„Apostolat MI dzisiaj. Wszystkie środki, byle godziwe”

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Czy tylko pobożność?
MI wobec wyzwań współczesności

1. Pytanie zasadnicze
Czy Rycerstwo Niepokalanej − to tylko pobożność? 
Postawione pytanie w kontekście problemu Milicji Niepokalanej i jej obecnych wyzwań, w ramach szeroko pojętego apostolatu i środków MI, każe nam w pierwszym rzędzie zastanowić się nad samą ideą oraz celami działań Rycerstwa. Te ściśle związane są z tradycją i nauką Kościoła. Wyraża je znane powiedzenie: „Módl się i pracuj”. Maksyma ta wskazuje nam na zrównoważony rozwój osobowości, który stanowi „żelazna regułę Bożej ekonomii”. Oznacza to, że apostolat chrześcijański potrzebuje podwójnej aktywności: kontemplacyjnej i aktywnej, czynnej. Te dwa czynniki są nierozłączne. Prawdą jednak jest, że kontemplacja może obejść się bez aktywności fizycznej. Czy zatem MI zostało powołane jedynie do kontemplacji? Czy wykreowane w wyniku medytacji − wpatrzenia się w Niepokalaną − postawy stanowią o istocie Rycerstwa? Te postawy − owszem − mają w sobie moc apostolską, o czym zaświadcza znana na Wschodzie sentencja: „Zbaw się sam, a wokół ciebie zbawią się tysiące”. Św. Maksymilian również zdaje się postępować tą drogą. W wielu miejscach możemy przeczytać o pierwszeństwie modlitwy przed pracą, przed wiedzą, intelektem, przed „mocą” nowoczesnych środków przekazów, także tych w służbie apostolskiej. Bo oto dzieli się taką oto opinią: „Otwarcie powiem, że niełatwo nasz ideał zrozumieć, a jeszcze trudniej go zgłębić, a raczej możemy go coraz głębiej i jaśniej poznawać, ale nigdy nie wyczerpiemy jego szczytności”, bo jeśli ktoś „nie potrafi ugiąć kolana i w kornej modlitwie błagać Ją pokornie o poznanie, kim Ona jest, niechaj nie spodziewa się cośkolwiek o Niej bliższego się dowiedzieć”; a tym samym „cośkolwiek bliższego” powiedzieć o MI. W konsekwencji z przekonaniem stwierdza: „Doświadczyłem, że modlitwa tylko wyprasza łaskę nawrócenia”. I dalej: łączność z Wolą Niepokalanej stanowi tajemnicę powodzenia; więc modlitwa: korna, ufna a miłosna modlitwa zlewa światło do umysłu i daje hart woli”.
Tym niemniej, o. Maksymilian nie poprzestaje na samej modlitwie; MI nie jest bowiem stowarzyszeniem kontemplacyjnym − jest nową formą życia katolickiego, dostępną dla każdego człowieka − nie zarezerwowaną li tylko dla kamedułów czy kartuzów. Ojciec Kolbe w przedziwny sposób łączy kontemplację z czynem. „Modlitwą − ale i − dobrym przykładem i dobrocią, wielką słodyczą i dobrocią jako odblaskiem dobroci Niepokalanej wałczyć trzeba”. Ale − podkreśla − „Modlitwa jest elementem zasadniczym w pracy nad nawracaniem dusz, gdyż nawrócenie jest łaską, którą trzeba uzyskać przez modlitwę”. Dzięki modlitwie i pokucie, MI-3 − Niepokalanów − „po swojemu” zdobywa dusze dla Niepokalanej. W innym miejscu zapisuje znamienne zdanie: „Dzięki Niepokalanej misjonarzujemy modlitwą, przykładem i pracą”. Tak więc, MI to nie tylko pobożność − nie tylko modlitwa we własnej izdebce (Mt 6, 6: to również aktywna praca na zewnątrz, dynamika słów, przykładów i postaw. Tego typu aktywność jest szczególnie potrzebna w obecnych czasach masowego oblężenia neoliberalizmu, który zdaje się kolonizować umysły i serca społeczeństwa. W istocie Rycerstwo Niepokalanej znajduje się w stanie wojny z „tym światem”. Jaki jest nasz oręż? Czy tylko różaniec? Jaka jest nasza taktyka? Wycofanie się do zakrystii?

