Reewangelizacja i nowa ewangelizacja
Nowe zadania MI?

Rycerstwo Niepokalanej powstało w czasie, kiedy nie używano w Kościele terminu „ewangelizacja”, czy tym bardziej – „reewangelizacja”. Mówiono wtedy od misjach i misjonarzach, o nawracaniu pogan. Taki był kontekst rzeczywistości i stojących przed Kościołem zadań; Idźcie i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego (por. Mt 28,19).
Ewangelia pozostaje ta sama. Aż do skończenia świata. Zmieniają się jedynie warunki głoszenia. Zmienia się też audytorium. Kościół jest tego świadomy. Historia chrześcijaństwa jest świadectwem tej świadomości. Dwa tysiące lat jego dziejów stanowi swego rodzaju nieustanne aggiornamento, rozumiane jako poszukiwanie adekwatnych środków wyrazu, celem przybliżenia człowiekowi – określonej cywilizacji, każdego czasu i orientacji – poznanie Prawdy, rozpoznanie w Jezusie Chrystusie Boga i Zbawiciela.
Prawda Ewangelii, żeby mogła zostać przyjęta, nie tylko musi być zrozumiała, ale jej przekaz powinien być dobrą nowiną dla każdego człowieka. Depozytariuszem i kustoszem owej Prawdy jest Kościół. W nim znajduje się źródło zbawienia. Jego apostołowie, święci bracia i siostry wszystkich pokoleń i czasów, pochwyceni mocą Bożej miłości i oświeceni Duchem Świętym, w porę, i nie w porę, przekonują ludzi, by mogli poznać swojego Zbawcę; ich to – pożera gorliwość o dom Pański (por. Ps 69,10). Czynią to bez względu na to, jak „definiuje” się ich pracę: ewangelizacja, apostolstwo, czy misje. Oni po prostu głoszą dobrą nowinę, dzielą się darem Bożej miłości, niebem obiecanym każdemu, kto w nie uwierzy.
Kościół dzisiaj staje przed „nowymi” zadaniami, choć to zadania „stare”, wciąż te same... Zmieniające się ciągle oblicze tej ziemi, pojawiające się nowe priorytety i wartości tego świata, często stanowią przeszkody w pełnieniu ewangelicznej misji. Zresztą, każdy czas, każde stulecie, stawiały uczniom swoiste barykady na drodze do Emaus. Kościół od wieków zmaga się z ludzkim okrucieństwem i nietolerancją, z niewiarą i wojującym ateizmem, wreszcie z ideologiami, które czynią człowieka godnym pogardy siedliskiem grzechu, albo przeciwnie – źródłem i celem zmysłowej ekstazy. Inny był świat martyrologium romanum, inny czas św. Maksymiliana. Nasz – też jest inny. Zmienia się gwałtownie nie tylko sposób życia, ale również sposób myślenia i pojmowania świata. Zmiany te wciąż „ewoluują”. Brakuje stałości postaw i idei. Chciałoby się powiedzieć: Wszystko płynie...A raczej, zsuwa się po równi pochyłej. Wczorajsze słowa, dzisiaj znaczą co innego. Wczorajsze formy, dzisiaj śmieszą; stają się anachronizmem. Gwałtowne zmiany cywilizacyjne sprawiają, że każdego dnia doświadczamy prawdziwości filozoficznej sentencji: Nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki... I rzeka nie ta sama, i my jakby nie ci, co wczoraj...
Następuje atomizacja pokoleń. Świat dzieci zupełnie nie przystaje do świata rodziców. Z dnia na dzień porzucane są wartości kulturowe, wypracowane przez cywilizację chrześcijańską. Więcej nawet, świat zdaje się zapominać, że u jego początku bije źródło Ewangelii. Jakże to inna woda od wody ze studni współczesnych Samarytan. Żywa.
Europa wręcz wypiera się swoich chrześcijańskich korzeni. Podzielone chrześcijaństwo stoi na progu dechrystianizacji. A może ten próg już przekroczyło...? Powszechne więc staje się w Kościele wołanie o nową ewangelizację. O reewangelizację chrześcijan. O udanie się z Łukaszem i Kleofasem w drogę, by jeszcze raz wyłożyć im, co we wszystkich Pismach odnosiło się do Chrystusa... (por. Łk 24,27).
Dotarcie do serca i umysłu współczesnego człowieka staje się wymogiem chwili. To sprawa nie tylko środków i metod. Problem leży głębiej. Dotyka osobistej więzi z Chrystusem i Kościołem. Wymaga rozbudzenia na nowo gorliwości apostolskiej i uwrażliwienia na sprawę odpowiedzialności za zbawienie każdego człowieka. To także próba odnalezienia radości płynącej z głoszenia Prawdy o życiu wiecznym. Radości, jaką mieli Apostołowie, których przywoławszy kazali ubiczować, a oni odchodzili sprzed Sanhedrynu i cieszyli się, że stali się godni cierpieć dla imienia Jezusa (por. Dz 5,40-41).
Pomimo, że wiele zmieniło się od czasu, w którym żył i pracował św. Maksymilian, to jednak należy zwrócić uwagę, że jego zapał apostolski jest wciąż na czasie... A i idea zawierzenia Niepokalanej w formie Rycerstwa Niepokalanej harmonijnie współbrzmi z wołaniem o nową ewangelizację świata i reewangelizację chrześcijańskich narodów. Od tej ostatniej trzeba zacząć, by sól nabrała smaku, a światło ponownie stanęło na świeczniku... (por. Mt 5,13n.).

