RYCERSTWO NIEPOKALANEJ
DAR DLA POLSKI  –  DAR DLA ŚWIATA

Dzieje rycerstwa polskiego ściśle łączą się z powstaniem państwowości. To ono stało u początków historii Królestwa Polskiego. Woje Mieszkowi nie tylko mieczem, ale i szlachetnością swego stanu stanowili o tym co polskie, a co obce. Polska, państwo w środku Europy, słynęła z wojaczki. Lud był bitny. Rycerze odważni i pobożni. W dawnych czasach nie opiewano uroków wojny – śpiewano Bogurodzicę... Z tą pieśnią na ustach rycerz polski dobywał miecza pod Grunwaldem, wyprawiał się na Turka, bił Szweda pod Jasną Górą... Z okrzykiem: Jezus! Maryja! – nacierali kosynierzy na carskich żołnierzy, biły się Legiony Piłsudskiego, z odsieczą Warszawie przychodziła Błękitna Armia Hallera.
Tradycje rycerskie przetrwały do dzisiaj. Chociaż technika dawno wyparła tak konie jak i białą broń, chociaż pozmieniały się nazwy, to rycerskość pozostała. To cecha szczególna Polaka. Czasami wyśmiewana za swą starodawność, za tę szarmancję wobec kobiet, za to całowanie dłoni... Inni woleli zostać dżentelmenami. Ale rycerz to więcej niż łagodny (gentle) człowiek (man) – rycerz jeszcze posiada w sobie odważne serce (braveheart). 
Drzewiej miała Polska onych wojów, później zasłynęła husarią, Legionami, Błękitną Armią – a całkiem niedawno nowi rycerze nam się narodzili: szare szeregi, cichociemni, warszawskie dzieci, robotnicy z Poznania, stoczniowcy z Gdańska, górnicy z „Wujka”... Odważni. I pobożni.
Gdy w listopadzie 1938 roku, Stefan Starzyński, prezydent Warszawy, zaprosił o. Maksymiliana na uroczystości 20-lecia odzyskania niepodległości przez Polskę – nie wiadomo było, co tak naprawdę zadecydowało, że o. Kolbe wszedł do Prezydium Komitetu w charakterze członka honorowego... Czy wzięto pod uwagę tradycje patriotyczne rodziny Kolbego? Juliusz Kolbe, ojciec Świętego, nie tylko organizował w swoim domu zebrania, ale przelał krew w bitwie pod Miechowem. Franciszek, brat o. Maksymiliana, walczył w Polskich Legionach... Może to spowodowało wysłanie zaproszenia z Warszawy do Niepokalanowa...? A może, po prostu fakt, że o. Maksymilian był znaną postacią i mieszkał do tego tak blisko stolicy...? Że wypadało... 
Wydaje się jednak, że zgoła inny był powód tego zaproszenia... Boży... Powód Maryi...

Miał swoich wojów Mieszko, swoich rycerzy Jagiełło, Sobieski... Miał Legiony Piłsudski, a Haller dowodził Armią Błękitną... Polska wydała jeszcze jednego rycerza, jeszcze jednego hetmana – z jeszcze jedną armią... 
To ojciec Maksymilian i jego Milicja, Rycerstwo Niepokalanej. Armia ta – rzec można – przymaszerowała z ziemi włoskiej do Polski, i za Ojca przewodem złączyła się z narodem...
Armia opatrznościowa. Przybyła w samą porę. Zdążyła na narodziny Polski. Powiedzieć można – przybyła na chrzciny. W 1938 roku mijało dwadzieścia lat od tamtego wydarzenia. Młodzieniec miał wiek poborowy. Za rok miał iść na wojnę. Jeszcze o tym nie wiedział... Ojciec Maksymilian przybył znów w samą porę – bierzmował Polskę... Pasował rycerza.
Czy prezydent Starzyński miał tego świadomość? Czy wiedział? Pewnie, nie... Ale Bóg wiedział na pewno! Zaproszenie wysłała Matka Boska... Prezydent tylko podpisał. Przysłała Poczta Polska...
MI – Milicja Niepokalanej to dar św. Maksymiliana dla niepodległej Polski. Dar szczególny. Przez dwadzieścia lat rycerze ci wiedli inny bój, niż potem przyszło we wrześniu wieść innym rycerzom... To był bój z o wiele groźniejszym wrogiem. To był wielki bój o dusze! O. Kolbe już dawno zrozumiał o jaką wolność miał walczyć, gdy we Lwowie, przed obrazem Matki Bożej ślubował bić się za Polskę... Zrozumiał o jaką walkę Niepokalanej chodziło (POMK 1105). To z Jej natchnienia 16 października 1917 roku założył w Rzymie maryjną armię – Rycerstwo Niepokalanej. Pierwsi żołnierze przybyli do Polski wraz z wyzwoleniem. Kraj uwolniony spod trzech zaborców lizał rany. Zniszczeniu uległa nie tylko substancja materii. Na polu walki zalegały poranione dusze... Armia Maksymiliana przybyła bić się o człowieka – o nawrócenie i uświęcenie ludzkich dusz. Jej celem było doprowadzenie wszystkich do błogiego Królestwa Najświętszego Serca Jezusowego, nazwane później przez Pawła VI i Jana Pawła II, cywilizacją miłości.

