczym widzeniem przyszłości. Św. Maksymilian widział taki świat, przemieniony przez rycerskie środowisko MI-ja, które niczym ziarno kiełkuje, a potem rozrasta się do wielkości ogromnego drzewa. Rajskiego drzewa. Do wielkości Królestwa.
„Szaleńca Niepokalanej” nie ma już pośród nas. Nie zostawił nas jednak sierotami. Zostało z nami jego dzieło − milionowe „środowisko” MI 1; MI-ja, MI-ty, MI-on, MI-ona. Jest nas doprawdy bardzo wielu, by opanować wszystkie wymienione wyżej przyczółki tego świata: zasiąść na katedrach uniwersyteckich, fotelach prezesów korporacji i banków, sieci handlowych; mieć realny wpływ na kształt kultury, sztuki i literatury; oraz rzeczywisty wkład − w nauki ścisłe, przyrodnicze, humanistyczne. Żeby wszędzie było pełno MI 1: na stadionach sportowych i na boiskach, w bibliotekach i kinach, w redakcjach gazet, w rozgłośniach radiowych i stacjach telewizyjnych, w Internecie: na facebooku, tweeterze oraz na licznych portalach informacyjnych, kulturalnych, opiniotwórczych.
Nowina, którą Bóg pragnie obwieścić światu naprawdę warta jest rozpowszechnienia. Bo „jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak potrzeba [było], by wywyższono Syna Człowieczego, aby każdy, kto w Niego uwierzy, miał życie wieczne” (J 3, 14-15). Aby Słowo wciąż stawało się ciałem i zamieszkiwało pośród nas. W Betlejem. Na Ostatniej Wieczerzy. Na krzyżu. Przy pustym Grobie. Podczas Zesłania Ducha Świętego. 
We wszystkich tych miejscach i w każdym czasie jest z nami Maryja. To Ona rodzi nam Jezusa. Jakżeby inaczej? Wszak rodzenie jest powinnością niewiasty. Historia zbawienia od Genesis (3, 15) po Apokalipsę (12) usytuowana jest w środowisku Niewiasty. To niewieście − Maryjne − środowisko stanowi też podstawę Rycerstwa Niepokalanej. Zważmy na ten fakt − i na płynące stąd powinności. 
Każdy z nas nosi w sobie to środowisko. Każdy MI-ja nosi w sobie słowa prawdy, życia i miłości. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię. Żniwo jest wielkie, ale robotników wcale nie mało. A praca? Nie taka wielka. W istocie przecież chodzi o nawrócenie tylko jednego człowieka, by wszyscy znaleźli się w niebie. Zbaw siebie, a inni zbawią przy tobie: wspomniani profesorowie i zwyczajni nauczyciele, nobliści i niewykwalifikowani robotnicy, dyrektorzy i kasjerki, redaktorzy naczelni i najpospolitsi pismacy, mistrzowie świata i zwykli zawodnicy. Nic nie musimy robić. Ona − Niepokalana − dokona wszystkiego w naszym imieniu: o wiele lepiej i szybciej. Dajmy Jej tylko naszą zgodę. Nasze nieodwołalne − fiat.

[Propozycja zakończenia: razem z wiernymi odmówić Akt Poświęcenia NMP Niepokalanej]:
O Niepokalana, nieba i ziemi Królowo, ucieczko grzesznych i Matko nasza najmiłościwsza, Ty, której Bóg cały porządek miłosierdzia powierzyć raczył, ja niegodny grzesznik, rzucam się do stóp Twoich, kornie błagając, abyś mnie całego i zupełnie za rzecz i własność przyjąć raczyła i uczyniła ze mną, wraz ze wszystkimi władzami mej duszy i ciała, i z całym mym życiem, śmiercią i wiecznością, cokolwiek Ci się podoba.
Użyj także, jeżeli zechcesz, mnie całego, bez żadnego zastrzeżenia, do dokonania tego, co o Tobie powiedziano: „Ona zetrze głowę twoją”, jako też: „Wszystkie herezje samaś zniszczyła na całym świecie”, abym w Twoich niepokalanych i najmiłościwszych rękach stał się użytecznym narzędziem do zaszczepienia i jak najsilniejszego wzrostu Twej chwały w tylu zbłąkanych i obojętnych duszach, a w ten sposób do jak największego rozszerzenia błogiego Królestwa Najświętszego Serca Jezusowego: albowiem, gdzie Ty wejdziesz, tam łaskę nawrócenia i uświęcenia wypraszasz, przez Twoje bowiem ręce wszelkie łaski z Najsłodszego Serca Jezusowego na nas spływają.
− Dozwól mi chwalić Cię, o Panno Przenajświętsza.
− Daj mi moc przeciw nieprzyjaciołom Twoim.