1.	Powszechna dostępność

Reewangelizacja chrześcijaństwa, jak i nowa ewangelizacja świata, zakładają wielość form oddziaływania, a przez to powszechność dostępu do zbawienia... Niestety, już na poziomie parafii napotykamy na problem anonimowości, braku głębszego utożsamienia się z Kościołem i jego sprawami. A przecież to parafianie są tymi pierwszymi misjonarzami, owymi siedemdziesięcioma uczniami, posłanymi przez Jezusa do okolicznych miast i wsi, dokąd sam zamierzał przyjść... (por. Łk 10,1). Bez tych siedemdziesięciu, proboszcz stojący za ołtarzem może jedynie bezradnie rozłożyć ręce i zwrócić się do zebranych ni to z życzeniem, ni z zapytaniem: Pan z wami!? Niestety taki przyjął się zwyczaj, że ten proboszcz sam chodzi po domach z kolędą... I jedyne, na co może liczyć to pieniądze, a przecież tak naprawdę przyszedł po serce...

W takim kontekście Rycerstwo Niepokalanej idealnie przystaje do obrazu i posługi owej ewangelicznej grupy uczniów, wciąż posyłanych przed Sobą przez Pana. Stąd też potrzeba istnienia Stowarzyszenia jest bezdyskusyjna. Pytanie jednak jest inne. Na ile MI oraz inne wspólnoty wywiązują się ze swego zadania, a na ile są jedynie „towarzystwem wzajemnej adoracji”...?

W zalecanym modelu parafii jako „wspólnocie wspólnot”, Rycerstwo może stanowić wspaniałą formę realizowania nowej ewangelizacji. Nie bez znaczenia jest tu fakt, że MI posiada w swoim arsenale wiele oryginalnych i sprawdzonych próbą czasu form budowania królestwa Bożego. Na dodatek, za sprawą swego Założyciela, Rycerstwo jest na tyle elastyczne, że może na własnym „obszarze” wyłaniać różnego rodzaju „wyspecjalizowane” grupy apostolskie (charytatywne, liturgiczne, schole itp.). Jednocześnie idee MI charakteryzuje pewna ekspansywność. Promieniują na zewnątrz. Są „zaraźliwe”. To przecież Rycerstwo stało się duchowym impulsem do zainicjowania przez ks. Blachnickiego oazowego ruchu „Światło-Życie”. To MI posłużyło za wzorzec dla „Pomocników Maryi”, wspólnoty założonej przez ks. kard. Stefana Wyszyńskiego. Zatem idea zawierzenia Maryi na wzór Rycerstwa Niepokalanej zyskała sobie godnych naśladowców i propagatorów. Została uznana za wartą upowszechnienia, jako najwłaściwsza forma ewangelizacji swego środowiska.
O istocie przynależności do MI decyduje osobisty akt oddania się Niepokalanej bez konieczności bezpośredniego podejmowania dalszych zobowiązań. W gruncie rzeczy to Niepokalana ma ewangelizować, działać przez swego rycerza – on ma jedynie na to działanie Jej pozwalać.

