MI – NADZIEJĄ NA LEPSZY ŚWIAT
Aktualność Rycerstwa

Świat, jaki jest, każdy widzi. Nie najlepsze wiadomości dochodzą nas z telewizora, radia, internetu... A i gazety, mimo że tak kolorowe, przynoszą zewsząd Hiobowe wieści. Ludzie zmagają się ze złem. Każdy na swój sposób pragnie naprawiać świat. Widać jednak, że sposobu jeszcze na naprawę nie wynaleziono... W tym „ulepszaniu” świata biorą udział organizacje międzynarodowe, rządowe i pozarządowe – w wyścigu do „Edenu” uczestniczą także religie, kościoły, organizacje mniej i więcej „nabożne”. I co? I nic! Albo sposoby nie te, albo brakuje odpowiedniego know how – jak w znanym powiedzeniu o Cyrylu i Metodym: „Cyryl jak Cyryl, no metody nie te...”
Wydaje się, że rajski owoc bardzo zaszkodził ludziom...
Brak znaczących sukcesów na polu walki o lepszy świat nie upoważnia nas jednak do oddania pola Złu. Przeciwnie. Zło trzeba dobrem zwyciężać. Aż do skutku! Wiadomo bowiem, choćby z ludzkiej historii, że ostatecznym zwycięzcą jest Dobro. Przeminął Neron – nastał Justynian. Przeminęła tyrania – nastała demokracja. Trochę jakby lepszy stał się świat... Zło jednak panoszy się nadal. Towarzyszy nam jak cień...
Świat wydał wielu „Bożych szaleńców”, którzy postanowili dobrym ziarnem wyplenić chwast. Zaledwie 100 lat temu, w Rzymie, trzy dni po ostatnim objawieniu w Fatimie, 16 października 1917 roku, o. Maksymilian wraz z grupką kleryków postanawia wystawić Maryi własny oddział husarii. Zakłada MI. Rycerstwo Niepokalanej, które poprzez całkowite oddanie Niepokalanej... stara się wszystko przeniknąć i w duchu zdrowym uleczyć, uczynić świat lepszym!
Młody kleryk z Polski był wnikliwym obserwatorem, dostrzegł grożące Kościołowi niebezpieczeństwo ze strony masonerii. Był pod wrażeniem satanistycznych pochodów urządzanych w Rzymie w 1917 r. Pochody te miały uczcić 200-lecie powstania masonerii. Znał jej korzenie. W lutym tegoż roku wybuchła w Rosji rewolucja lutowa. Powstał rząd Kiereńskiego – złożony z samych masonów. Wkrótce rewolucja październikowa wprowadza w Rosji rządy bolszewików z programem opanowania i ateizacji całego świata! Takie plany mógł wymyślić tylko „główny strateg” – Satanael!
Naprzeciw siłom ciemności stanął szaleniec Niepokalanej ze skromnym na początku oddziałem wiernych rycerzy. Wkrótce „uzbraja” go w miesięcznik „Rycerz Niepokalanej”. To już 95 lat, jak Słowo trafia do ludzkich serc i umysłów. Mija kolejne pięć lat i powstaje „ośrodek dowodzenia” – Niepokalanów. Osiemdziesiąt lat! Kolejna rocznica. Maleńkie ziarnka gorczycy... Dziś to wielkie drzewa w królestwie Bożym. A on sam, Maksymilian, jest w nim drzewem największym, świętym... Kanonizowany w 1982 r., pracuje teraz nad ulepszeniem świata obydwiema rękami...!
Zasiane przez niego ziarno wciąż przynosi obfite plony. Tam gdzie rosną Niepokalanowy, gdzie działa MI, gdzie rozprzestrzenia się „Rycerz Niepokalanej” – w tych miejscach nie ma już chwastu. Tam króluje Niepokalana. Dzisiaj pobożny związek zatwierdzony przez Kościół w 1922 r. rozrósł się w potężną armię Maryi. Liczba jego członków na świecie przekracza cztery miliony, z czego niemal połowa to „Polskie Rycerstwo”.
I pomyśleć – z kilku karteczek zapisanych ręką Ojca Kolbego i z kilku głów pochylonych nad stolikiem, nieznane dotąd nikomu nasiona Ideału MI zostały rozwiane po całym świecie, znajdując podatny grunt do zakorzenienia się i wzrostu!
Czym zatem jest Rycerstwo Niepokalanej, które charakteryzuje się tak dynamicznym wzrostem, i którego jubileusz świętujemy?
Założycielowi nie chodziło o założenie jeszcze jednej kościelnej organizacji. Dla św. Maksymiliana MI to życie, a ściślej, według jego słów to: całość życia katolickiego w nowej formie, polegającej na łączności z Niepokalaną, Wszechpośredniczką naszą u Jezusa. Cel i program Rycerstwa Założyciel streścił w haśle: Zdobyć cały świat dla Niepokalanej Dziewicy, by Ona, a przez Nią Chrystus zakrólował w duszach wszystkich ludzi.
Główny cel, jaki stawia sobie Rycerstwo to szerzenie Królestwa Chrystusowego, to wcielanie w życie „najistotniejszej” prośby z modlitwy Pańskiej: Przyjdź Królestwo Twoje! Innymi słowy – Niech świat stanie się lepszy! Najlepszy spośród światów! Niech stanie się rajem! Tego „ulepszania” świata członkowie Rycerstwa dokonują pod opieką i za pośrednictwem Niepokalanej, pobudzając wszystkich chrześcijan, świeckich i duchownych, do oddania się Jej na służbę w misji, którą pełni Kościół Chrystusowy.
Do Królestwa Bożego wiedzie ciasna brama Dekalogu. To jest dziesięć rozkazów, które motywują do walki chrześcijanina. One też motywowały św. Maksymiliana do działania. Motywują do dziś MI i każdego rycerza Niepokalanej! Ojciec Święty Jan Paweł II, w dniu kanonizacji świętego Maksymiliana, komentując charyzmat Rycerstwa i jego Założyciela, tak powiedział: Wiara i uczynki całego życia o. Maksymiliana Kolbego wskazują na to, że swoją współpracę z Bożą łaską pojmował jako wojowanie (militia). Dodał w nawiasie słowo – militia, czyli bojowanie. W ten sposób zaznaczył, że najpełniej aspekt chrześcijańskiej walki o Królestwo Boże, o lepszy świat, wyraża słowo zawarte w nazwie MI – „milicja”, Milicja Niepokalanej.
Dlaczego „milicja” Niepokalanej? – a nie „milicja” Boga?
Kobieta, niewiasta, pojawia się w Piśmie Świętym od samego początku. W pewnym sensie wokół niewiasty toczy się historia zbawienia. Pierwsza kobieta, Ewa, sprowadziła człowieka Bogu podobnego z raju – na ziemię. Druga niewiasta, Maryja, sprowadziła Boga jako Człowieka z nieba – na tę samą ziemię...

