MI – waleczne serce święte

Święty Maksymilian, że użyję świeckiego terminu, był człowiekiem ideowym. Tego typu jednostki stanowią drożdże tego świata, zaczyn wielkich dzieł; są perłami na kamienistym gołoborzu cywilizacji. A perła – wiadomo, rzecz cenna i rzadka; nie można jej rzucać przed wieprze (Mt 7,6). 
Rycerstwo Niepokalanej także ma swoją ideę. Jest nią walka o lepszy świat. Walka pod sztandarem Maryi Niepokalanej. Z Nią i dla Niej. Idea ta jest motorem, który zdolny jest poruszyć wielomilionowe rzesze ludzi. Jest duszą stowarzyszenia.
Rycerstwo z samej definicji ustanowione jest do walki, a nie do negocjacji. To po pierwsze. Po drugie, rycerze nigdy nie angażują się w potyczki. Rycerze to nie partyzanci. Jeśli już przybywają – to pod Grunwald, Wiedeń... Rycerze się nie potykają – rycerze walczą! Oczywiście, nie istnieje proste przełożenie walki zbrojnej na walkę duchową.
Niestety, historia i współczesność pełne są krzyży wyciętych mieczami. Nigdy nie brakowało rycerzy krzyżowych, choć nie koniecznie ich ryngrafy przypominały krzyże. Miecz do krzyża, owszem, jest podobny, ale jest to zbieżne podobieństwo kształtu – nie idei. Miecz jest symbolem krzyża, ale nie jego formą. Jest zatem swego rodzaju symbolem wiary, credo. Symbol ten uczy, by dla krzyża dusze zdobywać, a nie zabijać – ludzi! Niestety, historia dostarcza nam aż nadto dowodów na instrumentalne traktowanie krzyża zamienionego w miecz...
Deptanie pogańskich dusz i fizyczne eliminowanie opornych stanowiły barierę, która w znacznym stopniu spowalniała i spowalnia pochód Chrystusa. Idźcie i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem (por. Mt 28,19-20).
I szli. Bez miecza i zbroi. Minęły ledwie trzy stulecia a nieuzbrojone Jezusowe wojsko zdobyło cały ówczesny świat. Potem było już gorzej. Dlaczego? Świat się powiększył? Owszem! I to znacznie. Przybyła globowi ziemskiemu druga półkula – dzika Afryka, i jeszcze cały Nowy Świat... Ale nie to było problemem. Po Kolumbie nowy świat zaczął się starzeć i być coraz bliżej, stawać się znajomym. A Afrykę znano od dawna, tyle że bardzo powierzchownie, od północnej strony... Tymczasem mija już szóste trzystulecie – tysiąc osiemset lat od edyktu mediolańskiego – a pochód wiary, jakby się spowolnił...? Co się stało?

Chrześcijanie wyszli z katakumb! Zbrojnie... In hoc signo vinces! Odczytał napis Justynian. Z biegiem lat, z krzyża pokoju na niebie uczyniono na ziemi krzyż inny – miecz wojny. Oto powód spowolnienia pochodu!

Rycerze Chrystusowi zmienili uzbrojenie.... Nowi apostołowie postanowili nie ryzykować już więcej swego życia dla Jezusa. Nie stać ich było już na zwycięskie walki przodków z Forum Romanum, na ofiary w lochach Martyrologium. Postanowili złożyć w ofierze życie – pogan.