2. Rycerskie umiejętności
Prowadzenie duchowej walki wymaga określonych umiejętności. W gruncie rzeczy MI walczy w interesie miłości. A miłość z natury jest delikatną sferą rzeczywistości. I − paradoksalnie − bardzo silną. Z jednej strony potrafi pójść do bunkra, a z drugiej − nie jest w stanie złamać nadłamanej trzciny (Iz 42, 3). MI to roztropność i pokora, mądrość i rozwaga. Te cnoty doradzają rycerzowi jak pracować dla Boga, jak bronić prawdy Ewangelii. Siła Rycerstwa tkwi nie w zabijaniu, nie w zadawaniu ciosów i ran. MI likwiduje − i to bezwzględnie! − grzech, a nie grzesznika; grzesznika Milicja Niepokalanej kocha. Rycerstwo toczy inny bój; prowadzi walkę maryjną. Jej mocą jest siła miłości. Miłość nie zabija, choć wszystko zwycięża. Miłość jest twórcza i płodna, bo nie ogranicza się do wspólnoty dwojga, lecz zmierza ku swemu przedłużeniu i wzbudzeniu nowego życia (por. HV 9) − życia dzieci Bożych. 
Rycerstwo Niepokalanej zwalcza błędne idee i propagujące je organizacje; występuje w obronie wiary i Kościoła Chrystusowego. Walka nie oznacza likwidacji przeciwników ideologicznych, jej celem jest zniszczenie ideologii zła − grzechu. MI odróżnia błąd od błądzącego, grzech od grzesznika, chorobę od pacjenta. Błąd obala prawdą, grzech zwycięża cnotą, choroby (ducha) leczy miłością. Rycerstwo wyświadcza pozytywną przysługę człowiekowi i człowieczeństwu: błądzącemu oferuje światło, grzesznikowi daje siłę, chorego obdarza serdecznością. Wszystkich zaś otacza modlitwą. „Przedmiotem” troski MI są ludzie − z ich problemami, trudnościami i grzechami. Rycerstwo szanuje godność człowieka bez względu na „jakość” jego człowieczeństwa. U podstaw umiejętności Milicji Niepokalanej leży znajomość Chrystusa, który umiłował człowieka, gdy ten był jeszcze grzesznikiem (Rz 5, 8); Zbawiciel wykupił go za cenę własnej krwi. Dzięki Jego męce i zmartwychwstaniu ludzie stali się braćmi Chrystusa i dziećmi Bożymi (1J 3, 1). Dlatego też MI traktuje każdego człowieka jako syna Bożego i córę Kościoła, Mistycznego Ciała Jezusa Chrystusa.

3. Cele i taktyka MI 
Służenie w szeregach Rycerstwa Niepokalanej to szukanie chwały Bożej. To szukanie oznacza codzienne zmaganie, walkę − najpierw ze sobą samym, a potem z grzechami naszych bliźnich.. Zwycięstwa na tym polu stają się źródłem błogosławieństwa i radości – szczęścia. 
MI to bój o ludzkie szczęście. Ono jak cień podąża za chwałą Bożą. Cel Milicji Niepokalanej, to ustawiczne podbijanie dusz dla Boga przez Niepokalaną, „bo gdzie Ona zakróluje, tam wnet umysły jaśnieją, serca oczyszczają się z grzechu, a szczęście prawdziwe, czyste, święte, płynące z Najświętszego Serca Jezusowego, zagości”. Nie bez racji bowiem zauważa św. Maksymilian: „Na całej kuli ziemskiej […] zaciekle toczy się walka przeciw Kościołowi i szczęściu dusz” – przeciw szczęściu ludzi. Stwierdzenie to jest nadal aktualne i prawdziwe. I chociaż nieprzyjaciel wydaje się być mocny i nieuchwytny, to pozycja MI jest zdecydowanie lepsza; rycerz Niepokalanej może wszystko. Wszystko może w Tym, który go umacnia (Flp 4,13), zwłaszcza że działa on − przez Niepokalaną. 
Św. Maksymilian precyzuje sposób i taktykę walki z grzechem: MI powinna jedynie podbijać ludzkie serca – podbijać je dla Maryi. Reszty dokona już Ona sama. Niepokalana weźmie ich serca w swoje władanie i umieści w gorejącym miłością Sercu Jezusowym – uczyni je szczęśliwymi. Już tu na ziemi. Szczęście bowiem rozpoczyna się na tym świecie. Tutaj człowiek uczy się być szczęśliwym, by móc w pełni radować się szczęściem w niebie. Ewangelia − to nie „Smutna Nowina”, lecz Dobra Nowina. Chrześcijaństwo z natury jest źródłem radości i szczęścia. Tę wiadomość ma nieść współczesnemu światu rycerz Niepokalanej. Nie tyle działać w sensie negatywnym − zbijać argumenty przeciwników, dowodzić ich błędów i grzechów, ile działać pozytywnie, to jest pokazywać im własne „walory”; postępować jak Chrystus wobec Samarytanki, jak Maryja wobec gości − podchmielonych! − w Kanie Galilejskiej.
MI to obowiązek aktywnej obecności w społeczeństwie. To wprowadzanie Ewangelii − Dobrej Nowiny − do świadomości współczesnego człowieka, do otaczającej go laickiej rzeczywistości. To wszczepianie latorośli życia społecznego, państwowego, politycznego, gospodarczego, naukowego oraz kulturalnego w winny krzew Chrystusa (J 15, 5). Zaniedbania Rycerstwa na tym polu grożą nieobliczalnymi konsekwencjami: godzą w ludzką godność, w jakość ludzkiego życia; niszczą nawet tę skromną namiastkę szczęścia, która istnieje na ziemi. 
 
