RYCERZE NIEPOKALANEJ

Kto kocha Niepokalaną ofiarnie, ten się zbawi, uświęci i innym do uświęcenia dopomoże (św. Maksymilian M. Kolbe).
O. Kolbe odkrył tajemnicę Niepokalanej, a odkrył ją nie tylko jako największe piękno wszechświata stworzonego, ale nade wszystko jako siłę, potężną energię, którą chciał przekazać też innym. I w tym właśnie celu założył stowarzyszenie, dając mu nazwę „Rycerstwo Niepokalanej” (kard. Karol Wojtyła).
Na samym początku było ich raptem siedmiu: o. Józef z Rumunii, diakon Antoni (także Rumun), diakoni: Hieronim z Padwy i Kwiryk z Rzymu oraz Antoni i Henryk z Neapolu.  Przewodził im najniższy „rangą” – subdiakon, br. Maksymilian Kolbe, z Polski. Był rok 1917. Dzień 16 października. Zebrali się wieczorem. Przy Cudownym Medaliku, gipsowej figurce Niepokalanej, kładli podwaliny pod wielki ruch Milicji Niepokalanej według autorskiego pomysłu franciszkanina, z dalekiego kraju...
Apostolstwo zyskało nowy wymiar. Stało się rycerskie. Odtąd drogi zbawienia miała wytyczać Matka Boga, niebieska Hetmanka. Sposób wypełniania misji został ściśle określony: oddać się całkowicie Matce Najświętszej jako narzędzie...
Czasy wtedy były niespokojne. Trwała I wojna światowa. W mrocznych pokładach nieświadomości społeczeństw budziły się demony. Marks dowodził racji historycznego materializmu. Lenin rolę religii sprowadzał do narkotyku. Człowiek buntował się przeciwko Bogu, przeciwko Miłości. Pod oknami Watykanu maszerowały czarne pochody z chorągwiami, na których Lucyfer deptał św. Michała Archanioła. Jakże przewrotny komentarz do Księgi Rodzaju: „Wprowadzam nieprzyjaźń między ciebie a niewiastę... Ona zmiażdży ci głowę...” (por. 3,15). Jakże przewrotne „nowe spojrzenie” na historię zbawienia. Jakże nikczemne sprofanowanie wyobrażenia Niepokalanej depczącej węża!
Dziś czasy nie lepsze. Ledwie dogasły pogorzeliska na Bałkanach. Na świecie toczy się nie jedna wojna. Po ulicach europejskich metropolii idą pochody z kolorowymi sztandarami. Maszeruje człowiek – „kochający inaczej”, myślący inaczej. Propaguje tolerancję, która jest dyktatem. Propaguje antywartości, które zabijają ludzką duszę. Ziemię czyni początkiem i końcem ludzkich marzeń i osiągnięć. Nie ma idei. Jest tylko materia. Czyżby więc rację miał mędrzec Kohelet: „Los synów ludzkich jest ten sam, co i los zwierząt; los ich jest jeden; jaka śmierć jednego, taka śmierć drugiego... W niczym człowiek nie przewyższa zwierząt...” (por. Koh 3,19).

I znów, jak przed wiekiem w Rzymie, jakże fałszywy komentarz na sztandarze: tęcza! Tęcza dobrze się kojarzy. Konsumpcja i przyjemność. Tymczasem łuk, który Bóg od czasów Noego kładzie na obłokach miał dawać nadzieję – nadzieję na coś więcej, niż na sezam i bachanalia na ziemi.  Ten znak miał dawać ludziom nadzieję na życie. Na życie bez końca, tak długo jak trwać będzie świat, siew i żniwo, mróz i upał, lato i zima, dzień i noc (por. Rdz 8,22) – zawsze. „Łuk mój kładę na obłoki, aby był znakiem przymierza” (Rdz 9,13), gwarancją Nieba.
Wtedy tam w Rzymie, młodzi franciszkanie rwali się do walki. Chcieli coś zrobić dla Kościoła. Chcieli obudzić sumienia chrześcijan. Chcieli pobudzić wiernych do działania na rzecz tamtej nadziei z księgi Rodzaju; aby życie stało się powszechnie osiągalne – dla wszystkich, aby szczęście i miłość były zwyczajne jak tęcza i obłok, jak niebo... Szalony człowiek – święty Maksymilian chciał wszystkich uszczęśliwić!
