Niepokalana i Jej Rycerstwo nadzieją na lepszy świat

Świat, jaki jest, każdy widzi. Nie najlepsze informacje dochodzą nas z telewizora, radia, internetu... A i gazety, mimo że tak kolorowe, przynoszą zewsząd Hiobowe wieści. Ludzie zmagają się ze złem. Każdy na swój sposób pragnie naprawiać świat. Widać jednak, że sposobu jeszcze na naprawę nie wynaleziono. W tym „ulepszaniu” biorą udział organizacje międzynarodowe, rządowe i pozarządowe. W wyścigu do „Edenu” uczestniczą także religie, kościoły, organizacje mniej i więcej „nabożne”. I co? I nic! Albo sposoby nie te, albo brakuje odpowiedniej wiedzy...? Wydaje się, że rajski owoc, zamiast przynieść człowiekowi odpowiednie wiadomości w tym względzie, bardzo mu zaszkodził...
Ludzie jednak nosili w swoich sercach nadzieję na lepszy świat. Wszyscy znali obietnicę Protoewangelii, że kiedyś przyjdzie ktoś, kto naprawi pierworodny błąd, kto zwycięży starodawnego węża – zło. I że będzie to kobieta... Wprowadzam nieprzyjaźń między ciebie a niewiastę, pomiędzy potomstwo twoje, a potomstwo jej: ona zmiażdży ci głowę, a ty będziesz czyhał na jej piętę (por. Rdz 3,15).
Mijały wieki. Zło panoszyło się po świecie. Człowiek, ze zmiennym szczęściem, toczył nierówny bój z Władzami i Zwierzchnościami... (por. Kol 2,16). Wciąż wyglądał dzielnej kobiety. Owszem, w historii zbawienia pojawiały się, od czasu do czasu, niezwykłe niewiasty: jak mężna białogłowa, Judyt wojująca i nie mniej odważna Estera; jak Rachel, co ożywiciela Egiptu nosiła; jak Rut i Tamar, Rachab i Betszeba – matki nadziei Izraela... Ale żadna z tych kobiet nie była ową niewiastą z Protoewangelii.
Brakowało znaczących sukcesów na polu walki o lepszy świat... Człowiek jednak nie kapitulował. Przeciwnie. Przeciwstawiał się złu. Lud Boży wierzył, że kiedyś pojawi się na ziemi owa niewiasta; że ludzkość ostatecznie przezwycięży zło. Wierzył, że istnieje lepszy świat, że jest nadzieja na raj...
Ludzie przeczuwali, że świat czeka lepsza przyszłość. Dowodów dostarczała historia. Nie ostał się przecież na ziemi żaden totalitaryzm. Przeminęły tyranie; Asyria i Babilon, i egipska niewola. Przeminął Neron. Wygasły krwawe rewolucje. Odeszli: Hitler i Pol Pot... Już przez to samo, świat stawał się lepszy. Zło jednak panoszyło się nadal. Towarzyszyło człowiekowi jak cień. Bo było cieniem – cieniem pierworodnym... Ludzkość staczała zwycięskie bitwy, wojny jednak zdawał się wygrywać odwieczny przeciwnik – diabeł...
Zmagania rodzaju ludzkiego, bezustannie wspomagał Bóg. Za każdym razem, gdy w państwie Bożym działo się źle, Jahwe przychodził z pomocą; przysyłał swoich aniołów, którzy zwiastowali, że blisko jest królestwo Boże; coraz bliżej – nadzieja na lepszy świat.
Niestety, często zdarzało się, jak w tej przypowieści o gospodarzu, który oddał winnicę w dzierżawę rolnikom... Rolnicy chwytali jego sługi – i jednego obili, drugiego zabili, trzeciego zaś ukamienowali... (Mt 21,35.37). Posłańcy Boży płacili życiem za głoszenie idei o lepszym świecie. Zginęli męczeńską śmiercią prorocy: Izajasz i Jeremiasz... W końcu, jak wiemy, gospodarz postanowił posłać do rolników syna...
Zanim jednak Bóg posłał Syna na ziemię, przybyła do Pańskiej winnicy Jego Matka. Niewiasta z Protoewangelii... Panna Maryja. Pojawiła się szansa, że tym razem misja zostanie uwieńczona sukcesem; że świat zacznie stawać się lepszy. Niepokalana była w istocie owym, zapowiedzianym w Księdze Rodzaju, zwiastunem nadziei na lepszy świat... Na świat zbawiony. Od pierwszej chwili swego życia dowiodła, że człowiek może być tak dobry i tak szczęśliwy, że aż wniebowzięty...!
Gdy w rodzinie Joachima i Anny pojawiła się maleńka Miriam, pojaśniało w Izraelu. Zaświtała nadzieja na lepszy świat. Na lepszych ludzi. Poczęła się Ewangelia w ciemnej dolinie Starego Testamentu... Oni pierwsi – Joachim i Anna – mieli nadzieję na lepszy świat. Ich nadzieją była Maryja...
Potem było Zwiastowanie. – Niech się stanie... f i a t... – rzekła Maryja. I stało się tak. Jak w Księdze Rodzaju. Teraz o nadziei, że idą lepsze czasy, dowiedział się św. Józef... Nie minął tydzień, a o wielkich rzeczach, miłosierdziu i mocy – dowiedziało się całe Ain Karim. W domu Zachariasza zabrzmiało radosne, pełne nadziei Magnificat. Oto głodni zostaną nasyceni dobrami, a pokorni wywyższeni! Jakże ucieszyła się Elżbieta: Skądże mi to, że Matka mojego Pana przychodzi do mnie? Nawet Jan Chrzciciel radośnie poruszył się w łonie na wieść o zbawieniu.  Arcykapłan Zachariasz wyśpiewał hymn dziękczynienia – Błogosławiony! Jest dla świata nadzieja, na lepsze dni. Tę nadzieję przyniosła do Ain Karim Maryja z Nazaretu.
Na razie wiedziało o tym kilka osób...