4. Obraz świata
Współczesny świat zaczyna przypominać wysypisko, na którym obok siebie leżą wyrzucone śmieci i cenne przedmioty cenne. To „pomieszanie” wartości na ruinach wieży Babel każe nam nie tyle dokonać stosownej selekcji rzeczy, ile zająć się formacją „poszukiwaczy skarbów”: ukazać im inną perspektywę, inną wizję egzystencji; podzielić się z nimi Dobrą Nowiną.
To nie będą łatwe rozmowy. Będą jak tamta w Nazarecie, Gabriela z Dzieweczką. Pamiętacie…? Najpierw − 
Musnął nieostrożnie skrzydłami
Jej cień.

A potem −

Mówili z sobą zwyczajną mową,
A im prostsze były ich słowa,
Tym bardziej zawiła była ich tajemnica. 

Tak, zbawienie jest tajemnicą. Można ją wyjaśnić wyłącznie miłością do człowieka-grzesznika i − nienawiścią do grzechu. Rycerstwo jest drogą „pod prąd”. Nie jest sztuką kochać człowieka miłego, dobrego. 
Obecny czas jest najodpowiedniejszy dla apostolstwa. Lepszej chwili już nie będzie. Dzisiaj trzeba przekuwać nasz ideał w czyn. Przed nami naprawdę otwiera się szeroki front działań. Zwycięstwo jest pewne, wszak to Ona − Niepokalana − „depcze łeb smokowi”. My jesteśmy tylko Jej narzędziami: Jej „mieczem” i „ogniem”. Ona sama będzie walczyć.
Media głównego nurtu wprost zalewają nas informacjami, które dowodzą ogromu zniszczeń dokonywanych przez „ten świat” w sercach i umysłach polskiego społeczeństwa. Ludzie, zdawałoby się rozsądni i przywiązani do tradycji, pod naporem „geometrycznego ciągu” kłamstw, zmienia zdanie − zaczyna nazywać białe czarnym, naprawę państwa, społeczeństwa i rodziny − terrorem, horrorem i dyktaturą. 
Neoliberalizm dokonuje przewartościowania tradycyjnych i naturalnych wartości, kreuje swoje, własne pomysły na szczęście, pokój i dobro. Promocja postaw obcych już nie tylko wobec wartości chrześcijańskich, ale wobec odwiecznych praw natury „wpisanych w ludzkie serca” (Rz 2, 4-5) wdziera się także do naszego kraju. Ideologia gender, promocja subkultury LGBT, zakamuflowana eugenika (in vitro, aborcja, eutanazja) torują sobie drogę do ludzkich sumień poprzez „nie-prawe” prawo, stanowione także w naszym Parlamencie. Grupy społeczne, które zdecydowanie przeciwstawiają się tego typu uregulowaniom „prawnym” wystawiane są na pośmiewisko przez środowiska neoliberalne i libertyńskie. Kraje, w których nie wydaje się zgody na gay-parady czy zabrania się zawierania małżeństw homoseksualnych i adopcji przez nie dzieci, bądź takie nie-prawe prawa likwiduje − uznaje się za homofoniczne i nienowoczesne (Rosja, Słowenia).