To był istotny powód zaproszenia z 1938 roku...

Święty Maksymilian przyszedł do Polski z Rycerstwem niecić wszędzie miłość i ufność ku Maryi Niepokalanej... Zapewniał: ujrzycie, że wnet z oczu najzatwardzialszych grzeszników popłyną łzy, opróżnią się więzienia, zwiększy się zastęp trzeźwych pracowników, a ogniska domowe wydadzą woń cnoty, pokój i szczęście wyniszczy niezgodę i ból (RN 3, 1924; 169-170).
Ta miłość jest otwarta na każdego człowieka, bez względu na pochodzenie, narodowość, rasę, poglądy, przekonania... Ojciec Maksymilian dawał osobiście przykład takiej miłości – wobec przygodnie napotkanych pasażerów w pociągu, na statku, jak i podczas zaplanowanych spotkań z „akademikami, mającymi sławę niereligijnych” w sanatorium w Zakopanem, bonzami w Japonii, z protestantami, żydami, masonami... Miał dla wszystkich krzepiące słowo i nieodłączny uśmiech. 

Kochał wszystkich. Dlatego, 16 lutego 1940 roku, miał prawo napisać do niemieckiego urzędnika: Nie czuję nienawiści do nikogo na świecie (POMK 767). Tą miłością musiał przekonać nawet okupacyjne władze, skoro zezwoliły mu na wydanie wojennego „Rycerza Niepokalanej” 1940/1941, w nakładzie 120 tysięcy egzemplarzy...!

Źródłem miłości bliźniego jest miłość Boga. Z niej wypływa i do niej wraca jako najpiękniejszy dar, złożony w odpowiedzi Bożemu Sercu. Miłość Boga to jedyne źródło prawdziwej, szczerej miłości bliźniego. Znikną wtedy walki klas, a ludzkość zbliży się, o ile to jest na tym świecie możliwe, do szczęścia, przedsmaku tego, do czego naturalnie już każdy z nas zdąża, tj. do szczęścia bez granic – w Bogu, w niebie (RN 4,1925; 97-102).
To nie były jedynie piękne słowa czy puste frazesy. To była rzeczywistość dnia codziennego o. Maksymiliana. W lutym 1920 roku, w „regulaminie życia”, zapisał on po swojemu nowe przykazanie miłości: Najpierw cały dla siebie, a tak cały dla wszystkich. To postanowienie wypełnił w Oświęcimiu – dosłownie: oddając się cały dla bliźniego... 
Najlepszą taktyką rycerza jest zatem miłość. Rycerz Niepokalanej do wszystkich wyciąga miłującą dłoń, za wszystkich się modli, za wszystkich cierpi, wszystkim dobrze życzy, pragnie szczęścia dla wszystkich, bo tak chce Bóg! (RN 3, 1924; 217-218).
Miłość, owa ewangeliczna lampa, nie może być chowana pod korcem. To światło należy zanieść do każdego człowieka na świecie. Rozbudzić w sercach wszystkich ludzi miłość do Boga na podobieństwo pełnej, doskonałej miłości, jaką obdarzała Go Maryja Niepokalana. W tym celu św. Maksymilian zakłada Niepokalanowy, by w nich uczyć miłości maryjnej. Człowiek ma zakochać się w Niepokalanej, oddać się Jej całkowicie, jak rycerz swej Pani. Tak naprawdę, tyle zdolny jest nauczyć się każdy człowiek – pokochać swoją Matkę. Naukę miłości Boga pozostawił o. Kolbe już samej Maryi... Ona wie jak to zrobić. Najlepiej! 
Dla tej miłości w świat rozchodzi się w setkach tysięcy egzemplarzy miesięcznik „Rycerz Niepokalanej”. Trafia do biurowców, do restauracji, na kolejowe perony, pod chłopskie strzechy... Wszędzie.
Dla tej miłości zaczyna nadawać Radio Niepokalanów.
Dla tej miłości zaczyna się szkolić braci-pilotów...