Gdy przyszło Dziewicy rodzić w bydlęcej grocie, we żłobie położyła Niemowlę. Wpatrzeni w Matkę pasterze i Trzej Królowie widzieli Maryję stojącą z Dzieciątkiem na ręku; widzieli nadzieję na lepszy świat... Rozeszła się wieść radosna po betlejemskiej okolicy i po krajach dalekich. Kacper, Melchior i Baltazar zabrali ze sobą w powrotną drogę światło na oświecenie pogan (Łk 2,32); rozgłaszali dobre wiadomości o nadziei po całej ziemi, że  oto panna poczęła i porodziła syna... (Iz. 7,14).
I tak, coraz więcej narodów poznawało Dobrą Nowinę. Świat stawał się lepszy...
Już ósmego dnia po cudzie w Betlejem, gdy upłynęły dni oczyszczenia Maryi, stawiła się Niepokalana w jerozolimskiej świątyni. Niewiasta przybyła osobiście do kapłanów, ale oni Jej nie rozpoznali. Tylko Symeon sprawiedliwy i prorokini Anna, którzy oczekiwali wyzwolenia, błogosławili tę chwilę... (Łk 2,38).  Stali się świadkami nadziei:
Oto wyrosła  różdżka z pnia Jessego – Maryja! 
Tać to różdżka, w której ani pierworodnej, 
ani uczynkowej winy skaza nie postała!
Różdżka nadziei... (por. Iz 11,1-2; Godzinki).