Dzisiaj warto przypomnieć tamtą historię, bo jakoś cicho o MI w Polsce i na świecie, choć statystycy podają, że jest nas cztery miliony. Na początku było jak w Ewangelii – dwunastu apostołów; dwunastu pierwszych rycerzy Niepokalanej, dwunastu z Krakowa... Zebrali się w „wieczerniku” w Nowy Rok, 1 stycznia 1920 roku. Ale już po dziesięciu dniach, w niedzielę 11 stycznia, pod Wawelem zgromadziły się setki „poborowych”, by zaciągnąć się do tej dziwnej armii. Dziś nikt nie pamięta, ilu ich przybyło. Wiadomo tylko, jak odnotował o. Alfons Kolbe, że rozdano 400 egzemplarzy dyplomików MI.
W styczniu 1922 roku ukazuje się pierwszy numer miesięcznika „Rycerz Niepokalanej”. Z miesiąca na miesiąc wzrasta nakład pisma. Pięć tysięcy. Siedemdziesiąt... Osiemset... Milion!
W roku 1927 powstaje klasztor-wydawnictwo – Niepokalanów. W 1930 – Mugenzai no Sono w Japonii. W roku 1939 liczba członków MI w Polsce dochodzi do miliona.
Rycerstwo Niepokalanej w ciągu niespełna dwudziestu lat okresu Polski międzywojennej dokonało wielkiego skoku naprzód. Sługa Boży, kard. Stefan Wyszyński powtarzał często, że to ojciec Maksymilian jako pierwszy, przez swego „Rycerza Niepokalanej” przygotowywał Polskę do Tysiąclecia chrześcijaństwa: Od szeregu lat, w Wielkiej Nowennie prowadzimy naród – za Dziewicą Wspomożycielką – do Tysiąclecia. Ale można śmiało powiedzieć, że drogę tę przygotował i umożliwił ojciec Maksymilian. Niewątpliwie odrodzenie maryjne z okazji Tysiąclecia chrztu Polski (966-1966) było możliwe także dzięki przedwojennemu przygotowaniu dokonanemu według ideałów Rycerstwa Niepokalanej.
Czasami słychać głosy, że Rycerstwo Niepokalanej w trzecim tysiącleciu nowej ery nie przystaje do rzeczywistości.
Rycerze w 2008 roku? Dzisiaj, gdy nawet żołnierz staje się przeżytkiem, militarnym anachronizmem? Gdy wypierają go programy komputerowe i fachowcy od gwiezdnych wojen? Dzisiaj, rycerze?
Tak. To prawda. Maszyny i automaty zdają się być wszechobecne. Święty Maksymilian miał tego świadomość. Już wtedy nie bał się wynalazków. Wynalazki są dobre. A nawet bardzo dobre! Na świecie nie wymyślono dotąd żadnej złej rzeczy! Czy to nie wspaniałe? Naukowcy tak naprawdę stanowią awangardę szermierzy o lepsze jutro. Rzeczy są dobre. Błąd nie tkwi w rzeczach, lecz w człowieku.
Człowiek przestał być szlachetny. Przestał być rycerzem. Nie jest nawet żołnierzem. Nie zna co to „Bóg, honor i Ojczyzna”! Stał się nieczułym wojownikiem gwiezdnych wojen. Walczy przy pomocy klawiatury komputera. Trafia cele na monitorze.  Wszystko przypomina grę albo film. Ale to nie jest gra ani film. Śmierć jest prawdziwa. Prawdziwe są ogień i krew. Prawdziwe są łzy.
Tak łatwo jest dzisiaj zabijać. Współczesne szwadrony śmierci są anonimowe. Pracują w białych rękawiczkach. W sterylnych pomieszczenia. Sam na sam z komputerem. Celują w mały punkt poruszający się na planecie Ziemia. To autobus pełen dzieci. Jadą do szkoły. Ale tego nie widać na komputerze. Widać tylko punkt. Cel. Enter! I już nie ma punktu na monitorze. Tylko mały dymek informuje, że cybernetyczny żołnierz dosięgnął celu. Żołnierz współczesny to snajper. Kryje się. Chowa. I zabija.