5. Odsiecz rycerska
Świadome tych zagrożeń, Rycerstwo Niepokalanej powinno nie tylko podjąć szturm modlitewny, lecz również − jak określiłby to o. Maksymilian − propagandowy. Winno wkraczać ze swoją wizją świata do wszystkich środowisk społecznych i instytucji; zaangażować się w wychowanie dzieci i młodzieży, podejmować działalność w mediach i kulturze, w nauce i sztukach pięknych, działać na polach polityki, bankowości, przemysłu, być obecnym w handlu, w sektorze usług. MI stanowi ogromną rzeszę ludzi, wśród których są przecież nauczyciele, redaktorzy, naukowcy, politycy, bankowcy, a także zwyczajni pracownicy, robotnicy, handlowcy, rzemieślnicy. Rycerstwo ma być widoczne w każdej dziedzinie ludzkiego życia, w każdym przejawie jego aktywności. Słowem − jak to ujął św. Maksymilian − zadanie Rycerstwa Niepokalanej polega na przesiąkaniu wszystkiego co ludzkie, na leczeniu i umacnianiu człowieczeństwa, na Bożym „promieniowaniu” i „przeobrażeniu świata, ludzi, dusz” − na rozwijaniu cywilizacji miłości i szczęścia. I nie chodzi o to, żeby rycerzy było „widać”; żeby stali na „piedestale”, w świetle jupiterów. Nie. Przeciwnie, mają być niewidoczni; widoczne ma być ich działanie, a ściślej − jego skutki.
Nie tak dawno widzieliśmy w TV jak część posłów wymachiwała Konstytucją RP demonstrując tym gestem rzekomą obronę demo(n)kracji. Rycerstwo ma także swoją konstytucję − Dyplomik MI. I nie chodzi o to, by nim wymachiwać, wszak to nie chusteczka! Chodzi o to, by korzystać z tego dokumentu, by wcielać w życie zawarte w nim idee. Dyplomik winien stanowić w naszych rękach − i w naszych sercach − apostolskie narzędzie; nasz duchowy miecz na współczesne herezje świeckiego świata. W tym sensie ma on wymiar apostolski i stricte franciszkański. Treści Dyplomika są w istocie husarskimi skrzydłami, które nie tylko uskrzydlają husarię Niepokalanej, ale też są gwarantem zwycięstwa. 
Na początku należy zadać dwa pytania. Czy w apostolskiej aktywności Dyplomik MI jest naszym vademecum? Czy jest podstawowym podręcznikiem wyprawy? Jeśli tak, to jaka jest skala wykorzystania jego zapisów, ile maryjnego ducha czerpiemy z pierwotnego statutu Pia Unio. Właśnie − pia unio… Tak to mądrze obmyślił św. Maksymilian: „Związek Pobożności”! Nie sama pobożność. Nie samo też działanie! Pia Unio et Militia. Pobożność i aktywność. Ile ich w naszym apostolstwie? Ile aktywności w naszej „izdebce” na kolanach i tej na zewnątrz?
 
6. Taktyka apostolska
Odsiecz rycerska nie może być frontalna. Taktycznie lepiej jest uderzyć z dwóch stron, okrążyć przeciwnika − modlitwą i słowem, medytacją i czynem. Wobec opanowania, a właściwie − ogłupienia − wielu ludzi przez fałsze i półprawdy, nasze dowody na istnienie Boga nikogo nie przekonają. Jesteśmy świadkami swoistego, sekciarskiego omotania grup społecznych przez współczesnych guru. Nie tędy droga. Należy postępować jak nasz Pan Jezus Chrystus przy studni w Sychar. Jej opinię o tym, że „Ojcowie nasi oddawali cześć Bogu na tej górze, a wy mówicie, że w Jerozolimie jest miejsce, gdzie należy czcić Boga” (J 4, 20), Jezus właściwie zignorował, uznał za niegodną sporu; nie próbował jej nawracać ani też nie wytknął jej sześciu mężów-nie mężów, których zmieniała sobie jak przysłowiowe rękawiczki. Co zrobił Jezus? Przedstawił jej nową, ciekawszą wizję życia: „Każdy, kto pije tę wodę, znów będzie pragnął. 14 Kto zaś będzie pił wodę, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął na wieki, lecz woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem wody wytryskającej ku życiu wiecznemu” (J 4, 13). I jakiż był skutek? „Daj mi tej wody, abym już nie pragnęła i nie przychodziła tu czerpać” (J 4, 15) − wykrzyknęła kobieta. Problem, kto ma rację nie miał już żadnego znaczenia. Podobny „manewr” podjęła Maryja w Kanie Galilejskiej. Nie wdawała się w dyskusję z podchmielonymi weselnikami, nie przekonywała dlaczego, po co? Po prostu powiedziała: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie” (J 2, 5). 
Takie też powinna być nasza taktyka. Nie ma sensu przekonywania naszych oponentów. Często są bardziej od nas wygadani, „mądrzejsi”. Przedstawmy im naszą − rycerską wizję świata, miłości, szczęścia, dobrobytu. To nic, że nas nie posłuchają za pierwszym razem; św. Pawła także wyśmiano w Atenach na Areopagu. A przecież przychodził tam codziennie głosząc Jezusa i zmartwychwstanie. I nic to, że tylko niektórzy przyłączyli się do niego: Dionizy Areopagita, Damaris i jeszcze parę osób. Wkrótce cała Grecja stała się chrześcijańska, całe Ateny! 