Już wkrótce Niewiasta obleczona w słońce i księżyc poszła z Synem do Egiptu, na pustynię... (por. Ap 12). Na własne oczy także poganie mogli ujrzeć Matkę Boga; mieć nadzieję na lepszy świat... Stamtąd wróciła Maryja do Nazaretu. Posłuszne fiat zamieszkało między swoimi. Ludzie przywykli do sąsiedztwa nieba... Zwyczajna stawała się nadzieja, że może być lepiej.
Mijały tygodnie. Mijały lata. Rok rocznie podczas świąt Paschy pojawiała się w jerozolimskiej świątyni – Maryja. Dwanaście lat... To było zadziwiające wydarzenie! Zdziwiła się nawet Maryja. Nie rozumiała... Spojrzeli na Nią rabini i się zdumieli, że taka Niewiasta jest Matką takiej Nadziei...  Uśmiechnęła się Maryja. Wróciła do Nazaretu. I znów, jak dawniej, chodziła do Jerozolimy. Jej widok na pielgrzymim szlaku dodawał pątnikom otuchy.
Potem widzieli Ją ludzie, jak wędrowała po Galilei... Garnęły się do niej pobożne kobiety i dzieci. Garnęli się uczniowie. Gdzie jest Maryja tam jest i Jezus! – odpowiadali, gdy ktoś szukał Nauczyciela. Dla gromadzących się tłumów, dla spoczywających przy drogach chorych, Maryja była zwiastunem dobrego słowa i uzdrowienia... Tuż za Nią szedł Jezus. Spełniała się nadzieja na świat bez chorób, bez zła; nadzieja na świat bardziej przyjazny, lepszy...
Błogosławionaś Ty między niewiastami! Błogosławiony owoc żywota Twojego! Błogosławione Twe łono i piersi! (por. Łk 1,42; 11,27). Takie okrzyki się słyszało... Elżbieta i nieznajoma z tłumu wiedziały, komu należy się błogosławieństwo i wdzięczność. To Maryja niosła im nadzieję na lepsze jutro. Maryja przynosiła w darze znękanym synom Ewy owoc żywota swojego... Nadzieję.
Towarzyszki Jej doli i niedoli, pobożne kobiety, trzymały się mocno Niewiasty, trwały przy nadziei także i wtedy, gdy zza ścian Wieczernika dobiegły je niepokojące słowa o zdradzie, cierpieniu i śmierci; niezrozumiałe słowa przeistoczenia – wina w Krew... przemiany ludzkiego ja w Boskie my... egoizmu w miłość...
A potem – w pretorium, na drodze krzyżowej, i na Golgocie – także trzymały się blisko Maryi, stały tuż obok: Maria Magdalena, Salome, Maria Kleofasowa, Weronika i reszta płaczących kobiet... I Jan... W tym czasie, gdy zdawało się, że umiera wszelka nadzieja – jedyną nadzieją, jaka pozostała dla nich, była Maryja... A przecież i po agonii, gdy boleściwa Pieta po raz ostatni brała Syna w ramiona, gdy przy grobie pogrążona w żałobie żegnała Go łzą matczyną – wciąż, wciąż była znakiem nadziei, że świat nie będzie już taki, jaki był; że będzie odtąd lepszy... I jako niemy świadek tamtych dramatycznych wydarzeń, Niepokalana była wtedy tam, na cmentarzu, dla wszystkich uosobieniem tej nadziei...! 
Po pogrzebie Jezusa, apostołowie jakby zapomnieli o nadziei, i o niewieście... Udali się na ryby. Tymczasem w Wieczerniku czekała na nich Matka. Przybyli tam dopiero po Wniebowstąpieniu: Piotr i Jan, Jakub i Andrzej, Filip i Tomasz, Bartłomiej i Mateusz, Jakub, syn Alfeusza, i Szymon Gorliwy, i Juda, brat Jakuba... Wszyscy – cały Kościół. I gdy w dniu Pięćdziesiątnicy zgromadzili się jednomyślnie na modlitwie – to Ona była ich nadzieją. Maryja, Matka Jezusa.
I nagle dał się słyszeć z nieba szum, ukazały się języki ognia! Wtedy stanął Piotr z Jedenastoma i zaczął mówić donośnym głosem: Oto spełnia się przepowiednia Joela. Oto spełnia się nadzieja ojców naszych! (Dz 2,2.3.14.16.).
W szumie gwałtownego wichru i w płomieniach, słychać było cichy szept: Synu, to jest Matka twoja... (por. J 19,27). Matka Jezusa, tego Jezusa, którego ukrzyżowali, stała między nimi. Pośrodku Wieczernika. Otoczyli Ją Apostołowie i kobiety. Zgromadziła swoje dzieci jak kokosz swe pisklęta zbiera pod skrzydła... (por. Mt 23,37). Bo nikt jak matka nie daje nadziei na bezpieczną noc, na lepszy dzień... Tak i Maryja daje światu nadzieję na spełnienie pierwszej prośby modlitwy Pańskiej – przyjdź królestwo Twoje...   W Niej to królestwo, ten lepszy świat, jest od początku, wszak Ona Niepokalana! Nowa Ewa rodzaju ludzkiego, obraz rajskiego człowieka bez skazy... Oto bowiem królestwo Boże w Niej jest (por. Łk 17,21).