Warto zwrócić uwagę na dwie płaszczyzny działań, które charakteryzują Rycerstwo Niepokalanej. Jedna to MI-2, czyli stowarzyszenie z określonymi podstawami prawnymi, scentralizowaną władzą i programem działania. Druga to MI-1, czyli osobiste całkowite zawierzenie się Niepokalanej. Pozwalają one na włączenie w dzieło większej grupy zainteresowanych oraz na prowadzenie duszpasterstwa na wielu poziomach, zależnie od stopnia i rodzaju zaangażowania.

Należy też nadmienić, że ważne jest budzenie swego rodzaju dumy z przynależności do grupy. Duże znaczenie w budowaniu takiego poczucia mają zewnętrzne oznaki, jak: uroczysta forma przyjmowania w szeregi Rycerstwa, czy wręczanie „Dyplomika MI” (z aktem zawierzenia Niepokalanej), a także świadomość uzyskania odpustów i innych przywilejów Kościoła związanych z przynależnością do stowarzyszenia. Poczucie więzi wzmacnia również wydawany przez MI „Rycerz Niepokalanej”. Istotna jest też świadomość związku z Niepokalanowem.

2. Elastyczność formy i otwartość na znaki czasu

Istniejące statuty Stowarzyszenia programowo nie określają gotowego wzorca wspólnoty MI. O tym decydują konkretne potrzeby duszpasterskie i możliwości członków. Cała wartość ewangelizacyjna Rycerstwa zawiera się w krótkim sloganie: „wykorzystać dla sprawy Niepokalanej wszystkie środki (byle godziwe), na jakie pozwala stan, warunki i okoliczności, co pozostawia się gorliwości i roztropności każdego”.
Ten krótki tekst odzwierciedla jednocześnie głęboko biblijną i teologiczną treść; odpowiedź człowieka na miłość Boga musi być wolna i świadoma. Statuty w niczym nie ograniczają wolnej woli człowieka, do niczego nie przymuszają, pozwalają działać na miarę własnej miłości... Stanowi to niewątpliwie charyzmat MI, który pozwala na zachowanie ciągłej świeżości, chroni od skostnienia i fanatyzmu. Łatwość adaptowania się MI do aktualnych warunków nie jest jakimś kunktatorstwem czy koniunkturalizmem wobec rzeczywistości, lecz zdolnością właściwego odczytywania znaków czasu, ową biblijną umiejętnością rozeznawania duchów.
W zamierzeniu Założyciela Rycerstwo Niepokalanej miała charakteryzować wielorakość form działania, elastyczność w dostosowywaniu się do rzeczywistych potrzeb środowiska, mierzenie sił na zamiary, angażowanie i wykorzystywanie osób reprezentujących różne środowiska, umiejętność niwelowania wszelkiego rodzaju różnic wynikających czy to z racji wykształcenia, wieku, czy pochodzenia społecznego. Innymi słowy chodziło mu o zgodne i mądre działanie wszystkich ad maiorem Dei gloriam! Przez Niepokalaną.
O. Maksymilian nie bał się postępu. Śmiało korzystał z osiągnięć techniki i nauki zaprzęgając je do dzieł apostolskich. Z powodzeniem konkurował z wielonakładowymi tytułami na całym świecie. Przełamywał wszelkie bariery, które uniemożliwiały mu dotarcie do ludzi. Pokazywał, że zdobycze ludzkiego umysłu można i należy wykorzystać dla ewangelizacji. Dla Niepokalanej – najnowocześniejsze maszyny, stacja radiowa, samoloty, flota... Dla siebie – połatany habit, zwykła prycza w celi, barak... Niepokalana była bogata. On – biedak, wolny od przywiązania do jakichkolwiek dóbr materialnych. Oto cała tajemnica ewangelizacyjnego sukcesu św. Maksymiliana, sukcesu jego duchowości. Ta duchowość i dziś stanowi wyzwanie dla każdego, kto na serio traktuje swoją przynależność do MI. 
Tylko tą drogą zdolna jest dotrzeć do ludzkiego serca dobra nowina. Innej drogi nie ma.

