MI – ja

Miles Immaculatae to ja. Któż z nas może tak o sobie powiedzieć? To nie to samo, co należeć do Rycerstwa Niepokalanej. To być rycerzem. To móc powiedzieć innym i sobie: Jestem rycerzem Niepokalanej! Jest nas w Polsce dwa miliony... Właśnie – jest nas... Ale czy jestem ja...?
Minął prawie wiek od powstania Rycerstwa. Z pobożnego związku przekształciło się w potężne, ogólnoświatowe i ogólnokościelne stowarzyszenie. Ma stosowne zezwolenia, błogosławieństwo, dekrety, dyrektoria, centra, prezesury etcetera, etcetera... Drukuje w wielu językach miesięcznik, Rycerza Niepokalanej; posyła na misje misjonarzy... A jednak, gdy czyta się biografię św. Maksymiliana, opis tamtych zmagań i działań, tamtego ducha i ognia, tamtego szaleństwa, porywania się z motyką na księżyc – to jakiś niedosyt czuję...
„Ośrodek MI w Lasku zwykle pusty i niedostępny. A gdy już można wejść na podwórko, to wszystkie drzwi pozamykane. Nawet kaplica... Kiedyś czytałem gdzieś, że miejsca w tym domu zajęte z góry na rok! Tyle tu młodzieży, tylu uczestników na dniach skupienia, rekolekcjach... Tymczasem, w Lasku ruch niewielki i często trzeba klamkę całować... Nie ma chętnych? Czy nie ma chęci?”
To smutne świadectwo mojego przyjaciela „ze świata”. Niepokojące pytania... Nie ma chętnych? Czy nie ma chęci...? 

Z daleka z łatwością rozpoznajemy żołnierza, policjanta... Wiadomo, mundurowi! Nie trudno ich spotkać na ulicy. Nawet kominiarza – zdarza się „na szczęście” zobaczyć nieraz... Rycerza Niepokalanej – nie uświadczysz na drodze. Dwa miliony w Polsce, a nie widać żadnego. W czapkach niewidkach chodzą, czy co? Nie twierdzę, by mieli obowiązkowo w niebieskich mundurkach paradować, czy nosić inny, stosowny uniform. Nie żądam też zbroi... Dobrze by jednak było, gdyby się jakoś wśród ludzi rycerze wyróżniali – swoim wyglądem, zwyczajem, kulturą. Życiem... Pierwsi chrześcijanie, jak wiemy, chodzili ubrani jak wszyscy, jednak nie tak samo. Poganie bez trudu ich rozpoznawali. Także po ubraniu...
A tu, im więcej Rycerstwa tym mniej ludzi wie o nim. Znaczek MI i sama nazwa zupełnie nieznane dla młodego Polaka. Jeszcze średnie pokolenie wie, co to – MI. Słyszało o nim od swych rodziców, gdy opowiadali, jak to przed wojną o. Maksymilian założył Milicję... Ex nihilo stworzył Niepokalanów – w Polsce, Japonii... Nie dysponując funduszami wydawał dwa miesięczniki i jeden dziennik... Także w Japonii, choć nie znał języka, szybko uwinął się z „hieroglifami” – i po miesiącu już, brat Zeno rozwoził rowerem Seibo-no-Kishi po Nagasaki. Nie do wiary! A jednak. Nie jest to żadna legenda ani apokryf. To historia. Dzieła świadczą o niej...
Przed wojną Rycerz zaglądał po wiejskie strzechy, przysiadywał na rynkach miasteczek. Można go było spotkać w podróży, w pociągu, na ulicy. W dzień targowy i powszedni... Wszyscy go znali. Był taki dobry. Pomagał. Radził jak żyć po Bożemu. Był bardzo zwyczajny, a jednak wyróżniał się. Pytałem rodziców, co w nim takiego było, że na pierwszy rzut oka wszyscy widzieli – idzie MI! Miles Immaculatae. Rycerz Niepokalanej.
– Trudno powiedzieć – mówiła mama – ale to się widziało w sposobie w jaki szedł, jak mówił, gdy wręczał gazetkę przechodniom – z uśmiechem. Był miły. Inny od reszty. Taki nadzwyczajnie zwyczajny. Boży. Spotkać go na drodze to tak, jakby spotkać kogoś z rodziny, bliskiego, przyjaciela dawno nie widzianego, albo – matkę... Pismo także było przyjemne – w dotyku już samym. Skromne w szacie. Proste w treści. Bez wymądrzań.       I bardzo ciepłe. Taki osobisty i czuły list Matki – do syna... Po przeczytaniu, jakaś tęsknota wkradała się w myśli i serce biło żywiej. Krzyż przy drodze wydawał się znajomy; czapkę na powitanie chłopak zdejmował, żegnała się dziewczyna...
Dzisiaj jest inaczej. Dzisiaj się wstydzą. Głowę chowają w ramiona. Odwracają oczy. Chyłkiem przechodzą obok kościoła, kaplicy... Mój Boże, chyba nie ma wśród nich rycerzy? Tak sobie myślę... Lecz z drugiej strony, gdyby tak dwa miliony milicji dziennie przechodziło tą drogą koło krzyża, koło figury – to przecież ktoś by zauważył...? Tymczasem – nie widać w Polsce rycerzy; ani tych żywych, ani drukowanych. Miesięcznik dyżuruje w zakrystiach. Proboszczowie do znudzenia przypominają: Jest prenumerata do odebrania...! „Rycerz” czeka tygodniami na czytelnika...
Coś się zepsuło w tej maszynie MI. Chyba wiem nawet, co... 
MI-1, MI-ja – to ogniwo szwankuje. A to podstawa!
Chrześcijanin, a rycerz szczególnie, powinien być trójwymiarowy. To nie ma być płaski kawałek podłogi. To ma być człowiek – głęboki, wysoki, szeroki...