Na początku Maryja była nadzieją ledwie dla kilku osób: dla Joachima i Anny, Józefa, Elżbiety i Zachariasza... Potem: dla pasterzy, trzech magów ze Wschodu; także dla kapłanów i uczonych – Gamaliela, Józefa z Arymatei, Nikodema... Wkrótce dla całej Galilei, Judei, Samarii... Jeszcze później – dla mieszkańców Iraku, Iranu, Indii... Turcji i Grecji... Egiptu, Libii, Arabii... Italii... (por. Dz 2,9-11). Dla całego świata... Oto wielki znak ukazał się na niebie: Niewiasta obleczona w słońce i księżyc pod jej stopami, a na jej głowie wieniec z gwiazd dwunastu (por. Ap 12,1). Przeraził się wielki Smok, bo nastał koniec jego panowania; jego głowę miażdży niewiasta; on ledwie dosięga jej pięty...

Od tamtej pory świat zaczął się stawać lepszy... Maryja zyskała licznych pomocników. Jednym z nich był św. Maksymilian. Powołał do walki o lepszy świat niebieską husarię – Rycerstwo Niepokalanej.
O. Kolbe postanowił poprzez całkowite oddanie Niepokalanej wszystko przeniknąć i w duchu zdrowym uleczyć, a przez to uczynić świat lepszym!
Trzy dni po ostatnim objawieniu w Fatimie, gdy Maryja kończyła swoje orędzie, 16 października 1917 roku, o. Maksymilian wraz z grupką kleryków czyni pierwszy zaciąg maryjnych wojów. Zakłada MI. Rycerstwo Niepokalanej. To ono teraz ma być nadzieją  na lepszy świat...

Świętemu nie chodziło o założenie jeszcze jednej kościelnej organizacji. Dla o. Maksymiliana MI to życie, a ściślej, według jego słów to: całość życia katolickiego w nowej formie, polegającej na łączności z Niepokalaną, Wszechpośredniczką naszą u Jezusa. Cel i program Rycerstwa Założyciel streścił w haśle: Zdobyć cały świat dla Niepokalanej Dziewicy, by Ona, a przez Nią Chrystus zakrólował w duszach wszystkich ludzi.
Zatem główny cel działania, jaki stawia sobie Rycerstwo to szerzenie Królestwa Chrystusowego, to wcielanie w życie „najistotniejszej” prośby z modlitwy Pańskiej: Przyjdź Królestwo Twoje! Innymi słowy – Niech świat stanie się lepszy! Najlepszy spośród światów! Niech stanie się rajem! Członkowie Rycerstwa chcą tego dokonać pod opieką i za pośrednictwem Niepokalanej, pobudzając wszystkich chrześcijan, świeckich i duchownych, do oddania się Jej na służbę w misji, którą pełni Kościół Chrystusowy.