3. Charyzmat apostolstwa

Cechą charakterystyczną Rycerstwa Niepokalanej zawartą już w określeniu celu MI, czyli jego charyzmatem, są słowa: „starać się o nawrócenie i uświęcenie”. Stanowią one o specyficznej gorliwości apostolskiej, dodatkowo jeszcze potęgowanej, wzmacnianej przykładem życia świętego Założyciela. Reewangelizacja to nasamprzód uświadomienie sobie własnej, osobistej odpowiedzialności za Kościół i każdego człowieka. Idźcie na cały świat i nauczajcie wszystkie narody... (por. Mt 28,19). Te słowa wypowiedział Jezus nie tylko do Apostołów. Powiedział je do wszystkich swoich wyznawców. Chrześcijaństwo nie jest ani elitarne ani egalitarne. Jest powszechne. Każdy ma swoje apostolskie zadanie. Na własna miarę. Na własnym obszarze. O. Maksymilian zakładając MI, już w samych fundamentach pobożnego związku zawarł troskę o zbawienie drugiego człowieka (nawrócenie i uświęcenie). Ona zawsze prowadzi ku modlitwie i pobudza do takich działań, żeby „zdobyć cały świat dla Chrystusa przez Niepokalaną”. Są one swoistym Credo każdego rycerza.
Nie bez znaczenia jest też poznawanie historii MI i biografii Świętego. Dzisiaj także, jak wtedy on w Rzymie w 1917 r., widujemy podobne pochody i czytamy na transparentach podobne bluźnierstwa, choć może nie tak wyraźnie zwerbalizowane, ale przez swoją dwuznaczność i kamuflaż jeszcze bardziej niebezpieczne. Odpowiedzią na tego typu wydarzenia nie są bynajmniej kontr-pochody ani obrzucanie przeciwników wyzwiskami, czy używanie argumentu pałki... Nie potępianie, nie totalna krytyka, ale troska i modlitwa...
Apostolstwo nie jest zbrojną konfrontacją. Apostolstwo jest prezentacją Boga-Miłości. Ogień i miecz to nie są atrybuty apostoła. Zwrócił na to uwagę w Ogrójcu Jezus. A zwrócił uwagę – samemu Piotrowi: Schowaj miecz swój do pochwy, bo wszyscy, którzy za miecz chwytają, od miecza giną (Mt 26,52).
Wydaje się, że dzisiaj także Jezus z Nazaretu musiałby zwracać uwagę wielu walecznym sercom, wielu obrońcom wartości... To przykre, że broniąc Miłości posługują się nienawiścią, broniąc wartości – szermują przekleństwem i rzucają kamieniami... Występują przeciw człowiekowi. Gniewni i zacietrzewieni. Występują tylko dlatego, że chory – na duszy... A jest przecież lepszy sposób. Też z Ogrójca: A sam oddalił się od nich na odległość jakby rzutu kamieniem, upadł na kolana i modlił się (Łk 22,41). 
Jakie to nie przypadkowe wymierzenie dystansu – „na odległość rzutu kamieniem”...

Wczytanie się w program MI i wnikliwa lektura Pism Założyciela doprowadzą nas również do innej konstatacji, takiej oto, że apostolstwo nie oznacza wycofania się z życia, zamknięcia się w zakrystii, czy poprzestawania na „wzajemnej adoracji”. Nie ma jednak nic wspólnego z wychodzeniem na ulice po to tylko, by okładać słowami „chorego”...