Święty Maksymilian widział, że perspektywy, jakie otwierają się przed świeckimi Rycerzami Niepokalanej są bardzo szerokie i konkretne:
–	wychowanie młodzieży;
–	kierowanie umysłami mas;
–	rozwijanie sztuk pięknych;
–	przewodzenie na polu nauki.
Dostrzegał również ogromne pole działania na wszystkich płaszczyznach życia: społecznego, gospodarczego i politycznego: Słowem, Milicja (Niepokalanej) niech przesiąknie wszystko i w duchu zdrowym uleczy, wzmocni i rozwinie dla większej chwały Bożej przez Niepokalaną i dla dobra ludzkości (POMK 76).
Był to w rzeczy samej – i jest nadal – wielki plan pracy duchowej i społecznej: chwała Boża – i dobro ludzkości! Dzisiaj jakby zapomina się o tym drugim, doczesnym aspekcie działalności Świętego. A może to właśnie jest kluczem do ożywienia Rycerstwa na progu III Tysiąclecia...?

Dar o. Maksymiliana dla Polski jest nie do przecenienia. Ta armia jest na czasie! Ta armia jest darem nie tylko dla Polski. To dar dla całego świata. Prymas Tysiąclecia, kard. Stefan Wyszyński, w Radio Watykańskim, 10 października 1971 roku, powiedział: Ojciec Kolbe narodził się w samą porę, żył i działał we właściwym czasie, był i jest aktualny dla Narodu i świata – na dziś! W dniu beatyfikacji o. Maksymiliana, Prymas Polski zapisze w swoim dzienniku: Błogosławiony nasz Ojcze Maksymilianie! Wydaje się nam, że spełniamy wiernie Twój niepisany Testament, gdy całą Polskę i wszystkich Polaków oddajemy w macierzyńska niewolę miłości Maryi, za Kościół Święty, który Ty chciałeś ratować w imię Niepokalanej!... pomóż nam spełnić to, co było największym pragnieniem Twego życia – by cały świat zdobyć dla Maryi, Matki Kościoła, iżby „Błogosławioną zwały Ja wszystkie narody ziemi”. 
Drogą św. Maksymiliana szedł także Papież Jan Paweł II zawierzając rzesze pielgrzymów, czy to przybywających do Rzymu, czy też napotykanych w czasie swych apostolskich podróży po świecie – macierzyńskiej opiece Maryi; ogłasza Rok Maryjny i, na wzór Wielkiej Nowenny w Polsce, piętnaście lat poprzedzających rok 2000, ustanawia wielkim czasem rozważań tajemnic różańcowych jako przygotowanie do trzeciego tysiąclecia chrześcijaństwa...

Idee Rycerstwa Niepokalanej – oto dar o. Maksymiliana. Dar dla Polski. I dla świata. Dar, na którym poznał się prezydent Warszawy, Stefan Starzyński; dar, który przyjęli na moment nawet niemieccy okupanci, zezwalając na druk „Rycerza Niepokalanej” w grudniu 1940 roku... 
Ten dar przejął i rozdawał Polakom jak chleb, Sługa Boży kard. Stefan Wyszyński. 
Ten dar niósł między narody po całym świecie inny Polak – Papież, Sługa Boży Jan Paweł Wielki...!

o. Stanisław M. Piętka