Średniowieczni rycerze poszli na cały świat... z mieczami. Najpierw zanieśli śmierć. Potem pełne skrzynie szklanych koralików bez wartości... I alkohol. Wytwór chrześcijańskiej cywilizacji...?! Na samym końcu, wartości... I alkohol. Czyżby wytwór cywilizacji...? – myśleli Indianie. Na samym końcu, za wojskiem, za taborami – szli misjonarze. Reszcie ocalałej przynosili Ewangelię...
W każdym stuleciu powstawał jednak prorok święty, rozsyłał wici, zaciąg nowy ogłaszał do wojska niebieskiego na ziemi. Jego rycerze szli do walki bez mieczy. Przepasani krzyżami. Na piaszczystych arenach dusz, na ruchomych piaskach ludzkich sądów, na bagnach sumień – siali ziarno Miłości i Prawdy. Zraszane krwią i modlitwą podłoże, wydawało swój plon. Złociły się kłosy...
Szkody jednak czynił wiatr historii i wojska nasze. Chrześcijańskie. Im nie po drodze było z Chrystusem. Król katolicki walczył z królem chrześcijańskim. Cesarz Świętego Imperium Rzymskiego nastawał na Państwo z Ojcem Świętym! Jednym słowem – Canossa w Europie, a redukcje – w Paragwaju...
Mijały wieki. Ścierały się dwie koncepcje walki o dusze.
Zdawało się Honoriuszowi, że gmach Kościoła w gruzach już legnie... I oto pojawił się człowiek w dziurawym habicie – mój, Boże! to worek był raczej niż suknia duchowna – i podparł Bazylikę. A potem poszedł sam na całe wojsko sułtana! I nie poległ... Brat mniejszy Franciszek. Święty Don Kichot z giermkiem z Bożej łaski, bratem Jałowcem, i grupką szaleńców – sprawili z dnia na dzień, że świat stał się lepszy... Żołnierze przestali się śmiać. Uśmiechnął się sułtan. Wszyscy wokół stali się lepsi...

Kończyła się pierwsza wojna światowa. To że pierwsza i światowa, to nie powód do chluby ani zaszczyt dla Historii. Wojna się skończyła – zaczęła się Rewolucja. Październikowa. To także dla świata wieść nie wesoła.
Pomiędzy złym końcem i niedobrym początkiem XX-go wieku, zrodziła się IDEA MI. Pojawił się człowiek. Wielki. Największy. MAKSYMILIAN! Raz jeszcze chrześcijanin postanowił powalczyć o lepsze świat dla ludzi, już tu na ziemi. Wykorzenić zło! Za Patronkę idei obrał Niewiastę, do której żadne zło nie miało dostępu od początku...
Maryja Niepokalana.
Urodziła się nie skalana pierworodną winą. W życiu także nie splamił Jej żaden grzech. Tylko ktoś taki mógł wiedzieć na pewno, jak zło zwyciężyć, jak ulepszyć świat, jak uszczęśliwić ludzi.

Tak pomyślał człowiek, który nie lubił grzechu. Maksymilian. Ludzie natomiast, jak to ludzie, często są przekorni; mówią, że grzeszyć jest przyjemnie...
Maksymilian się uśmiechnął, gdy w pewnym kurorcie rozmawiał ze studentami, którzy chcieli także jak on, żeby na świecie było lepiej, by na ziemi stał się raj... Maksymilian się uśmiechnął. Tylko on jeden wiedział, tylko on jeden znał – sposoby...
PRZEZ NIEPOKALANĄ!
To droga pewna. Trudno wieść spory w tym temacie. Trudno zarzucić błąd takiemu myśleniu. Maryja jest błogosławiona, a słowo to znaczy tyle, co szczęśliwa. Błogosławiona – w pełnym słowa tego znaczeniu; szczęśliwa, jak nikt inny na tym świecie nie był, nie jest i nie będzie.

Szczęście to bardzo ludzkie uczucie. I przyjemne. Tak! Przyjemne. Przyjemność wcale nie jest grzechem. Przyjemnie jest latem nad morzem. Przyjemnie jest podróżować po świecie. Przyjemnie za stół z przyjaciółmi siadać. Przyjemnie jest bawić się i pracować. Przyjemnie jest też w niebie. Tam najprzyjemniej, bo jakżeby inaczej mogło być w raju...? Przyjemnie jest być świętym. Świętym jak największym! Jeśli ktoś tego słowa nie lubi – powiem inaczej: przyjemnie jest być dobrym człowiekiem. Przyjemnie jest żyć pięknie. Z tym każdy się zgodzi...
Dlaczego zatem ludzie mówią, że przyjemnie na tym świecie jest tylko grzeszyć? Bo nie znają innych przyjemności. Tych prawdziwych, po których sumienie nie serwuje nam na drugi dzień, albo na drugi rok, moralnego kaca... Prawdziwej przyjemności nie żałuje się nigdy.