Totus primo sibi et sic totus omnibus ex superabundantia – zapisał św. Maksymilian – najpierw cały dla siebie, a potem w ten sam sposób cały dla innych, dzielący się nadmiarem swej obfitości...
Najpierw trzeba zainwestować w siebie. Sprawić sobie porządne bukłaki wiary. Wypełnić je winem zdrowej nauki. Uskrzydlić ideałami. Uszyć na własną miarę porządny garnitur duchowy. To nie może być przeciekająca wątpliwościami, pocerowana różnego rodzaju teoriami, powycierana kompromisami – duchowa „wiatrówka”... To ma być zbroja!
Gdy będzie już zbroja gotowa, wtedy niech rycerz odda się swojej Pani na własność; niech nim rozporządza do woli. Wtedy dopiero rycerz będzie gotowy wyruszyć na wojnę. Nie wcześniej...

Dobry żołnierz to żołnierz mądry, wyćwiczony, świadomy misji i sprawy, o którą walczy. Rycerz to więcej jeszcze, niż żołnierz. Rycerz ma swoją Panią i kocha Ją szczerze. Dla Niej idzie do boju. Ona jest jego Ideałem. Ideał MI bowiem, to nie tylko zapisana w księgach myśl – zdolna poruszyć świat cały, lecz żywa, przebóstwiona do granic człowieczeństwa Osoba – Niepokalana. Do Niej stara się rycerz upodobnić. W Niej pogrążyć, zatopić swoje istnienie. Wypełnić Nią życie. Wszystko, co robi – robi jedynie dla Niej. Zapatrzony i zakochany. Zakochany... zakochany w Niepokalanej! Jak święty Maksymilian. Bez granic.
Rycerz na podbój świata nie udaje się na czczo, w dalekie kraje nie idzie z resztkami wina; nie przybywa tam z podróbką oryginału... Tę każdy rozpozna od razu.
Rycerz na podbój świata idzie przepełniony – żarliwą miłością do Niepokalanej; po brzegi, jak tamte stągwie w Kanie! Tym winem, winem miłości Bożej częstuje wszystkich zebranych na uczcie, gości weselnych. Z obfitości serca mówią jego usta... Dzieląc się nadmiarem tej obfitości, totus omnibus ex superabundantia, wszystkim obwieszcza Dobrą Nowinę. Nie są to zasłyszane wieści. Nie jest to potok słów. Rycerz nikomu nie obiecuje Inflantów ani nie proponuje Kolumny Zygmunta...! Przynosi Słowo pewne. I jedno: szczęście. Zbawienie. Podaje najlepszy sposób, zbawcze know how – Przez Niepokalaną!
Rycerz jest jak dobry gospodarz, który dobywa ze swego spichlerza rzeczy sprawdzone i nowe: różaniec i internet, medalik i komputer, wiarę i wiedzę... Podaje na stoły – szlachetne wino i zwykłą wodę, powszedni chleb i Ciało Pana. Rozdaje życie... wieczne! To są rozmiary serca rycerza: jego głębokość, wysokość, szerokość!
Zapyta ktoś: Jak osiągnąć te rozmiary...? Tę głębokość, ale tak głęboką, aż przelewałaby się na innych!? Tę szerokość, ale tak szeroką, aż objęłaby cały świat!? I tę wysokość, ale tak wysoką, że sięgałaby z ziemi do nieba!? 
Tyle pytań, a odpowiedź jedna: Przez Niepokalaną...
Wystarczy wziąć do ręki Dyplomik; wczytać się, przeżyć, przemodlić... Przyjrzeć się dokładniej arcydziełu apostolskich dzieł Pierwszego Rycerza; zachwycić się urokiem powieści jego życia, dostrzec wielkość poczynań, które osiągnęły proporcję cudu... Lecz przede wszystkim, bliżej poznać się z nim samym, który znalazł swoją własną, heroiczną formę świętości w MI. Zapoznać się ze św. Maksymilianem – na nowo...
Wiele trzeba nam się jeszcze uczyć... Ale jest podręcznik! Święty Maksymilian jest tym podręcznikiem. Jego życie. Jego dzieła. On uczy: Pierwszą twą sprawą jest twoje własne uświęcenie. Troska o uświęcenie innych ma być przepełnieniem twej miłości ku Panu Jezusowi. Tylko z własnej pełni można innym udzielać.