O tej drugiej dowiadujemy się już w Protoewangelii zawartej w Księdze Rodzaju: Ona zetrze głowę twoją, czyli zniszczy szatana. Nowy Testament dodał, że Jej wola będzie ściśle zjednoczona z wolą Bożą: Oto ja służebnica Pańska! Maryja do tego stopnia utożsamiła własna wolną wolę do woli Boga, że stała się Rodzicielką Syna Bożego. Więcej jeszcze. Bóg bacząc na ten wzgląd Jej „tożsamości” z Jego działaniem – zachował Ją od zmazy grzechu pierworodnego. Uczynił Ją Niepokalaną.
Potem tę Niewiastę spotykamy na Golgocie, gdzie dokonała się zbawcza Ofiara. Maryja jest też w Wieczerniku z pierwszą apostolską wspólnotą Kościoła. Jest do dziś obecna w swoich objawieniach. Pokazuje lepszy świat... Prowadzi do lepszego świata! Matka Boga nie może nas nigdzie indziej zaprowadzić jak tylko do Boga. Jest Jego Matką, Córą i Oblubienicą...
Oto, dlaczego Milicja jest Niepokalanej.
Oto powody, dla których Niepokalana stoi na czele Rycerstwa i chrześcijaństwa. O tę całość życia katolickiego w tym chodzi, o tę nową jego formę –  PRZEZ NIEPOKALANĄ! Tak to ujął św. Maksymilian. I ujęcie to jest bardzo biblijne. Zgodne z wolą Boga.

Pismo Święte wiele razy porównuje życie ludzkie do trudu, do walki, zmagania się, do bojowania... W Starym Testamencie Hiob powiada, że życie człowieka na ziemi – to żołnierska służba, że jest ono ustawiczną walką. Zdanie to po łacinie brzmi: Militia est vita hominis super terram. Dosłownie więc można by było przetłumaczyć to zdanie: Milicją (czyli bojowaniem, żołnierską służbą) jest życie człowieka na ziemi. Trudów tej służby każdy z nas doświadcza w codziennym życiu. Ileż trzeba dołożyć starań, by żyć jak człowiek, żyć jak Pan Bóg przykazał...
W Nowym Testamencie, św. Paweł powtarza kilkakrotnie, że chrześcijanin musi być żołnierzem Chrystusa, że winien za Niego i dla Niego walczyć, i z Nim współdziałać: Labora sicut bonus miles Christi Jesu, dosłownie – pracuj, trudź się, jako dobry żołnierz Chrystusa Jezusa. Dla żołnierza na pierwszym miejscu jest służba. Dopiero potem – rodzina, matka, żona, dzieci... Kto kocha ojca lub matkę bardziej niż mnie, nie jest Mnie godzien. Stwierdzenie Chrystusa jest tak kategoryczne jak żołnierski rozkaz! 