MI ponadto uczy zachowania równowagi między aktywnym apostolstwem i własnym dążeniem do świętości; przekonuje o wzajemnej zależności. Ciekawym spostrzeżeniem niech będzie i to, że św. Maksymilian w przecież szerokiej gamie środków apostolstwa kierował się niezmiennie stałą hierarchią: 
                            MODLITWA 
                          P  O  K  U  T  A 
ŚWIADECTWO CHRZEŚCIJAŃSKIEGO ŻYCIA

Aż dziw, że nie wymienił tu ani prasy, ani radia, którymi z powodzeniem dysponował. Ba, są nawet teksty, w których „bagatelizował” rolę mediów. Najważniejsze – według niego – było spełnianie woli Niepokalanej. Święty znał miarę rzeczy Bożych. I trudno sobie wyobrazić o. Maksymiliana na czele ulicznego pochodu. Raczej klęczałby w zaciszu swej celi przed figurką Niepokalanej albo w kaplicy, przed Tabernakulum. Ale tam nikt z ludzi by go nie widział... 
Apostolstwo ze swej natury nie jest spektakularne. Spektakle urządzają poganie. Także ochrzczeni. Dlatego tak pilna jest reewangelizacja... Rycerstwo Niepokalanej nadaje się do tej roli, jak żadna inna organizacja, a to przez swój sposób „walki”: z grzechem a nie z grzesznikiem. A z grzechem walczy się na klęczkach, w swojej izdebce. Nie na ulicy...

4.	Troska o Kościół

Kolejnym walorem Rycerstwa przydatnym w nowej ewangelizacji jest jego duch apologetyczny. MI powstało jako reakcja na zagrożenia dla wiary chrześcijańskiej. O. Maksymilianem powodowała autentyczna troska o Kościół, gdy kreślił ogólny zarys związku Militia Immaculatae. Wielokrotnie w swoich pismach i wypowiedziach uzasadniał potrzebę stawania w obronie Kościoła. Ukazywał szkody jakie wyrządza działalność sekt i stowarzyszeń wrogich Kościołowi. Demaskował prawdziwe oblicze masonerii. Zwracał uwagę na ukryte mechanizmy walki prowadzonej przez nieprzyjaciół Prawdy.

Jego działalność wydawnicza nakierowana była nie tylko na zdobywanie dusz dla Niepokalanej, była też w pewnym sensie podjęciem rękawicy rzuconej przez wydawniczą konkurencję o proweniencji wolnomyślicielskiej i socjalistycznej. Apologetyka „Rycerza Niepokalanej” była solą w oku tak dla radzieckiej Prawdy jak i dla niemieckiego Zeitung.

Św. Maksymilian, dogłębnie przekonany o tym, że pełnia prawdy znajduje się w Kościele katolickim, niejednokrotnie podejmował próby przyprowadzenia do niego przedstawicieli innych wyznań chrześcijańskich. Podejmował z nimi dyskusję. Czynił to z taktem i chrześcijańską miłością. Rzecz ciekawa, broniąc czystości doktryny, wytykał błędy także niektórym teologom katolickim. Jego wypowiedzi na temat dogmatów były niezwykle apologetyczne. Podkreślał ogromne znaczenie i wagę dogmatu w życiu katolika.
Obecne czasy charakteryzuje walka o rząd dusz. Prowadzona jest ona z premedytacją. Celem jest Kościół. Punkty rażenia są precyzyjnie namierzane. Uderzenia nieprzyjaciela często sięgają celu... Chrześcijanie przyswoili sobie już wiele teorii, obcych Ewangelii. Zostali porażeni niejedną ideą. Powszechny stał się synkretyzm religijny i wybiórcze przyjmowanie prawd wiary. Normą stało się traktowanie dogmatów jako jedynie teologicznych opinii i przechodzenie nad nimi do porządku dziennego. W tym kontekście Rycerstwo pojawia się w samą porę. Wszak jednym z głównych celów, jakie wypisał święty Maksymilian na sztandarach MI, jest obrona wiary katolickiej. Obrona ta pomyślana jest jako nawracanie błądzących, zaczynając – co mocno podkreślał o. Kolbe – od siebie samego. Nawrócenie siebie to nie status quo, to ciągły proces wzrastania. Życie jest nieustannym nawracaniem się. Jest drogą wiodącą do Prawdy. Wracamy nią z dalekiej podróży do domu Ojca. Na drodze tej, jak na każdej, o wypadek nie trudno... Dla utrudnienia życie oferuje nam wiele dróg do wyboru. Warto dowiedzieć się, dokąd prowadzi droga, którą akurat idziemy. Gdy nie wiemy jaką drogą idziemy, zawsze dojdziemy gdzie indziej... Zbłądzimy. Rycerstwo Niepokalanej posiada ową wiedzę. Uwrażliwiając na pielęgnowanie wiary wiedzie każdego katolika po właściwych ścieżkach. Pomaga ewangelizować – zaczynając zawsze od siebie samego...
Czasami słychać głosy domagające się wypracowania pewnego standardu, opracowania szczegółowego programu działania. Jest to jednak niemożliwe i niepotrzebne. Każdy człowiek wymaga bowiem własnego, indywidualnego potraktowania. I chociaż pojęcie zbawienia jest społeczne i powszechne, to jednak każdy zbawiany jest osobiście. „Wyścig” do nieba odbywa się na paralelnych dystansach, „równoległych” drogach – własnych. To nie jest szeroka autostrada dla wszystkich. To indywidualny, często kręty szlak, wąska droga... (Mt 7,14).