Święty Maksymilian marzył, aby ludziom żyło się lepiej na tym świecie, by już na ziemi przyzwyczaili się do szczęścia, które w pełni będzie ich udziałem w niebie. Był normalnym człowiekiem. Dobrym. Pięknym. Świętym. Nie był egoistą. Podzielił się swoją wiedzą o szczęściu z całym światem. Założył Rycerstwo Niepokalanej, MI; Cel Rycerstwa, cel Rycerza, to jest uszczęśliwić ludzkość, szerząc w duszach spragnionych szczęścia i goniących za nim w każdej chwili życia, miłość ku Tej, która może i chce wprowadzić do serca pokój i błogie zadowolenie, jeszcze tu na ziemskim wygnaniu pośród otaczającego zamieszania, nacierających trosk i kłopotów, sięgającego aż do głębi serca – bólu (św. Maksymilian).
To szkoła Maryi. Tu najłatwiej stać się szczęśliwym. Ona nas uczy. Nauczycielka błogosławiona, szczęśliwa. Nauka nie jest trudna. Nie wymaga szczególnych uzdolnień. Wystarczy kochać Matkę. Zaufać Jej jak dziecko. Oddać się. Bez granic. Być Jej. Stawać się Nią. Co to znaczy, wiedzą zakochani. Podobnie się ubierają. Podobne noszą fryzury. Sprawiają sobie przyjemności. Uśmiechają się do siebie...

Podobnie rzecz ma się z MI. Święty Maksymilian uczy, że tak naprawdę świat można uszczęśliwić uszczęśliwiając tylko jedną osobę – siebie! Szczęście jest zaraźliwe. Niech wszyscy zarażą się nim ode mnie! Ale najpierw, to ja mam się zarazić od Maryi. Mam być Jej jedynym. Mam upodobnić się do Niej tak, jak dziecko podobne jest matki.

Opowiadał pewien misjonarz, że jadąc kiedyś pociągiem odmawiał brewiarz. W pewnym momencie wypadł mu z brewiarza obrazek z Matką Boską. Siedzący obok chłopiec podniósł go i przyglądając się z zaciekawieniem białej Kobiecie na zdjęciu, zapytał: Kto to jest? Misjonarz spojrzał na dziecko i odrzekł: To moja Matka. Chłopiec jeszcze raz popatrzył na obrazek, potem na białego człowieka, pokręcił głową: Ale ty w cale nie jesteś do Niej podobny...

Do kogo ja jestem podobny? Kogo przypominają moje rysy?
Czy potrafię sam sobie szczerze odpowiedzieć na te pytania? Czy trzeba zawołać afrykańskiego chłopca z pociągu...?

Maryja jest Ideałem. Ten Ideał należy urzeczywistniać i realizować w sobie samym. Tego uczy nas św. Maksymilian. Wystarczy być dobrym. Wystarczy pięknym być jak miłość. Innymi słowy: trzeba się dobrowolnie napromieniować Maryją. Bo Ona jest i piękna i dobra. A wtedy... a wtedy promieniowanie rozprzestrzeni się po całym świecie. To ma być taka ogólnoświatowa choroba popromienna...!
To jest ta walka o lepszy świat. Polem jej – jestem ja sam. Teatrem zdarzeń – moje życie. O siebie trzeba zadbać najpierw. Nasamprzód siebie uszczęśliwić. Potem – zająć się uszczęśliwianiem innych. Tymczasem, większość z nas (zdecydowana większość!) pojmuje apostolstwo jako zagraniczną misję. Z czym na tą misję pojadę? Przecież nawet dziecko z buszu nie rozpoznaje we mnie syna Kobiety, o której mówię, że to moja Matka...