Dlaczego obecnie używamy nazwy Rycerstwo Niepokalanej?
Przeważyły argumenty natury historycznej, polskiej. Mając na uwadze tradycje historyczną naszego narodu wiemy, że słowo „rycerz” w języku polskim kojarzy się więcej niż pozytywnie. Rycerz to nie tylko „żołnierz”, to przede wszystkim człowiek honoru, człowiek o nieposzlakowanej moralności, ktoś, na kim zawsze można polegać; to ktoś, kto w życiu kieruje się zasadą: Bóg – Honor – Ojczyzna. 

Innymi słowy, chodzi tu o podkreślenie szlachetnego wymiaru walki  w życiu chrześcijańskim, aby ludzie widzieli wasze dobre czyny; abyście już nie postępowali jak poganie; abyście przez dobre uczynki zmusili do milczenia niewiedzę ludzi głupich; abyście się nie dali zwyciężyć złu... Słowem: abyśmy byli dziś lepsi niż wczoraj, a jutro lepsi niż dziś. Aby świat stawał się lepszym widząc nasze uczynki; abyśmy byli nadzieją dla tego świata, że jutro on sam może stać się lepszy...
Co chwilę być lepszym – to jest właśnie rycerstwo, Rycerstwo Niepokalanej! W 1917 roku świat stał się lepszy o kilku pierwszych rycerzy... Dziś jest lepszy o cztery miliony! Nie ma innego sposobu... Trzeba wszystkich zapisać do MI!! Wszystko zgodnie z tym, co powiedział św. Maksymilian: Ten duch niech rozwinie się dla większej chwały Bożej przez Niepokalaną i dla dobra ludzkości. Do realizacji tego programu nie potrzeba jakichś specjalnych środków. Wystarczy: modlitwa, pokuta i przykład chrześcijańskiego życia. To nie jest żadne nowe odkrycie. W pierwszych wiekach chrześcijaństwa poganie mówili o nas: Patrzcie, jak oni się miłują! To działa. Podbijaj świat sercem. Dobrem zwyciężaj! W tym sensie każdy chrześcijanin powinien być rycerzem – militante (Jan Paweł II).

Jak praktycznie ma wyglądać to wojowanie rycerza?
Używając militarnej terminologii, można mówić o kilku frontach, na jakich przyjdzie walczyć rycerzowi. 
Najpierw to walka z samym sobą. Trzeba odmienić własne serce na lepsze. Nawracajcie się! Mówi Ewangelia. Co to oznacza? To codzienny wysiłek, podejmowanie trudu stawania się lepszym człowiekiem, lepszym chrześcijaninem. Nie ma mowy o cofaniu się, ani o postojach! Samolubstwo zamieniać w miłość do Boga i do bliźniego. Niech nasze samolubstwo stanie się miarą cnoty kardynalnej – Miłości! Dusza niech będzie podobna do tych mężów z Apokalipsy odzianych w białe szaty; niech jaśnieje na wzór Niepokalanej – niech nie będzie pokalana... niech będzie nie pokalana.
Walka z samym sobą to nie wszystko. Trzeba jeszcze dawać świadectwo. Nie chowa się lampy... Lampa ma świecić innym. Po to jest. Żeby na świecie było jaśniej. Lepiej. Wiara to nie chusteczka, którą chowa się do kieszeni, ale sztandar, który pokazuje się wszystkim z dumą – jak mawiał święty Maksymilian. Wiarą trzeba się chwalić. Wiary nie należy się wstydzić. Świadectwo wiary ma dowodzić, że świat może stać się lepszy...
Rycerstwo posiada swoją strategię, mądrość, umiejętność – by walka była skuteczna. Miarą skuteczności jest pokora i roztropność w głoszeniu Ewangelii. Z jednej strony, pereł nie należy rzucać przed wieprze – z drugiej: w nienawiści trzeba mieć grzech a nie grzeszników! Nie można poniewierać człowiekiem tylko dlatego, że nieszczęśliwy, że grzeszny... To nie jest po rycersku. Ani po chrześcijańsku.

