MI skończy sto lat 
Mieczem Rycerstwa jest modlitwa 
 
Nieprzyjaźń pomiędzy potomstwem tajemniczej niewiasty a rajskim wężem trwa od zarania dziejów ludzkich i wszystko wskazuje na to, że konflikt ten trwać będzie do końca czasów. Najnowszą jego − franciszkańską − odsłoną było niewątpliwie zgromadzenie Maryjnego Hufca przez św. Maksymiliana, w ubiegłym wieku. Początki były doprawdy skromne i nikt nie dawał siódemce szaleńców większych szans w zbrojnym wystąpieniu przeciwko nieprzyjacielowi rodzaju ludzkiego. Minęło właśnie dziewięćdziesiąt pięć lat od tamtej chwili. Wszyscy pamiętamy chwalebne czyny Rycerstwa Niepokalanej w okresie międzywojennym: powstały w szczerym polu ogromny klasztor-wydawnictwo (zrzeszający przed drugą wojną światową ponad siedmiuset zakonników-rycerzy), wydawany w setkach tysięcy egzemplarzy katechizm ludowy, jak nazwano po latach miesięcznik „Rycerz Niepokalanej”, oraz ogromne dzieło misyjne w Japonii. Wreszcie gigantycznym i heroicznym czynem samego Założyciela MI było oddanie własnego życia za życie bliźniego. Na oczach oniemiałych widzów kalwaryjskiego spektaklu − działa się Ewangelia.
Po wojnie światowej nastały trudne czasy dla Rycerstwa. Stary nieprzyjaciel stał się niepodzielnym władcą wielu krajów, w tym także i Polski. Rycerstwo Niepokalanej musiało zmienić taktykę, przyjmując formę walki partyzanckiej. Gdy Polska i kraje z tzw. Bloku Wschodniego odzyskały wolność, Rycerstwo mogło wyjść z ukrycia i z otwartą przyłbicą zaatakować starodawnego węża. W zmienionych warunkach − po niedługim czasie − dał o sobie znać Zły, który ponownie podjął walkę z potomstwem Niewiasty, czyhając na jego piętę. Rycerstwo przeciwstawiło mu, jak ongiś, swój miesięcznik, czyniąc go raz jeszcze katechizmem dla mas; wykładając na łamach „Rycerza Niepokalanej” główne prawdy wiary, przypominając Credo i przykazania, uczulając na grzeszność natury ludzkiej i propagując życie w przyjaźni z Chrystusem.
Przez minione prawie 100 lat Rycerstwo nabrało doświadczeń i z nowymi pomysłami szykuje się do przyszłych starć z odwiecznym wrogiem człowieka − z diabłem. Diabeł nie jest bynajmniej projekcją ludowej kultury: jest realną istotą, która konsekwentnie buduje królestwo nienawiści i zła na ziemi. Szaleje w polskich miastach: w Lublinie, Poznaniu, Częstochowie, Krakowie, Warszawie, Wrocławiu, Rzeszowie, Przemyślu i w Świebodzinie, gdzie stoi pomnik Chrystusa Króla. Tam przy pomocy swoich popleczników organizuje tzw. happeningi ateizmu, na których buńczucznie deklaruje swoje „3 x NIE!”. «Nie zabijam. Nie kradnę. Nie wierzę». Zdaniem prześmiewców Boga, czyny moralnie dobre wynikają z niewiary człowieka. Działania takie w istocie obliczone są na demoralizację społeczeństwa i ostatecznie prowadzą do rozpaczy, powstałej w wyniku zabrania ludziom wszelkiej nadziei. W obecnych, trudnych czasach jest to wyjątkowo perfidny proceder.
Wielu zadaje pytanie: Kiedy zakończy się ta „wojna”? 
Trwać będzie ona do radosnego dla sprawiedliwych dnia Marana tha i straszliwego Sądu dla niesprawiedliwych. Do tego czasu Rycerstwo Niepokalanej ma nie lada wyzwanie: ustrzec jak najwięcej ludzi przed ogniem wiecznym, przygotowanym diabłu i jego aniołom. Rycerstwo musi zatem jeszcze bardziej zmobilizować się, jeszcze mocniej trwać w wierze i nieustannie modlić się. Mieczem Rycerstwa nie jest polemika, lecz modlitwa! „Czuwajcie więc i módlcie się w każdym czasie” (Łk 21, 36).

o. Stanisław M. Piętka OFMConv