Co innego Rycerstwo Niepokalanej. Oto współcześni prawdziwi wojownicy. Rycerze Niepokalanej. Ci się nie chowają. Ci mają pokojowe zadania. Szczytne idee. Mają też swoją Damę. Panią serca. Niewiastę z Księgi Rodzaju, z Nazaretu i z Golgoty. Ci nie zabijają. Z podniesioną przyłbicą. głoszą Ewangelię. Dobrą Nowinę o miłości. Każdemu człowiekowi na świecie, który ma problemy z istnieniem...
Nastał czas na rycerzy!
Dzwonek alarmowy już dzwoni. Od stuleci! Wojna trzydziestoletnia, stuletnia... Pierwsza światowa. I druga. Niekończące się konflikty na całej ziemi. Dyktatury. Cenzury stare i nowe. Polityczne poprawności. Zniewolenia duszy. Głód chleba i prawdy. Kłamstwo i zamieszanie. Współczesna wieża Babel! Bełkot zła pośród dobra. Problemy! Problemy z istnieniem.
Rycerstwo Niepokalanej stanowi antidotum na tę chorobę. Wystarczy tylko uwierzyć. Tak jak uwierzył św. Maksymilian. Tak jak uwierzyło jego pierwszych sześciu żołnierzy w Rzymie; tak jak dwunastu z Krakowa; jak ten przedwojenny milion rycerzy, jak te cztery miliony dzisiaj na całym świecie!
Jest zatem lekarstwo. Są fachowcy. MI. Nowa awangarda. Awangarda Rycerzy Niepokalanej! Zamiast miecza noszą Cudowny Medalik. Zamiast przemocy przynoszą miłość, radość, zgodę. Pokój! Kochać nauczyła ich Matka. Najczulsza z matek – Maryja Niepokalana. To ich Pani i Dama. Dla Niej walczą. I za Nią! Przed Nią po bojach klękają z bukietem róż i różańcem w ręku...
MI to wielka armia. Codziennie staje na froncie. Głosi zagubionym wiarę, nadzieję i miłość. Przekonuje ludzi, że nie są sierotami. Mają Matkę. To Niebiańska Kobieta „obleczona w słońce i księżyc pod jej stopami, a na jej głowie wieniec z gwiazd dwunastu” (Ap 12,1). Ona do serca przytula każdego, jak na ikonie do policzka przytula Jezusa – Czuła Bogarodzica. Łzy obetrze, pogłaszcze. I skarci, jeśli trzeba...
Aż chciałoby się zostać na służbie u takiej Pani. Chciałoby się zostać Jej rycerzem! 
Nic prostszego.
TO JEST WŁAŚNIE ZAPROSZENIE. POWSZECHNE! Dla każdego, także dla ciebie. Możesz dzisiaj zostać pasowany na rycerza. Przyjęty do rycerskiego stanu! Do Rycerstwa Niepokalanej. 
Szeregi otwarte są dla wszystkich. Dla młodych i dla urodzonych wcześniej... Dla mężczyzn i kobiet. Dla dzieci, młodzieży, dorosłych. Dla świeckich i dla duchownych. Nie ma barier!
Mija piętnaście lat MI w tutejszej parafii. Taki mały jubileusz. Szkoda jednak czasu na świętowanie. Czas podwoić szeregi! I w drogę!
Przed nami piękna walka. Bez rozlewu krwi. Jedynie – rozlew miłości. Miłość nie jest dzisiaj kochana! O miłości tylko się mówi. Miłość ginie. Trzeba ratować miłość na świecie. Trzeba ratować świat. Trzeba ratować człowieka. Trzeba ratować siebie!
Gdy miłość zginie – ty także przestaniesz żyć. Umrzesz.

Zostań więc rycerzem Niepokalanej! Zasil szeregi MI. Co ci szkodzi piękniej żyć? Co ci szkodzi wierzyć, mieć nadzieję? Co ci szkodzi kochać? Przecież tak naprawdę tylko tego pragniesz, tylko o tym marzysz: być szczęśliwym, być kochanym. Kochać!

Rycerstwo Niepokalanej jest w naszym interesie! W interesie naszych rodzin. Naszych przyjaciół i znajomych. Sąsiadów. Wszystkich ludzi. Nie dajmy sobie wmówić, że MI nie przystaje do rzeczywistości, że zużył się Ideał. Przecież tym ideałem jest Miłość. I chociaż kiedyś wszystko skończy się na tym świecie, to miłość zostanie. Zostanie MI! Na zawsze. Bo miłość to niebo.
Amen.
o. Stanisław M. Piętka