7. Podpowiedzi św. Maksymiliana
Rycerstwo Niepokalanej stoi obecnie przed wielkimi wyzwaniami. Zadania określił i opisał − podpowiedział nam − sam jego Założyciel. „[…] Zdaje mi się − pisał − że w każdym kraju powinien powstać Niepokalanów, w którym i przez który ma rządzić Niepokalana wszelkimi najnowszymi nawet środkami, bo przecież wynalazki naprzód powinny służyć Jej, a potem do handlu, przemysłu, sportu itd. (więc prasa, a teraz to i radio nadawcze, filmy i w ogóle co jeszcze się kiedykolwiek wymyśli w kierunku oświecenia umysłów i zapalenia serc). Taki Niepokalanów może i sam też nowsze sposoby skuteczniejsze wynajdywać i stosować”.
Niepokalanów, a więc MI-3 − i w ogóle Rycerstwo Niepokalanej − z powodzeniem realizują nakreślone przez św. Maksymiliana zadania. Aktywność apostolska Rycerstwa nie ogranicza się już do prasy, ale obejmuje szereg innych nośników medialnych i kulturowych. Wystarczy wspomnieć o organizowanych corocznie w Niepokalanowie: Międzynarodowym Katolickim Festiwalu Filmów i Multimediów czy Max-Festiwalu − rekolekcyjnym spotkaniu młodych. Apostolat w duchu MI prowadzą też: Radio Niepokalanów, portal internetowy Rycerstwa Niepokalanej i oczywiście działalność wydawniczą MI. Swoje zadanie apostolskie wypełniają z pożytkiem − inspirowane przesłaniem pierwotnego statutu − „Panorama Tysiąclecia” oraz „Pasja” − rodzaj plastycznych ujęć historii Polski oraz dzieła zbawienia dokonanego przez Jezusa Chrystusa, przedstawionych w sposób ciekawy i zrozumiały dla wszystkich odbiorców. Wszędzie tam pracują rycerze Niepokalanej: ad majorem Dei gloriam − per Immaculatam!
Wizja świata zawarta w Dyplomiku MI rozpowszechniana jest zatem na wielu płaszczyznach, „wszelkimi najnowszymi środkami” − godziwymi. Stało się więc zadość życzeniu o. Kolbego. Niepokalana rządzi. Rycerze pomagają. Ona − znana; oni − nie ważne jak się nazywają, jakie pełnią funkcje. Byleby tylko udzielali się aktywnie w realizowaniu Bożego królestwa już tu na ziemi − przez Niepokalaną; byleby tylko powodowali w sferze własnego jestestwa oraz w obszarze zewnętrznym powszechne − katolickie − „oświecenie umysłów i zapalenie serc”.