Z drugiej strony, w Rycerstwie liczy się poczucie katolickości. Zbawiamy się indywidualnie, ale razem – jako lud Boży. Program Kościoła jest najlepszym programem dla MI. Zwraca się na to uwagę w Ośrodku Formacyjnym MI w Niepokalanowie-Lasku i innych ośrodkach współpracujących, gdzie tematy rekolekcji na stałe przyporządkowane są tematom poddawanym na dany okres przez Kościół.

5.	Maryjność

Ewangelizacja w wydaniu Rycerstwa Niepokalanej ma rys szczególny. Posiada charyzmat maryjności. W MI – to Maryja jest wzorem ewangelizacji. Ona jest drogą do Prawdy. Ideałem do naśladowania. Ona wskazuje na najlepsze formy każdego działania w Kościele. 
Doświadczenie ewangelizacji dokonuje się najpierw w osobistym dążeniu do świętości. Najlepszymi ewangelizatorami jesteśmy wówczas, gdy żyjemy Ewangelią. Maryja zachęca nas do takiej właśnie ewangelizacji. Swoim pokornym f i a t uczy skromnej i wytrwałej świętości i apostolstwa opartego na konsekwentnym realizowaniu w codziennym życiu nauki Jezusa Chrystusa.
Maryja jednak jest kimś więcej niż tylko wzorem. Jest Matką. Matka zawsze kojarzy się nam z miłością, rodzinną atmosferą, z kimś kto na nas czeka, komu na nas zależy, kto nas najlepiej rozumie. Tego poszukuje współczesny człowiek wędrujący od sekty do sekty. Brakuje mu w życiu ciepła i macierzyńskiego uczucia. Tymczasem paraliżuje nas jakiś lęk, gdy chcemy komuś zwiastować ewangelię o Maryi – komuś, kto nie ma ani nie rozumie nabożeństwa do Niej. A przecież nikogo nie urazimy mówiąc o jego Matce. Maryja nie zasłania Jezusa. Ona Go nam przynosi. Daje. Ona do Chrystusa prowadzi. Bo gdzie indziej mogłaby zaprowadzić Matka, jak nie do Syna? Maryja nie jest barierą, przeszkodą. Jest łącznikiem.
Święty Maksymilian poszedł jednak jeszcze dalej. Nazwał Maryję Wszechpośredniczką łask i w szczególny sposób związał z osobą Ducha Świętego. Całe dzieło uświęcenia – a to właśnie ma na celu ewangelizacja – jest dziełem Ducha Świętego, Uświęciciela zdolnego przemienić ludzkie serce. Założyciel Rycerstwa chce wszystkich zaprowadzić do Niepokalanej. Jest przekonany, że w ten sposób Bóg zostanie uwielbiony najdoskonalej. On Maryję szczególnie umiłował, obdarzył pełnią łaski. On też chce, aby doznawała szczególnej czci.
Tam, gdzie jest Maryja, tam również obecny jest Duch Święty. Tam dzieją się cuda uzdrowienia i nawrócenia, wzmaga się świętość. Czy dziełem przypadku jest to wszystko, czego na co dzień na całym świecie, w sanktuariach maryjnych doświadczają tysiące ludzi? Czy trzeba lepszych dowodów na „bliskość” tych Osób? 
Rycerstwo zatem nie musi uczyć się jakichś nowych form ewangelizacji. Ono przedstawia i proponuje najdoskonalszy wzór uświęcenia, ukazuje – pełną łaski i błogosławioną, doskonale nawracającą się i najskuteczniej nawracającą innych – Maryję, Matkę Boga. Jakże często zapomina się o Niej w wielu ruchach i wspólnotach, które działają na polu nowej ewangelizacji...