Nie można niczego dać, jeśli niczego się nie ma. Na nic zda się głoszenie słowa. Na nic drukowanie gazet. Na nic audycje radiowe. Na nic telewizyjne spektakle. Na nic różańce, medaliki i znaczek w klapie – MI... Jeśli to wszystko jest beze mnie!
Muszę żyć. To ja muszę żyć. Żyć autentycznie jak Maryja. W Betlejem. I w Egipcie. W Nazarecie. I podczas tułaczej wędrówki po bezdrożach Palestyny. W Jerozolimie. I na drodze krzyżowej. I na wzgórzu Trupich Czaszek... też. Wszędzie. Wszędzie człowiekiem być. Dobrym jak chleb. Jak Maryja. Wszędzie pięknie lśnić. Jak święty Maksymilian. We Lwowie, Krakowie, Rzymie, Grodnie, Niepokalanowie; na Pawiaku i w Auschwitz... też.

To jest MI! To znaczy być rycerzem Niepokalanej. Mieć waleczne serce. I święte! Ulec Maryi – fiat! To znaczy walczyć o lepszy świat. To znaczy uszczęśliwiać ludzi. Stać się szczęśliwym człowiekiem. Zachorować na przyzwoitość. Wtedy zachorują na miłość moi najbliżsi. Od nich zarażą się sąsiedzi. Od sąsiadów rodzina za granicą. W końcu choroba obejmie cały świat. Świat zachoruje na Miłość! Stanie się lepszy. Szczęśliwy. Ludzie zaczną rozumieć, co to jest niebo. Zaczną za nim tęsknić. Marzyć o nim, śnić. Będą wspinać się po drabinie Jakubowej – wyżej, coraz wyżej...

Swego czasu donosiła prasa. Dziwiła się Polska. Praca Niepokalanowa przynosiła owoce! Księża opowiadali o widocznym wzroście wiary i dobrych obyczajów; że ludzie zaczynają być lepsi... Kto to sprawił? Maryja – przez Rycerza Niepokalanej, przez modlitwę i ofiarę zakochanych w Ideale! Tuż przed ostatnią wojną wstrząsnęła sumieniami potężna kampania na rzecz dzieci nienarodzonych. Formacja serc i postaw przebiegała żywiołowo. Społeczeństwo śmiało weszło na drabinę Jakubową, zostało przygotowane na czekające go okropności...
Po wojnie cisza... Nic nie piszą. Co się stało? Drabina samotnie do nieba ramiona wznosi... Pusta. A pod nią Jakub mocno śpi na kamieniu...!?

Czyżby MI – była tylko utopią Szaleńca Maryi...?
Skoro od jednego rycerza Niepokalanej zapłonął cały dom, a od domu wieś, od wsi miasto, od miasta kraj cały! Już świat zaczął miłością się palić.. To jak to jest?

Po wojnie – w Polsce Rycerstwo liczy dwa miliony... A rycerzy jakby nie widać. Czyżby Rycerz Niepokalanej był wielkim nieobecnym naszych czasów...? Nie widać go za uniwersyteckimi katedrami, nie widać w szkołach średnich, ani podstawowych... Nie widać go wśród pionierów nauki. Nie widać – w Sztokholmie, gdy odbiera Nobla... Nie zajmuje się rzeźbą ani malarstwem; współczesne kościoły są puste, bez polichromii i świętych... Nie interesuje się teatrem, muzyką; ani nie uprawia sportów żadnych... Przestał czytać, chodzić do kina... Obywa się bez przyrody, historii, literatury, medycyny, prawa i nauk ścisłych... Są mu niepotrzebne? A może potrzebują jego...? Czekają fotele prezesów w bankach, szefów koncernów przemysłowych, sieci handlowych... Czekają hale produkcyjne; w marketach – stanowiska kasowe. W wielkich aulach tego świata jest wiele miejsca dla rycerzy. Tymczasem on – rycerz! – kryje się ze swoimi poglądami, owija nagą prawdę w poprawne skojarzenia. Kosmopolita, nie do odróżnienia od innych! Udaje wszystkich. Jest według normy. Globalny. Jednakowy. Nijaki.