Do Królestwa Bożego wiedzie ciasna brama Dekalogu. Dziesięć rozkazów rycerza. One go motywują do walki. Motywują do działań MI. Ojciec Święty Jan Paweł II, w dniu kanonizacji bł. Maksymiliana, komentując charyzmat Rycerstwa i jego Założyciela, tak powiedział: Wiara i uczynki całego życia o. Maksymiliana Kolbego wskazują na to, że swoją współpracę z Bożą łaską pojmował jako wojowanie (militia). Dodał w nawiasie słowo – militia, czyli bojowanie. W ten sposób zaznaczył, że najpełniej aspekt chrześcijańskiej walki o królestwo Boże, o lepszy świat, wyraża słowo zawarte w nazwie MI – „milicja”, Milicja Niepokalanej.
Innymi słowy, chodzi tu o podkreślenie szlachetnego wymiaru walki  w życiu chrześcijańskim, aby ludzie widzieli wasze dobre czyny; abyście już nie postępowali jak poganie; abyście przez dobre uczynki zmusili do milczenia niewiedzę ludzi głupich; abyście się nie dali zwyciężyć złu... (JPII). Słowem: abyśmy byli dziś lepsi niż wczoraj, a jutro lepsi niż dziś. Aby świat stawał się lepszym widząc nasze uczynki; abyśmy byli nadzieją dla tego świata, że jutro on sam może stać się lepszy...

Co chwilę być lepszym – to jest właśnie rycerstwo. W 1917 roku świat stał się lepszy o kilku pierwszych rycerzy... Dziś jest lepszy o cztery miliony! Nie ma innego sposobu... Trzeba wszystkich zapisać do MI!! Zapełnić przestrzeń dobrem. Ten duch niech rozwinie się dla większej chwały Bożej przez Niepokalaną i dla dobra ludzkości. Do realizacji tego programu nie potrzeba jakichś specjalnych środków. Wystarczy: modlitwa, pokuta i przykład chrześcijańskiego życia. 
To nie jest żadne nowe odkrycie. W pierwszych wiekach chrześcijaństwa poganie mówili o wyznawcach Chrystusa: Patrzcie, jak oni się miłują! To działa. Miłość! Podbijaj świat sercem. Dobrem zwyciężaj zło.

Rycerstwo – najpierw – to walka z samym sobą. Trzeba odmienić własne serce na lepsze. Nawracajcie się! – mówi Ewangelia. Co to oznacza? To codzienny wysiłek, podejmowanie trudu stawania się lepszym człowiekiem, lepszym chrześcijaninem. Nie ma mowy o cofaniu się, ani o postojach! Samolubstwo należy zamieniać na służbę Bogu i bliźniemu. Niech stanie się ono miarą cnoty kardynalnej – Miłości! Kochać bliźniego, jak siebie samego! Dusza niech będzie podobna do tych mężów z Apokalipsy odzianych w białe szaty; niech jaśnieje na wzór Niepokalanej – niech nie będzie pokalana... niech będzie nie pokalana.
Walka z samym sobą to nie wszystko. Trzeba jeszcze dawać świadectwo. Nie chowa się lampy... Lampa ma świecić innym. Po to jest. Żeby na świecie było jaśniej. Lepiej. Wiara to nie chusteczka, którą chowa się do kieszeni, ale sztandar, który pokazuje się wszystkim z dumą! Tak mawiał święty Maksymilian. Wiary nie należy się wstydzić. Wiarą trzeba się chwalić. Świadectwo wiary ma dowodzić, że świat może stać się lepszy...
MI to walka maryjna – pełna miłości i ciepła nazaretańskiego domku. Rycerz w nienawiści ma grzech, a nie grzesznika! Nie można poniewierać człowiekiem tylko dlatego, że grzeszny... że nieszczęśliwy. To nie jest po rycersku! Trzeba umieć odróżnić błąd od błądzącego. Błędy należy zwalczać, błądzącego – brać w ramiona. Ale też umieć upomnieć. Upomnieć w cztery oczy. Bez zacietrzewienia i złości. Z miłością. Jak matka.
 Wreszcie, rycerstwo – to nie szukanie własnej chwały. To nie poszerzanie własnego królestwa pychy. Rycerstwo to szukanie chwały Bożej i Niepokalanej. Jesteśmy rycerzami Maryi. Dla Niej walczymy. Jej państwo rozszerzamy na tym świecie. 
Przewodnia myśl, cel Rycerstwa Niepokalanej – mawiał św. Maksymilian – to podbić dla Niej jak najwięcej dusz, bo gdzie Ona zakróluje, tam wnet umysły jaśnieją, serca oczyszczają się z grzechu, a szczęście prawdziwe, czyste, święte, płynące z Najświętszego Serca Jezusowego, zaczyna gościć (...) Rycerze Niepokalanej winni podbijać serca ludzi dla Maryi. Resztę dokona Ona. Niepokalana weźmie te serca w posiadanie, włoży je w gorejące miłością Serce Jezusa i uczyni je szczęśliwymi.
I tak, świat stanie się lepszy...
Batalia nie jest wcale łatwa. Na całej kuli ziemskiej toczy się walka przeciw Kościołowi i szczęściu dusz. Nieprzyjaciel wydaje się być mocny i nieuchwytny. Sprytny. Ale to z naszymi wojskami jest Bóg. To naszym –