Świętość, czyli nawracanie się, tak naprawdę jest udziałem w trynitarnym życiu samego Boga. Nie jest więc jedynie kerygmą, głoszeniem nawrócenia, czy choćby nawet „pobożnym” życiem – lecz realizuje się w komunii z Osobami Trójcy Świętej. Maryja w sposób wyjątkowy uczestniczy w tej komunii, włącza się w tajemnicę Trójjedynego Boga. Nabożeństwo do Matki Najświętszej daje nie tylko możliwość głębszego poznania tajemnicy samej Trójcy Świętej, ale pomaga zbliżyć się do tej Tajemnicy, niejako pozwala uczynić pierwszy krok w życie Boga, wejść w obszar oddziaływania Bożych Osobowości, w komunię z Ojcem i Synem, i Duchem Świętym...
Miłość macierzyńska jest doskonalszym obrazem miłości w ogóle, a miłości Bożej – szczególnie. Deus Caritas est. I Maryja! W tym sensie Niepokalana ułatwia nam zrozumienie istoty jedności Trójcy i staje się wzorem otwarcia na nieskończoną miłość Boga. Uczy człowieka (dziecko Boże) miłosnej odpowiedzi na miłość Ojca. Uczy spojrzenia miłości.
Można by zaryzykować stwierdzenie, że proroctwo Symeona najpełniej spełnia się od czasów Reformacji po dziś dzień. Serce Maryi zostało przebite... Aby na jaw wyszły zamysły serc wielu (Łk 2,35). Zatem cześć oddawana Maryi może służyć za miarę związku z Kościołem, a jej brak –demaskować zamysły serc wielu... Przy obecnym zamieszaniu religijnym, kiedy wiele sekt i ruchów religijnych powołuje się na Chrystusa i Jego Ewangelię, Maryja ułatwia nam trwanie przy Jezusie, Prawdziwym, który nie jest ani Pawła ani Piotra – przy Jezusie, który jest Synem Bożym i Maryi. To przy Maryi Jezus staje się z powrotem Mesjaszem, Posłanym od Boga, Jednorodzonym Bogiem i realnym człowiekiem. Przez Maryję Jezus staje się żywy w Kościele, którego Ona jest Matką; Matką Syna Bożego i Kościoła.
Reewangelizacja, która staje się rzeczywistym wyzwaniem dla Kościoła, jest znacznie trudniejsza od nawracania pogan. Kierowana jest bowiem do ludzi, którzy mają już swoje wyobrażenie o Chrystusie. Niestety jest to zwykle obraz bardzo zdeformowany. Wielu chrześcijan często utożsamia Go już tylko ideą, symbolem. Uznaje jedynie za filozofa, jednego z guru. Tymczasem Jezusa nie można postawić w jednym rzędzie z Buddą czy Mahometem. Jezus Chrystus jest Synem Bożym, wcielonym Bogiem. On jest jedynym Zbawicielem świata, gdyż nie dano ludziom pod niebem żadnego innego imienia, w którym moglibyśmy być zbawieni (Dz 4,12).