A my tak lubimy nawracać innych...
Siebie! Siebie trzeba najpierw nawrócić. Oczyścić stągwie duszy – wszak te kamienne naczynia (sic!), jak zaznacza św. Jan, przeznaczone były do oczyszczeń... Oto stągwie. Ja, ty, on... Sześć pustych naczyń. Jest też studnia z wodą żywą. Ideał MI. Obok wiadro i sznur – to środki, miejsca, okazje...
–  Synu, wina nie mają! – martwi się Maryja.
– A tyle dusz na świecie! – dodaje z troską św. Maksymilian – Uczyńmy wszystko, co nam powie. Napełnijmy stągwie troską o chwałę Bożą i miłością bliźniego. Reszta do Niej należy...
I napełnili je aż po brzegi, zgodnie z tym, co powiedziała Maryja.
– Zaczerpnijcie teraz...!

Wspomniałem o podręczniku... W roku 2007 ukazał się polski przekład „Rycerza Maryi” Claude`a Fostera. Lektura tyle wspaniała, co porażająca. Niestety, konfrontacja wypada bardzo dla nas niekorzystnie...
Święty Maksymilian nie uznawał półśrodków. Letnim rycerzom radził, aby opuścili szeregi MI. „Odtąd wielu uczniów Jego się wycofało i już z Nim chodziło. Rzekł więc do pozostałych: Czyż i wy chcecie odejść...?” (por. J 6, 66-67). I odchodzili. Opuszczali Japonię, zakon, MI...
Czy i wy chcecie odejść?
Dramatyczne pytanie. Jaka jest moja odpowiedź...?
Bezgraniczność poświęcenia się i co do pożywienia, i co do odzienia, i co do zajęcia, i co do stanu, i co do miejsca...  Słowem: niestawianie żadnych granic, choćby przyszło z głodu i nędzy gdzieś pod płotem zginąć dla Niepokalanej – oto konieczny charakter... – pisał w 1931 roku, o. Maksymilian z Japonii do prowincjała w Krakowie – Czy to przesada – nie wiem. Ale zdaje mi się, że inaczej zaraz trzeba by ograniczyć intensywność walki, a tu tyle dusz na świecie nie zna jeszcze Niepokalanej ani Zbawiciela... (tamże, s.346).

Gdy w 2007 roku, w Dniu Modlitw MI, 29 lipca, głosiłem wielkiemu tłumowi rycerzy, którzy zebrali się na błoniach niepokalanowskich, przypowieść o tym, że Rycerstwo Niepokalanej, podobne jest do ziarnka gorczycy – słuchacze zdawali się mówić między sobą, jak wtedy, na równinie okalającej tyberiadzkie jezioro, uczniowie: „Trudna jest ta mowa. Któż jej może słuchać?” (J 6,60). Jedni nawoływali się rezerwując wzajem lepsze miejsca na trawie, drudzy jedli rozmnożone chleby, inni zajęci byli liczeniem koszy z ułamkami... Nikt prawie nie słuchał przypowieści. Słowa, maleńkie ziarenka gorczycy, porywał wiatr, bo wietrznie było tamtego dnia – i niósł daleko poza błonia, gdzie gleba żyźniejsza... Na błoniach zaś wszyscy śpiewali: Niepokalana! Niepokalana! A echo Ewangelii przypominało – Panie, Panie...

Tymczasem, Jezus przechadzał się po rozległym błoniu, jak ongiś po tafli galilejskiego jeziora, a uczniowie płynący łodzią, znużeni rycerze królestwa Bożego, usnęli nie dbając o kurs... Dopiero wiatr gwałtowny, nie wiadomo skąd – przebudził ich i przestraszył. Płynąłem z nimi. Pamiętam. Była noc. Modliłem się:
Cóż mi z tego,
Że wiara
Jest przedłużeniem
Ludzkiego życia
W wieczność,
Skoro jestem człowiekiem
Małej wiary?
Boję się głębi,
Po której nie umiem stąpać.

Modlę się do Ciebie.

Lecz Ty wciąż nie przychodzisz.
Moją modlitwę szarpie
Gwałtowny wiatr.
Moja modlitwa poczyna
Burzyć się i pienić.

Przyjdź do mnie, Boże,
Galilejski Przechodniu,
W porę wschodzącej trwogi,
W porę głębokości,
W porę szalejącego jeziora.

Nie omijaj mnie.

Stąpaj po mojej
Spienionej modlitwie
I nie pozwól,
By mnie wyrzuciła
Jak topielca
Na swój zamulony
Brzeg. 
         (Roman Brandstaetter)

Amen.
o. Stanisław M. Piętka