Hufcom rycerzy swych hetmani,
Z niebiosów tronu świata Pani!

Z bojowym okrzykiem – Maryja! – ruszają rycerze na podbój świata, żeby był lepszy, żeby ludzie byli bardziej szczęśliwy; by ziemia stała się przedsionkiem nieba...
Mija 90 lat od chwili, gdy ledwie zwiadowczy oddział MI udał się na ulice Rzymu, rozdając zdezorientowanym przechodniom Cudowny Medalik... Teraz Rycerstwo jest potężne. Pod sztandarami Niepokalanej służy ponad 4 miliony rycerzy na całym świecie.  Na wszystkich kontynentach stoją forty Maryi – Niepokalanowy. Do drapaczy chmur i pod wiejską strzechę trafiają miliony egzemplarzy miesięcznika Rycerz Niepokalanej. Jednak nie czas na świętowanie. Ludzi wciąż przybywa. Przybywa wciąż sierot, które nie znają swej Matki.
Powiedział ktoś: gdybyśmy choć w połowie tyle sił, zaangażowania i żarliwości włożyli w naszą walkę, ile wkładają w nią żołnierze Lucyfera – dawno byłoby już po bitwie. Świętowalibyśmy kolejne rocznice zwycięstwa. Niestety, z karnością naszych wojsk nie jest najlepiej! Liczymy wyłącznie na Niewiastę. Sami zaś często przedkładamy capstrzyk nad manewry...

Powinnością rycerza jest stała aktywność. Nie może być mowy o postojach! Nasze bojowanie to aktywna obecność w społeczności ludzkiej. Rycerze mają być widoczni. Mają być widoczni w nowoczesnych mediach: w internecie, w telewizji, w radio. Nie może ich braknąć w salach wykładowych, w galeriach sztuk pięknych, na politycznych „salonach”. Muszą zaznaczyć swoją obecność także w handlu, w sektorze usług, na fabrycznych halach... Wszędzie! Po to właśnie, żeby wokół było lepiej. Aby ludzie widzieli ich dobre uczynki. Aby w Niepokalanej i Jej Rycerstwie wszyscy dostrzegli nadzieję na lepszy świat!
Szczęście, o którym mówi św. Maksymilian, zaczyna się już tu na ziemi, na tym świecie. Na lepszym świecie... A dopełni się tam – u Królowej Nieba i Ziemi – w Królestwie Jej Syna.
Zatem, rozwińmy błękitne sztandary! I do boju! O lepszy świat!
AMEN.
o. Stanisław M. Piętka