Poszukując współczesnych form ewangelizacji warto zwrócić uwagę na jeszcze inne znaki naszych czasów. W XVIII wieku św. Ludwik Grignon de Montfort ucząc nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny zapowiadał nadejście ery Wielkich Świętych Maryjnych, ery szczególnego działania Ducha Świętego i Maryi. 
Sto lat później rozpoczęła się seria objawień maryjnych... 
Początek stanowiło objawienie Cudownego Medalika. Najświętsza Dziewica zachęcała do wytrwałej modlitwy, zwłaszcza różańcowej; czyniła znaki i cuda, aby przyprowadzić swoje dzieci do Kościoła. Zachęcała do modlitwy za grzeszników.
Maryja wciąż się objawia. W wizjonerach rozbudza i formuje ducha apostolstwa. Troska o zbawienie całego świata staje się niejako ich znakiem rozpoznawczym. Charyzmatem. Charyzmat ten prowadzi najpierw do przemiany własnego życia. Później dopiero rozlewa się na innych, na cały świat. Święty Maksymilian zwykł mawiać: Totus primum sibi, et sic totum omnibus. Najpierw cały dla siebie, a tak cały dla wszystkich.
W naszych czasach, kiedy przeżywamy wielki kryzys wiary, stają przed nami jak latarnie postacie wielkich czcicieli Maryi: o. Maksymilian, kardynał Stefan Wyszyński,  papież Jan Paweł II... Pierwszego potomni okrzyknęli Szaleńcem Niepokalanej. Drugi wszystko postawił na Maryję prorokując: „Zwycięstwo przyjdzie przez Maryję”. Wreszcie nasz Ojciec Święty, inicjator Ewangelizacji 2000 – TOTUS TUUS, cały był Maryi...
To znaki nowej ewangelizacji. Ikony.
Nowa ewangelizacja, reewangelizacja, to nie tyle nowe formy, ile nowy duch. Duch gorącej miłości do Boga i płynącej z niej gorliwości apostolskiej. Tej miłości i tego ducha uczą się nowi apostołowie w szkole Maryi. Przy Niej wzrastają. Ta, która depcze głowę węża, jest najlepszym gwarantem sukcesu. A sukces to jedyny w swoim rodzaju, wszak chodzi o zbawienie wszystkich ludzi...

Na zakończenie raz jeszcze podkreślmy, że najważniejszym wspólnym punktem łączącym apostolski zmysł MI z zasadami nowej ewangelizacji – jest powiązanie ewangelizacji z osobistym dążeniem do świętości, z własnym nawracaniem się. Inaczej nasze posługiwanie będzie zwykłym faryzeizmem.
Takie było spojrzenie o. Maksymiliana na Rycerstwo. Członkom MI zalecał najpierw „stanie się Bożymi”. Za dewizę własnego życia przyjął maksymę: „muszę zostać świętym jak największym”.
Świętość stanowi istotę wszelkiego apostolstwa.

W tym wymiarze należy także widzieć Niepokalanów. Niepokalanów to nie tylko miejsce – to przede wszystkim oddany Niepokalanej człowiek. Gdzie jest rycerz Niepokalanej tam jest Niepokalanów. Tam daje on świadectwo Prawdzie. Pokazuje drogę ku niebu. Tam jest posterunek stojący na straży chrześcijańskich wartości.
Reasumując, należy stwierdzić, że Rycerstwo Niepokalanej jawi się jako stowarzyszenie, które w pełni odpowiada potrzebom współczesnego apostolstwa. Wezwanie do nowej ewangelizacji dla MI to – nihil novi sub solem, stanowi jedynie potwierdzenie nadprzyrodzonej intuicji o. Maksymiliana, który pragnął jak najwięcej ludzi włączyć w zdobywanie całego świata dla Chrystusa przez Niepokalaną. Tak sformułowane przez św. Maksymiliana zadanie dla MI, zgodne jest z ideą Nowej Ewangelizacji. I tak naprawdę, nikogo nie trzeba „naprawiać”. Wystarczy się nawrócić. Reszty dokona Niepokalana... Ona najlepiej wie, gdzie postawić to światło.
o. Stanisław M. Piętka