Czyżby współczesny rycerz był aż tak niezdolny? Aż tak niezaradny? Tak nieśmiały? Tak nie bojowy? Czyżby stał z bronią u nogi? Nie widać bowiem w kraju naszym rycerzy – Rycerzy Niepokalanej. Widać natomiast inne małe oddziały, które harcują, nękają wroga, prowadzą wojny podjazdowe. Tymczasem potężna husaria kryje się gdzieś w krzakach pod Grunwaldem... Czyżby czekali woje na poselstwo z wrogiego obozu – z dwoma mieczami nagimi...? Kiedy wreszcie usłyszy świat potężne – Bogurodzica...!?
Gdzie są rycerze?
W zakrystii...
A tu na Mszę dzwonią od wieku! I nikt nie wychodzi przed ołtarz świata z pozdrowieniem: Pokój wam! Nikt nie dzieli się dobrą nowiną o szczęściu na ziemi. 
Czasami ktoś, w zawoalowanej formie, przebąkuje coś o niebie, ale gdzie ono – nie potrafi już wskazać ani miejsca, ani czasu gwiazdy na Wschodzie... (Mt 2, 2.). Kogo więc zapytać mają ludzie nieznajomi – Heroda...? W jego pałacu szczęścia nie widać, tylko zbytek i blichtr. Może więc w rysach twarzy... W rysach twarzy rycerza...? Ale, gdzie on?

Legenda opowiada, że pod Giewontem, w skalnych grotach stacjonuje ogromna armia rycerzy. Wszystko jest gotowe. Woje w zbrojach i z mieczami. Niecierpliwią się konie. Rdzewieją podkowy. Płyną lata. Rycerze śpią. Czekają. Bywa, że przebudzi się któryś i zapyta: Czy już czas? – Nie... Dziwią się pod Tatrami górale. A kiedy wojsko wstanie? – pytają w Zakopanem. Gdy nadejdzie dla kraju zły czas...

A świat – jest, jaki był... Nie lepszy...

Dwa miliony rycerzy śpi... A gdyby tak, pewnego dnia wszyscy naraz wyszli spod Giewontu...? I jak Franciszek z braćmi swoimi wygłosili kazanie – nic nie mówiąc do ludzi. Gdyby tak tylko pokazali się Polsce, Polakom... Żeby wszyscy rodacy mogli zobaczyć choćby ten znaczek maleńki w klapie – MI... dwa miliony sztuk. Tak na początek... A potem...? Potem może trzeba byłoby zająć się pytaniem św. Maksymiliana, postawionym rycerzom na rok przed złym czasem wojny światowej – i otrzymaną podpowiedzią...

Dokąd zdążamy?
Do Boskiego Serca Jezusa – przez Niepokalaną.
Jako narzędzie w Jej ręce.
Nie wystarczy nam starać się być coraz bardziej Niepokalanej w jakichś określonych granicach, ale pragniemy aż tak promieniować Nią, by móc pociągnąć do Niej i dusze innych;
 Pragniemy stawać się Jej, aż rycerzami, gotowymi poświęcić się dla Niej całkowicie, do ostatniej kropli krwi w zdobywaniu całego świata – i to jak najprędzej, jak najprędzej, jak najprędzej...!
Ideał ten pragnę nasamprzód urzeczywistniać, realizować coraz bardziej, coraz szybciej w sobie samym. 
To ja ma być coraz bardziej Niepokalanej. 
To ja mam coraz więcej Jej się oddawać, 
do Niej się upodabniać, 
Nią żyć, 
Nią promieniować; 
by otoczenie moje oświecać, coraz goręcej zagrzewać i zapalać miłością ku Niej; 
aby także inni coraz więcej do mnie się upodabniali, 
jak ja do Niej... 
I tak przeze mnie coraz więcej stawali się Jej, by i oni promieniowali coraz więcej, jak ja...
I aby oni oświecali, i zapalali coraz to innych i innych... cały świat! (wg tekstu: ms powiel. EN 30 IV 1938).

To echo słów Chrystusa: „Wy jesteście światłem świata. Nie może się ukryć miasto położone na górze. Tak niech świeci wasze światło przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie” (Mt 5, 14,16).