To walka Maryjna – pełna miłości i ciepła nazaretańskiego domku. To odróżnianie błędu od błądzącego. Błędy należy zwalczać, błądzącego – brać w ramiona... Ale też – umieć upomnieć. Upomnieć w cztery oczy. Z miłością. Jak matka. Bez zacietrzewienia i złości.
Wreszcie, rycerstwo – to nie szukanie własnej chwały. To nie poszerzanie własnego królestwa pychy. Rycerstwo to szukanie chwały Bożej i Niepokalanej. Maryi jesteśmy rycerzami. Dla Niej walczymy. Jej państwo rozszerzamy na tym świecie. Św. Maksymilian tak to ujął: Przewodnia myśl, cel Rycerstwa Niepokalanej – to podbić dla Niej jak najwięcej dusz, bo gdzie Ona zakróluje, tam wnet umysły jaśnieją, serca oczyszczają się z grzechu, a szczęście prawdziwe, czyste, święte, płynące z Najświętszego Serca Jezusowego, zaczyna gościć. Batalia nie jest wcale łatwa. Na całej kuli ziemskiej toczy się walka przeciw Kościołowi i szczęściu dusz. Nieprzyjaciel wydaje się mocny i nieuchwytny. Sprytny. Ale tylko my mamy za sobą Boga! Wszystko mogę w tym, który mnie umacnia! Święty Maksymilian dodatkowo jeszcze precyzuje sposób i taktykę walki przeciw nieprzyjacielowi: rycerze Niepokalanej winni podbijać serca ludzi dla Maryi. Resztę dokona Ona. Niepokalana weźmie te serca w posiadanie, włoży je w gorejące miłością Serce Jezusa i uczyni je szczęśliwymi.
Minęło sto lat. Na świecie Rycerstwo Niepokalanej to ponad czteromilionowa armia. Ale i przeciwników nie ubyło. Sprawdza się dziś przypowieść Chrystusa, że na miejsce jednego złego ducha przychodzi siedem innych, jeszcze złośliwszych, na miejsce tamtego... Przeciwnik jest też coraz bardziej sprytny i podstępny. Mami naiwne i zdezorientowane ofiary. Przeraża napór sekt i demoralizacji w katolickiej Polsce. Ulicami przechodzą różnej maści marsze i parady głoszące tolerancję... Wciąż ktoś przeszkadza w pojednaniu chrześcijan. Coraz częściej dostrzega się rękę masonerii, która zaczyna już występować bez maski i kolportuje swoje humanistyczne oblicze przed kamerami telewizji...
MI jest zatem potrzebna. Nie jest anachronizmem.
Jubileusze są dobrą okazją do pogłębienia refleksji, zadumy nad treścią dzieł. Są także okazją do świętowania. Dobrze jest pochwalić się plonami. Nie po to, by usiąść na laurach, ale po to, żeby doładować duchowe „akumulatory”, włączyć „dopalacze”... Świętowanie nie może nas bowiem dekoncentrować. Ma nas dopingować! Wszak za dziesięć lat będziemy obchodzić stulecie MI i stulecie objawień w Fatimie.!
Sto lat MI i sto lat Fatimy. Zbieżność dat nieprzypadkowa! Rocznice te niech posłużą nam na przegląd wojsk, uzupełnienie jednostek w świeże oddziały! Nie dajmy się zwieść rozpowszechnianym pogłoskom, że masoneria i jej antykościelne nastawienie jest wymysłem o. Maksymiliana, że teraz myśl tę podjęło Radio „Maryja”; że nieuprawnione jest twierdzenie o satanistycznym i lucyferycznym podłożu jej ideologii. 
Powiedział ktoś, że gdybyśmy, choć w połowie tyle sił, zaangażowania i żarliwości włożyli w naszą walkę, ile wkładają w nią żołnierze Lucyfera – dawno byłoby już po bitwie. Świętowalibyśmy kolejne rocznice zwycięstwa. Niestety, z karnością w naszych wojskach nie jest najlepiej! Liczymy na Niewiastę. Sami zaś często przedkładamy capstrzyk nad manewry...
Powinnością rycerza jest stała aktywność. Nie ma mowy o postojach! To aktywna obecność w społeczności ludzkiej. Rycerzy ma być widać we wszystkich środowiskach. Mają być widoczni w nowoczesnych mediach, w internecie i telewizji, w radio. Nie może ich braknąć w salach wykładowych, w galeriach sztuk pięknych, na politycznych „salonach”. Muszą zaznaczyć swoją obecność także w handlu, w sektorze usług, na fabrycznych halach... Wszędzie! Po to właśnie, żeby wokół było lepiej. Aby ludzie widzieli ich dobre uczynki. Aby w Rycerstwie Niepokalanej wszyscy dostrzegli nadzieję na lepszy świat! Szczęście, o którym mówi św. Maksymilian, zaczyna się już tu na ziemi, na tym świecie. Na świecie lepszym... A dopełni się tam – u Królowej Nieba i Ziemi. W Królestwie Jej Syna. 
Zatem, rozwińmy błękitne sztandary! I do boju! 
To my – nikt inny – jesteśmy nadzieją na lepszy świat!
AMEN!

o. Stanisław M. Piętka