8. Końcowe pytania i zachęty
Podsumowując ten optymistyczny skądinąd opis i obraz Rycerstwa Niepokalanej, nie można jednak popaść w tani triumfalizm i samozadowolenie. Wiele pytań nurtuje nas dzisiaj. Czy stało się zadość wszystkim oczekiwaniom o. Maksymiliana? Czy „wierni Niepokalanej” rzeczywiście przenikamy społeczną tkankę narodu polskiego? Czy mamy realny wpływ na wychowanie młodzieży, formowanie „umysłów mas”, kształtowanie sztuk pięknych? Czy jesteśmy „pionierami i wodzami w nauce”? Czy w jakiś sposób oddziaływamy „na rozwój przemysłu, handlu czy banków”?. Czy wreszcie można − w obliczu obecnych wyzwań apostolskich − skonstatować, że Milicja przesiąka wszystko i w duchu zdrowym leczy, wzmacnia i rozwija dla większej chwały Bożej przez Niepokalaną i dla dobra ludzkości?. Pytania zdają się być retoryczne, odpowiedzi narzucają się same. 
Nie upadajmy na duchu! Nie łatwo jest być dzisiaj rycerzem Niepokalanej. Kiedy wsłuchać się we „Wiadomości” w TVP 1 albo przemądrzałe dysputy w TVP Info, nie sposób nie zapłakać, jak tamte niewiasty na drodze krzyżowej. Należy jednak pamiętać na słowa przestrogi Jezusa: Nie płaczcie nade Mną! Zapłaczcie raczej nad swoimi dziećmi, które w prasie, telewizji, teatrze, Internecie naigrawają się z Boga żywego. 
Tym niemniej bywa, że samo pragnienie działania wystarcza za czyny, a rycerskie łzy − za modlitwę; zwłaszcza modlitwa łez ma wielką moc. Jezus ulitował się na widok łez wdowy z Naim (Łk 7, 13) i sprawił, że syn jej ożył; ulitował się nad opętanym Gerazęńczykiem (Mk 5, 19) i uwolnił go od demona; zmiłował się też nad współpracownikiem św. Pawła − Epafrodytem i uzdrowił go ze śmiertelnej choroby (Flp 2, 27). 
Dyplomik MI pozostaje nadal aktualny; nie zestarzał się; każe rycerzom pozostawać na służbie człowieka w każdym czasie i w każdym miejscu, zachęca do aktywnego uczestnictwa w Bożym planie zbawienia, w dziele rozszerzania Królestwa Chrystusowego − przez Niepokalaną. Obecne czasy nie są gorsze a ludzie bardziej źli. Historia zła stanowi pewien constans. Pierwsi „rycerze” Chrystusa − Apostołowie, także działali w wybitnie niesprzyjających czasach i pośród nie rozumiejących ich społeczeństw imperium rzymskiego. 
Św. Maksymilian również stanął wobec podobnych wyzwań: ofensywy masonerii. Także i my dzisiaj musimy zmierzyć się z nihilistycznymi ideologiami i wynaturzeniami. Należy jednak pamiętać, że to właśnie zło stało się inspiracją dla powstania dobra − dla powołania „opatrznościowej instytucji”, której opis zajął o. Kolbemu zaledwie kilka stroniczek. Taka jest miara i doniosłość pierwotnego statutu MI; taka jest miara i doniosłość Milicji Niepokalanej. 

 9. Rycerskie post scriptum
I na koniec, takie rycerskie post scriptum. 
Rycerstwo Niepokalanej nie jest stowarzyszeniem passé. Przesłanie statutu MI jest wciąż żywe i aktualne. „To dokument z charakteru apostolski, wciąż inspirujący laikat identyfikujący się z kolbiańską Pia unio”. Rycerstwo Niepokalanej niewątpliwie ubogaca życie katolickie, stanowi jego współczesną i nowoczesną, świeżą i wciąż aktualizującą się formę życia katolickiego. Jest gaudium et spes − radością i nadzieją − Kościoła. Proponowane przez Rycerstwo postulaty: nawrócenie samego siebie i duch misyjny, stanowią sens i „paliwo” naszego Stowarzyszenia oraz nas samych. „To dzięki czerpaniu ex superabundantia owoców własnego nawrócenia możliwe jest autentyczne zaangażowanie się w życie parafialne, w życie Kościoła partykularnego i Kościoła powszechnego”; możliwe jest ukazywanie innej wizji człowieczeństwa.
Cele, środki, taktyka MI − zapisane zostały w „konstytucji” Rycerstwa − w Dyplomiku. Ta konstytucja daje nam podstawy ideologiczne i teologiczne do prowadzenia z ludźmi dialogu w duchu miłości, prowadzenia trudnych rozmów na nurtujące ich tematy. Mają to być rozmowy nie z pozycji siły argumentów, ale z pozycji naszej życiowej postawy oraz umiejętności przedstawiania nowej, ewangelicznej perspektywy życiowej i stanowiska Kościoła w sprawach wiary i moralności, jako jedynych gwarantów ludzkiego szczęścia − już tu na ziemi.
Rycerstwo jest zatem inicjatywą oryginalną, nowoczesną, wartościową i przystającą do obecnego czasu i jego wyzwań. Ziarno zostało rzucone, i to dość dawno, bo niemal wiek temu. Czas na owoce. Te wszak zależą od naszego zaangażowania, naszej jak najszerszej i najszlachetniejszej aktywności.
MI. Czy tylko pobożność?
Także pobożność! 
Amen.