MI to obowiązek wprowadzania globalnej wizji życia w aspekcie maryjnym. Rycerstwa nie można sprowadzać do zwykłego faktu pobożnościowego. Zakrystia nie jest odpowiednim miejscem dla rycerza. Areną działalności rycerza jest światowe profanum. Celem MI jest ukazywać na przykładzie własnego życia roli i posłannictwa Maryi w Kościele i świecie, jako wzoru rozwiązywania egzystencjalnych problemów współczesnego człowieka.

Jakże wymownie brzmią dzisiaj słowa testamentu pierwszego Rycerza Niepokalanej:
Pomóżcie mi, Kochani Bracia, dla Niepokalanej cały świat zdobyć. Ona jest godna tego. Ja jestem słaby, a nawet już się starzeję, dlatego mogę umrzeć. Ponieważ każdemu wolno napisać testament, dlatego sądzę, że i ja nie jestem pozbawiony tego prawa. Przeto, Bracia, gdy dojdzie do was wiadomość o mojej śmierci, wiedzcie, że na mocy testamentu wy jesteście dziedzicami moimi. Dotąd wszyscy pracowaliśmy dla Niepokalanej; gdy zaś umrę, wtedy wy powinniście pracować bez ograniczeń, aż do przelania krwi, jeśli zajdzie potrzeba, i powinniście szerzyć Milicję Maryi Niepokalanej aż po krańce ziemi. Oto testament, który wam zostawiam...

Nie sposób przejść obojętnie wobec tych słów...

Coraz mniej ludzi pamięta tamte czasy złe.... Zdawało się wszystkim, że gorzej już być nie mogło. W piecach palono ludźmi. Człowiek stał się popiołem. Ale... Pozostali przy życiu, gdy zaczęli grzebać w tym popiele, natrafili na coś błyszczącego – na srebrzysty dyjament... Pojawił się człowiek. Wielki. Największy. Święty...

Wiadomość o śmierci świętego Maksymiliana już jakiś czas temu doszła do nas...
Z popiołów pamięci dolatuje nas jeszcze wcześniejsze pouczenie:
Co do programu działalności, to dotychczasowe doświadczenie mnie pouczyło, by nie ścieśniać się zbytnio w regułach i regułkach, ale dać więcej naturalnego polotu planom i zamiarom... (Pisma OMK, t. 1, s.285, r. 1924)
Może to jest odpowiedź, dlaczego drabina Jakubowa stoi pusta...?
Może współczesny rycerz to już nie skrzydlaty husarz Maryi, lecz nielot, któremu nie w głowie machać skrzydłami...? Zbyt mała dusza względem masy ciała. Straciła dźwięk spółgłoska „d” – tusza człowiecza... Pustynia.

tam został tylko wiór i badyl
pożółkła trawa suchy krzak
spękana ziemia puste studnie
kamienia stosy zimny wiatr
tam został tylko gnat
i rupieć i pleśń i kurz
i liszaj rdzy i cisza
którą przerwie czasem
żelaza szczęk i komend
Ryszard Kapuściński)

Tak łatwo jest mówić i pisać o Człowieku wielkim do szaleństwa, o drutach kolczastych, o zniewoleniu i wolności. Wspominać złe czasy, dawne...

ty piszesz o człowieku w obozie
ja o obozie w człowieku
u ciebie druty kolczaste są na zewnątrz
u mnie kłębią się wewnątrz każdego z nas...
(Ryszard Kapuściński)

To one, druty naszego obozu, sprawiają, że nie latamy... Siedzimy w cieniu baraków życia i opowiadamy... opowiadamy. Ale MI nie do opowiadania pokoleniom stworzył ojciec Maksymilian, lecz do życia, bo to – całość życia katolickiego w nowej formie, polegającej na łączności z Niepokalaną, naszą Wszechpośredniczką u Jezusa (św. Maksymilian). 

MI, to nie historia. MI – to dziś. Praca. Praca u podstaw... świata.

Czy już czas? 
Tak! 
Czasy złe nadeszły.
 
Pora wstawać, Rycerzu!
Pora stawać się świętym...
Pora stać się walecznym.
Pora zdobywać szczęście. 
Pora ludzi przyzwyczajać do nieba –
Już tu, na ziemi!
o. Stanisław M. Piętka